ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ενας ακόμη από τους πολλούς..Μακάρι να τα εννοεί όσα λέει και να μην είναι λόγια του αέρα..Μακάρι να είναι ο καλός άνθρωπος που φαίνεται ότι είναι..Έχω ανάγκη να είμαι με έναν καλό άνθρωπο που δε θέλει το κακό μου.. Είχε χρόνια να μου αρέσει κάποιος τόσο πολύ και να με κάνει να νιώσω έτσι...

Οποτε πηγαινω σε γαμους και μου ευχονται η με προτρεπουν να παντρευτω, μου την δινει. ΔΕΝ ΘΕΛΩ.

οι μισοι εδω μεσα λενε οτι δεν τα πηγανε καλα σε καποια μαθηματα πανελληνιων και οι αλλοι μισοι οτι δεν θελουν να ακουνε ολη την ωρα την κλαψα των πανελληνιων.Εγραφα και γω φετος.Οντως επεσαν δυσκολα φετος.Και οντως ειχα διαβασει και εννοειται οτι υπηρχαν μερες που χαζευα που βαριομουν ομως δε τα παρατησα μεςα στο χρονο.Δεν ειμαι ρομποτ να διαβαζω 10 ωρες την μερα.Εννοειται ο καθενας στο στοχο του. ομως ηρεμηστε.Ολα συμβαινουν για καποιο λογο.Εμενα αυτη η διαδικασια νιωθω οτι με εκανε πιο δυνατη.Μπορει να μην εχω βγαλει τα μορια που ηθελα στην αρχη (και με αυτα περναω εκει που θελω) ομως εμαθα τι σημεινει πειθαρχια και προσπαθεια.Ειμαι καλα με τον εαυτο μου που ενα χρονο προσπαθησα και καταλαβα οτι μπορω να κανω πραγματα.καλα αποτελεσματα! Υ.Γ: δεν χρειαζεται μερικοι να σχολιαζετε σε ολοκληρη εξομολογηση οτι βαρεθηκατε να ακουτε την κλαψα των πανελληνιων.Υπαρχουν μαθηματα που οσο και να διαβασεις μπορει να το χασεις (αρχαια,μαθηματικα,εκθεση)

Εδω και πολυ καιρο ειμαι χωρις παρεα.Πολλες φορες νιωθω οτι οι αλλοι δεν θελουν να με γνωρισουν χωρις να ξερω τον λογο.Ισως να με θεωρουν για καποιο λογο περιεργο γιατι πολλες φορες μου εχουν πει οτι ειμαι "τρομακτικος" επειδη εχω πολυ βαρια φωνη, και διαφορα αλλα που σχετιζονται με τα χαρακτηριστικα μου.Ωστοσο δεν ειμαι σιγουρος αν οι αλλοι φταινε επειδη με κρινουν απο τα εξωτερικα χαρακτηριστικα μου η αν κανω εγω καποιο λαθος.Επισης, καποιες φορες προσπαθω να ερθω σε κοντινοτερη επαφη με τους συμμαθητες μου, αλλα αυτοι παντα με εχουν στην απ' εξω.Για παραδειγμα, μια φορα ειχε κανονισει η ταξη μου να βγει και ειχαν προσκαλεσει και εμενα.Ομως, ειχαν αλλαξει την ωρα και δεν με ενημερωσε κανεις ενω μπορουσε καποιος να το κανει.Τα Σαββατα με ποιανει στεναχωρια επειδη καθομαι κλεισμενος στο σπιτι μου ενω εχω την ορεξη και την διαθεση να βγω.Προσπαθω να γινω πιο κοινωνικος, αλλα δεν μπορω γιατι απο την μια ειμαι θυμωμενος με ολη αυτην την κατασταση και καποιες φορες αντιδρω επιθετικα σε καποιον που με θεωρει "τρομακτικο", και απο την αλλη νιωθω οτι οι περισσοτεροι προσπαθουν να με αποφυγουν.Στο σχολειο θεωρουμαι το "ησυχο" παιδι αλλα δεν ειμαι ετσι.Θελω καποιες συμβουλες για να γινω πιο κοινωνικος και για να κρατησω μια σχεση.

Τα δεδομένα πράγματα για πολλούς για μένα είναι ζητούμενη..η κατανόηση, η στήριξη και η ηρεμία στο σπίτι δεν θα έρθουν ποτέ..για χρόνια έριχνα όλο το φταίξιμο στον πατέρα μου όμως τώρα κατάλαβα ότι την ευθύνη την έχουν και οι δυο..τόσο εγωιστές και εκρηκτικοί χαρακτήρες που απορώ πως άντεξαν να είναι μαζί..από παιδί θυμάμαι καυγάδες κι φωνές ίσως και ξύλο και όσο μεγαλώνω αυτό γίνεται πιο ανυπόφορο! Μακάρι γλιτώσω σύντομα και από τους δυο

Είμαι φοιτήτρια, και εδώ και 1μιση χρόνο σε σχέση. Στην πρώτη μας σοβαρή σχέση που λες να το το καλό που περίμενα να έρθει να με βρει. Να ερωτευτώ να αγαπήσω και χίλια δυο.. αλλά όπως είναι λογικό, κάναμε λάθη (όντας πρωτάρηδες στην όλη φάση). Η σχέση έχει φθαρεί. Και νιώθω αδύναμη να το τελειώσω... χωρίσαμε για μία βλακεία για μία βδομάδα και κατέρρευσε όλος ο κόσμος μου. Δεν κοιμόμουν, δεν έτρωγα, δε διάβαζα. Ήταν ό,τι χειρότερο. Σα να μην άφηνα τον εαυτό μου ήρεμο, να του δώσω λίγο χρόνο. Όμως τα ξαναβρήκαμε.. και διαισθάνομαι πως εκείνος ίσως δε νιώθει το ίδιο με μένα.. αυτό το κάψιμο που τα ξαναβρήκαμε. Εκείνος δείχνει πιο δυνατός να αντέξει το χωρισμό. Κ εγώ ρε γαμώτο τόσο αδύναμη... φοβάμαι να μείνω μόνη. Φοβάμαι να μπω στη διαδικασία να τον ξεπεράσω. Όλα μου τον θυμίζουν εδώ. Τα πάντα.. Νιώθω εγκλωβισμένη.. και μόνη. Πολύ μόνη.

Τελειωσα περυσι παιδαγωγικα. Δεν λεω και η σχολη ωραια ηταν και το επαγγελμα ωραιο ειναι αλλα αυτη τη στιγμη εχει ΤΗΝ ανεργια σε οσους εχουν τελειωσει τα τελευταια 4-5 χρονια γιατι στο δημοσιο δεν παιρνουν πλεον ( για αναπληρωτες μιλαμε παντα) και στον ιδιωτικο τομεα τα πραγματα που μπορεις να κανεις και να ζησεις αξιοπρεπως ειναι ελαχιστα ως μηδαμινα. Λεφτα για κατι καλυτερο δεν εχω πχ για ενα μεταπτυχιακο. Τους τελευταιους μηνες σκεφτομαι να παω σε καποιο δημοσιο ιεκ ή να δωσω κατατακτηριες σε καποια απο τις σχολες τις πολης μου αλλα σκαλωνω γιατι οι περισσοτερες ειναι ΤΕΙ και τα επαγγελματικα δικαιωματα ειναι περιορισμενα. Αισθανομαι οτι εχω εγκλωβιστει ρε γαμωτο.

Θέλω να κάνω φίλους, σχέση, ταξίδια, να δουλέψω, να διαβάσω, να κάνω γυμναστική, να βγω για ποτό, όλα αυτά. Περιμένω από σένα να με καταλάβεις και να με ακολουθήσεις στην πραγματική ζωή. Θα σε περιμένω μέχρι τα γενέθλιά μου. Μετά, αν δεν με έχεις επιλέξει, ο καθένας θα τραβήξει το δρόμο του. Θέλω να ζήσω ρε γαμώτο! Θέλω να ζήσω! Δεν μπορώ άλλο να κλαίω μπροστά από μια οθόνη για όλα αυτά που έχασα και χάνω.

Με τον άντρα μου κλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι.Είμαι 31 και εκείνος 39, ήμασταν μαζί 3 χρόνια πριν παντρευτούμε και ειναι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα πιο πολύ στη ζωή μου..ενάμιση χρόνο πριν το γάμο άρχισε η συγκατοίκηση.όλα σπουδαία..με μικρά και μεγάλα προβλήματα όπως όλα τα ζευγάρια..Ο γάμος μετά απο κανένα τετράμηνο έγινε το άκρως αντίθετο απο αυτό που είχαμε μάθει να ζούμε..ενδιαφέρον για μένα μηδέν..αποκοιμιόταν στο καναπέ, σεξ μια φορα το μήνα, δικαιολογίες οτι δουλεύει πολύ και είναι αγχωμένος..πραγμα που συνέβαινε και παλαιότερα..δεν πηγαίναμε πουθενά..δεν με πλησίαζε..μαλώναμε γιατι του παραπονιόμουν..ως που μια ωραία μέρα τα βάλαμε κάτω κ είπαμε δεν είναι δυνατον να ξεφούσκωσε κατι τόσο μεγάλο..και να το προσπαθήσουμε..τον προσέγγιζα..τον προέτρεπα να βγούμε..έπαιρνα πρωτοβουλία για το σεξ..κι όλο αυτο κρατούσε όσο προσπαθούσα εγω...μετά ξανα τα ίδια..αυτό συνέβη άλλες 3 φορές..τώρα κουράστηκα καο τσατιστηκα εγώ δεν θέλω αλλο να διεκδικώ κάτι που έπρεπε να του βγαίνει τόσο αβίαστα στο πρώτο καιρό του γάμου..η απαντησή του είναι"έχεις δίκιο θα το διορθώσουμε" και τελικα μετά απο μια δυο μέρες το ξεχνάει.εχω πάψει να νιώθω γυναίκα.εχω πάψει να νιώθω αρεστή..θελω να επιβεβαιώνομαι απο τον άντρα μου κ εκείνος απο εμένα..θέλω να νιώθω γυναίκα και όχι μόνο συγκάτοικος...και τον τελευταίο καιρό υπάρχει κάποιος στη δουλειά που με φλερτάρει και μαρέσει.δεν θέλω όμως να απατήσω τον άντρα μου είναι άδικο.μεσα απο αυτο το φλερτ όμως εμένα αναπτεώνεται το ηθικό μου.ποια η γνώμη σας??

Με την εικόνα του φλεγομενου ουρανοξυστη. Δεν εχω χειρότερο απο την φωτια. Κρίμα τοσοι άνθρωποι.