ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι φοιτήτρια, και εδώ και 1μιση χρόνο σε σχέση. Στην πρώτη μας σοβαρή σχέση που λες να το το καλό που περίμενα να έρθει να με βρει. Να ερωτευτώ να αγαπήσω και χίλια δυο.. αλλά όπως είναι λογικό, κάναμε λάθη (όντας πρωτάρηδες στην όλη φάση). Η σχέση έχει φθαρεί. Και νιώθω αδύναμη να το τελειώσω... χωρίσαμε για μία βλακεία για μία βδομάδα και κατέρρευσε όλος ο κόσμος μου. Δεν κοιμόμουν, δεν έτρωγα, δε διάβαζα. Ήταν ό,τι χειρότερο. Σα να μην άφηνα τον εαυτό μου ήρεμο, να του δώσω λίγο χρόνο. Όμως τα ξαναβρήκαμε.. και διαισθάνομαι πως εκείνος ίσως δε νιώθει το ίδιο με μένα.. αυτό το κάψιμο που τα ξαναβρήκαμε. Εκείνος δείχνει πιο δυνατός να αντέξει το χωρισμό. Κ εγώ ρε γαμώτο τόσο αδύναμη... φοβάμαι να μείνω μόνη. Φοβάμαι να μπω στη διαδικασία να τον ξεπεράσω. Όλα μου τον θυμίζουν εδώ. Τα πάντα.. Νιώθω εγκλωβισμένη.. και μόνη. Πολύ μόνη.

Τελειωσα περυσι παιδαγωγικα. Δεν λεω και η σχολη ωραια ηταν και το επαγγελμα ωραιο ειναι αλλα αυτη τη στιγμη εχει ΤΗΝ ανεργια σε οσους εχουν τελειωσει τα τελευταια 4-5 χρονια γιατι στο δημοσιο δεν παιρνουν πλεον ( για αναπληρωτες μιλαμε παντα) και στον ιδιωτικο τομεα τα πραγματα που μπορεις να κανεις και να ζησεις αξιοπρεπως ειναι ελαχιστα ως μηδαμινα. Λεφτα για κατι καλυτερο δεν εχω πχ για ενα μεταπτυχιακο. Τους τελευταιους μηνες σκεφτομαι να παω σε καποιο δημοσιο ιεκ ή να δωσω κατατακτηριες σε καποια απο τις σχολες τις πολης μου αλλα σκαλωνω γιατι οι περισσοτερες ειναι ΤΕΙ και τα επαγγελματικα δικαιωματα ειναι περιορισμενα. Αισθανομαι οτι εχω εγκλωβιστει ρε γαμωτο.

Θέλω να κάνω φίλους, σχέση, ταξίδια, να δουλέψω, να διαβάσω, να κάνω γυμναστική, να βγω για ποτό, όλα αυτά. Περιμένω από σένα να με καταλάβεις και να με ακολουθήσεις στην πραγματική ζωή. Θα σε περιμένω μέχρι τα γενέθλιά μου. Μετά, αν δεν με έχεις επιλέξει, ο καθένας θα τραβήξει το δρόμο του. Θέλω να ζήσω ρε γαμώτο! Θέλω να ζήσω! Δεν μπορώ άλλο να κλαίω μπροστά από μια οθόνη για όλα αυτά που έχασα και χάνω.

Με τον άντρα μου κλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι.Είμαι 31 και εκείνος 39, ήμασταν μαζί 3 χρόνια πριν παντρευτούμε και ειναι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα πιο πολύ στη ζωή μου..ενάμιση χρόνο πριν το γάμο άρχισε η συγκατοίκηση.όλα σπουδαία..με μικρά και μεγάλα προβλήματα όπως όλα τα ζευγάρια..Ο γάμος μετά απο κανένα τετράμηνο έγινε το άκρως αντίθετο απο αυτό που είχαμε μάθει να ζούμε..ενδιαφέρον για μένα μηδέν..αποκοιμιόταν στο καναπέ, σεξ μια φορα το μήνα, δικαιολογίες οτι δουλεύει πολύ και είναι αγχωμένος..πραγμα που συνέβαινε και παλαιότερα..δεν πηγαίναμε πουθενά..δεν με πλησίαζε..μαλώναμε γιατι του παραπονιόμουν..ως που μια ωραία μέρα τα βάλαμε κάτω κ είπαμε δεν είναι δυνατον να ξεφούσκωσε κατι τόσο μεγάλο..και να το προσπαθήσουμε..τον προσέγγιζα..τον προέτρεπα να βγούμε..έπαιρνα πρωτοβουλία για το σεξ..κι όλο αυτο κρατούσε όσο προσπαθούσα εγω...μετά ξανα τα ίδια..αυτό συνέβη άλλες 3 φορές..τώρα κουράστηκα καο τσατιστηκα εγώ δεν θέλω αλλο να διεκδικώ κάτι που έπρεπε να του βγαίνει τόσο αβίαστα στο πρώτο καιρό του γάμου..η απαντησή του είναι"έχεις δίκιο θα το διορθώσουμε" και τελικα μετά απο μια δυο μέρες το ξεχνάει.εχω πάψει να νιώθω γυναίκα.εχω πάψει να νιώθω αρεστή..θελω να επιβεβαιώνομαι απο τον άντρα μου κ εκείνος απο εμένα..θέλω να νιώθω γυναίκα και όχι μόνο συγκάτοικος...και τον τελευταίο καιρό υπάρχει κάποιος στη δουλειά που με φλερτάρει και μαρέσει.δεν θέλω όμως να απατήσω τον άντρα μου είναι άδικο.μεσα απο αυτο το φλερτ όμως εμένα αναπτεώνεται το ηθικό μου.ποια η γνώμη σας??

Με την εικόνα του φλεγομενου ουρανοξυστη. Δεν εχω χειρότερο απο την φωτια. Κρίμα τοσοι άνθρωποι.

Είμαι γυναίκα 40+, και γενικά δεν μου πολυαρέσει ο χορός. Δεν το συζητώ για τσιφτετέλια, ούτε με σφαίρες. Άπειρες φορές έχω ακούσει να λένε πως ο ζεϊμπέκικος είναι αυστηρά ανδρικός χορός. Και, δεν λέω, ορισμένοι υποστηρίζουν με αρκετά πειστικά επιχειρήματα αυτήν την άποψη. Όμως είναι ο μόνος χορός που με εκφράζει και ο μόνος που χορεύω με μεράκι.Χαίρομαι λοιπόν κάθε φορά που τυχαίνει να χορέψω και βλέπω πως ενθουσιάζεται ο κόσμος μαζί μου. Τις προάλλες και ενώ ετοιμαζόμαστε να φύγουμε από ένα κέντρο, ξεκινάνε να παίζουν το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Η πίστα άδεια. Χόρεψα όπως είχα καιρό να χορέψω, και όλος ο κόσμος χτύπαγε παλαμάκια. Οι άντρες μάλιστα σε κάθε φιγούρα σφυρίζανε εκκωφαντικά.Αλλά πιο πολύ χάρηκα για το τεράστιο χαμόγελο που εισέπραξα από τον άντρα μου, και για τα λόγια που μου είπε."Είσαι απίστευτο μαγκάκι, για αυτό σε αγαπώ".Εγώ να δεις.

είναι "συγνώμη" και "ευχαριστώ". Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έχω τόσο ανάγκη απλές λέξεις κι ένα ειλικρινές βλέμμα.Δεν ανοίγομαι εύκολα, το έκανα με έναν πολύ λάθος άνθρωπο που, όπως αποδείχτηκε, απλά με χρησιμοποιούσε. Βοήθησα πολύ υλικά και συναισθηματικά, και μέσα στην απειρία και την αφέλειά μου, όχι απλά δεν φρόντισα να πάρω κάτι πίσω αλλά αγνόησα και τα προειδοποιητικά σημάδια. Και όλα αυτά μάλλον θα τα ξεχνούσα αν ο λάθος άνθρωπος έφευγε με ένα συγνώμη, ένα ευχαριστώ, με μία αναγνώριση του κακού που προκάλεσε. Αντί αυτού, έφυγε χωρίς ντροπή, προσπαθώντας σαδιστικά να ρημάξει ό,τι είχε μείνει όρθιο στη ζωή μου. Το πρόβλημα είναι πως αρκετούς μήνες μετά η θλίψη και η οργή δεν λένε να φύγουν. Βυθίζομαι ακόμα στις σκέψεις και στην υπερανάλυση. Έχω καταλήξει πως η ηρεμία μου θα περνούσε μόνο μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο, ένα "ανθρώπινο" τέλος με αυτές τις γ....ς λέξεις. Ξέρω, όμως, ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Και μένω να βυθίζομαι. Τι θα μπορούσα να κάνω για να πετάξει το μυαλό μου αυτές τις σκέψεις εκεί που ανήκουν;

Για τα θλιμμένα μου πράσινα μάτια.. Σαγαπω δε μπορώ τίποτα άλλο να πω..

...με κάποιον που μάλλον αγνοεί παντελώς την παρουσία μου και που να μην ίσχυε αυτό δεν θα γινόταν τίποτε για αντικειμενικά σοβαρούς λόγους .Ξυπνάω κάθε πρωί εδώ και μήνες με έναν βράχο στο στήθος μου και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως να είναι άραγε αυτή η τυχερή που τον αγγίζει και του μιλάει , αν τον κάνει ευτυχισμένο :( και πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μου περάσει σύντομα αυτό το συναίσθημα διότι δεν θα βρει ποτέ διέξοδο να εκδηλωθεί και να εκτονωθεί .Προσπαθώ να θυμώσω με τον εαυτό μου , με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από το πουθενά μέσα στην ψυχή μου , προσπαθώ να με πείσω ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μου ...προσπαθώ να θυμώσω ακόμα και με αυτόν μπας και μου γίνει πιο εύκολο όταν τον βλέπω κάθε φορά να μην καταπιέζομαι , να μην τρέμω και να μην προσπαθώ να χάσω τα λόγια μου και εννοείται ότι έχω καταφέρει να μην δείξω κάτι αλλά πονάω πολύ ..πολύ όμως

Ότι θαυμάζω και εκτιμώ τους ανθρώπους εδώ μέσα, που σε ορισμένα σοβαρά προβλήματα τα οποία εκθέτουν οι εξομολογουμένοι, μπαίνουν στον κόπο να απαντήσουν αντικειμενικά και να συμβουλέυσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ας μην ξεχνάμε ότι κάποιος που εκφράζει σοβαρά τα προβλήματα του εδώ μέσα , δεν έχει την δυνατότητα ή το θάρρος να τα εκφράσει σε κάποιον στην πραγματική ζωή...Να ξέρετε ότι βοηθάτε με τις συμβουλές σας πολλούς ανθρώπους (μία από αυτούς εχτές ήμουν και εγώ και δεν είχα το θάρρος να μιλήσω στην μητέρα μου)...Να είστε όλοι καλά και να έχετε μια υπέροχη μέρα, πάω να διαβάσω.