ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έναν άνθρωπο που ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την χώρα μόνιμα! Δεν είμαστε από ίδιες πόλεις κάτι που δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Δεν έχουμε ορίσει ότι είμαστε σε κάποια σχέση και δεν θα μου ζητήσει να τον ακολουθήσω ενώ παράλληλα έχω κάποια χρόνια για να τελειώσω τη σχολή μου.

Και ειναι αυτες οι νυχτες που θελω τοσο πολυ να ειμαι στην αγκαλια σου!Καληνυχτα ματια μου ομορφα!

Μένουμε απέναντι από μια μικρή πλατεία. Κάθε βράδυ μαζεύονται πιτσιρίκια, αγόρια μηχανάκια κλπ και γκαρίζουν, βάζουν μουσικές κλπ. Η κατάσταση παλεύεται σχετικά, αλλά ορισμένες φορές το παρακάνουν, όπως σήμερα καλή ώρα. Και εγώ και η αδερφή μου διαβάζουμε. Είχαν μαζευτεί κάτι κοπελιές και τσίριζαν ακριβώς κάτω από το σπίτι. Βγαίνω στο μπαλκόνι και τους λέω ευγενικά, κορίτσια πιο σιγά. Με γράφουν. Τσακώνονταν πιο δυνατά. Ε ρε και πετάγεται η αδεφή μου έξω "Εεεεεε δρόμο από δω, μας ζαλίσατε τον έρωτα, κιστήριααα!". Γελάω ακόμα γιατί πετάχτηκε τόσο ξαφνικά και η φωνή έφτασε μέχρι το Πήλιο. Τώρα επικρατεί νεκρική σιγή.

Είμαι 2 χρόνια με το αγόρι μου.. Πολύ καλό παιδί, χαμηλών τόνων άνθρωπος, ήπιος χαρακτήρας...Κάθε φορά που τσακωνόμαστε, και πάντα αρχίζω εγώ τις φωνές, του φωνάζω, τον βρίζω, τον μειώνω και γενικά του φέρομαι πάρα πολύ άσχημα..... και αυτός απλά κάθεται και με ρωτά γιατί τον βρίζω και φωνάζω...Αντί να με παρατήσει, στεναχωριέται πολύ και μετά με συγχωρεί...Ειλικρινά δε έχω το βίτσιο να βρίζω το κόσμο αλλά θέλω τόσο πολύ να υπερασπιστεί τον εαυτό του όταν το κάνω αυτό και όσο βλέπω πως δε το κάνει, τόσο χάνω τον έλεγχο...

Τι να το κάνω το ''μυαλό'' όταν μου λέει ότι με κορόιδευε κι ότι μάλλον δεν ένιωσε τίποτα, ενώ τον θέλω ακόμη??Ρητορική ερώτηση, απλά ήθελα να το βγάλω από μέσα μου..

Βλέπω κάτι βιντεάκια στο you tube με τίτλο ''real life heroes'' και πέρα από το''κάτιμπηκεστομάτιμουδενειναιτιποτα'' σε ολοκληρο 24χρονο γάιδαρο που είμαο βλέπω απλους ανθρωπους να κάνουν ακατορθωτα πραγματα σώζοντας άλλους συνανθρώπους και νιώθω ότι και γω θέλω να κάνω κάτι παρόμοιο ριψοκίνδυνο και δε με νοιάζει ποσο επικίνδυνο θα νε...Και το θέλω πολυ κιόλας.

Πρωτη μου δουλεια σε ξενοδοχειακη επιχειρηση μακρια απο το σπιτι μου... Αυτο που με βασανιζει εκτος απο ολα τα αλλα (μακρια απο αγαπημενα προσωπα, τοπο κλπ) ειναι το οτι ενω στην δουλεια τα βγαζω περα -αν και δουλευω λιγες μερες- δεν επικρατει μια ταξη. Εννοω οτι ο καθενας στην δουλεια τουνπαει εχοντας στο νου του ενα προγραμμα. Εγω μεχρι τωρα δεν ακολουθω κανενα προγραμμα και δεν ειναι δικο μου λαθος. Τα αφεντικα μου σεν τα βρισκουν μεταξυ τους με αποτελεσμα να υπαρχει το χαος+ τα περιμενουν ολα απο εμενα επειδη ειμαι η μικροτερη!! Το θεμα ειναι οτι σκεφτομαι να φυγω νωριτερα απ'οτι υπολογιζα και επειδη η δουλεια ειναι ζορικη-φυσικα θα συνηθισω, σεζον δουλευω- αλλα και επειδη ολος αυτος ο χαμος δεν βοηθαει την ψυχολογια μου+ειμαι μονη!!

Για άσχετα δικά σας θέματα.Οι εξομολογουμενοι περιμένουν απαντήσεις που Ισως τους βοηθήσουν.

που βλέπεις την εξομολόγηση για τον μπαμπά που του λείπεις και ξέρεις ότι μόνο ο ιδεατός μπαμπάς σου λείπει ανέκαθεν, ο πραγματικός είναι μέσα και βρίζει με τέρμα τα ντεσιμπέλ όπως σχεδόν κάθε μέρα μ' έναν επώδυνο τρόπο. Ωραίες οικογενειακές στιγμές, οι ωτοασπίδες δεν έκαναν τίποτα κι εγώ δεν βγαίνω στην αρρένα να τσακωθώ. Διάλογος; Ούτε καν; Αλλά ποιος μου φταίει που είμαι πόσο χρονών και βρίσκομαι εδώ;

Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι είμαι ιδιαίτερα χειριστική... Προσπαθώ πάντα να γίνονται όλα με τον τρόπο που εγώ θέλω, χωρίς να με ενδιαφέρει τι πραγματικά θέλουν οι άλλοι - εκτός από κάποιες περιπτώσεις. Το θέμα μου είναι ότι δεν αντιλαμβάνομαι πότε το κάνω, και όταν συμβεί αυτό ή θα το καταλάβω αργά ή θα μου κάνει κάποιος παρατήρηση.