ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν θελω να τον ξαναδω στα ματια μου. Τσιμπουρι; παλιοπραμα; ειμαι μονο για γαμησι κι αν δε φυγω θα φαω σφαλιαρα; Μου κανει χαρη; σοβαρα; τελος. καλυτερα στο δρομο.

Από τα 17, δηλαδή από τη Β Λυκείου δεν υπάρχουν κορίτσια είναι γυναίκες. Αυτό το χαιδευτικό που λέμε, κορίτσι μου, αγόρι μου είναι οκ, δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας...ειδικά μια γυναίκα ενήλικη που έχει τελειώσει το σχολειο και να της λες ακόμα ότι είναι κορίτσι. Χάνει το νόημα η λέξη. Δηλαδή το πραγματικό κορίτσι πώς θα το πεις?

Πως θα σας φαινότανε ο πατέρας του μελλοντικού σας συζύγου να εχει κάνει την επι τριαντα έτη σύζυγο και μελλοντική πεθερά σας τάρανδο και μάλιστα να το μαθαίνετε απο την ιδια του τη σχέση, στην οποία με υπερηφάνεια δηλώνει οτι η συνήθεια του αυτή παρότι υπαρκτή εδώ κ χρονια, δεν γίνεται αντιληπτή απο την ιδια και λοιπούς συγγενείς ;Δεκτές όλες οι απόψεις, ταυτίσεις και μη.

Νιώθω χάλια πραγματικά... Σπουδάζω κάτι το οποίο δεν μου αρέσει ιδιαίτερα αλλά επειδή έχει κάποια επαγγελματική αποκατάσταση και επειδή ήθελαν οι γονείς μου να καμαρώνουν για το ότι η κόρη τους είναι επιστήμονας. Νιώθω 4 χρόνια πως πήγαν χαμένα κανείς όμως δεν με ρώτησε τι πραγματικά θέλω. Λατρεύω να ασχολούμαι με το μακιγιάζ, τη μόδα, με θέματα διατροφής και fitness. Μακάρι να γυρνούσα το χρόνο πίσω, να σπούδαζα κάτι το οποίο ήθελα πραγματικά χωρίς να με ενδιαφέρει η γνώμη των γονιών μου χωρίς να με νοιάζει αν θα αρέσω στον κόσμο, γιατί κατάλαβα πως το πιο σημαντικό είναι να αρέσω πρώτα απόλα στον ίδιο μου τον εαυτό. Είμαι 25 χρονών πλέον και δυστυχώς νιώθω ότι είναι πια αργα, δεν ξέρω αν μπορώ να διορθώσω κάτι.

Ο πατέρας μου συνεργάζεται με έναν χωρισμένο πενηντάρη (κάνουν και παρέα). Αυτός τα έχει με μία σαραντάρα, από άλλη περιοχή και την φέρνει διακοπές στο νησί. Είναι παντρεμένη με τρία παιδιά και γκομενίζει με αυτόν. Ο άντρας της κοιμάται τον ύπνο του δικαίου (του λέει ότι πάει διακοπές σε μια ξαδέρφη της). Και προχθές έγινε το κορυφαίο. Σκάει μύτη με μια άλλη κοπέλα από την Εσθονία, η οποία φυσικά δεν έχει ιδέα και νομίζει πως είναι η μοναδική του αγάπη. Παρεμπιπτόντως, της συμπεριφέρεται και άσχημα το τζόβενο, την προσβάλλει και αυτός και η μάνα του και αυτή κλαίει σαν το μουρλό. Σιχαίνομαι και αυτόν και τη σαραντάρα με τα παιδιά. Δεν κρατιέμαι και πετάω ειρωνικές σπόντες και ο πατέρας μου μου λέει να σκάσω. ΔΕ ΜΠΟΡΩ!

Γεια σας.χαιρομαι πολύ που μπορώ να μιλήσω ανοιχτά και ας κρίθω όσο σκληρά κιαν είναι. Νοιώθω εγκλωβισμένη.μολος τελείωσα το μεταπτυχιακό μου . Είμαι 25 χρονών και κανονικά θα έπρεπε να νοιώθω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Όμως δεν είναι έτσι. Η σχολή μου μας έστελνε διαφορά μέιλ με "πρακτικές " σε εταιρείες. Φυσικά δεν ήταν νόμιμες, καθώς δεν πληρώνει και δεν ασφαλιζει κάνεις. Δουλεύεις καλοκαίρι για να βγάλεις την λατζα από εταιρείες του αντικειμένου σου. Έστελναν όλοι έστειλα και εγώ. Για καλή και κακη μου τύχη με επέλεγε μια εταιρεία κολοσσός Στο κλάδο μου. Με την λεκτική υπόσχεση ότι θα "με κρατήσουν " με βάζω να δουλεύω 10 ώρες να μην πληρώνομαι και να μην έχω κανένα δικαίωμα για 3 μήνες. Η μαμά μου όμως είχε κλείσει εισιτήρια για ένα υπέροχο ταξίδι πολύ μακριά από εδώ που όπως καταλαβαίνετε δεν γίνεται τόσο εύκολα. Τους ζήτησα την άδεια να φύγω για 1 εβδομάδα και όχι μόνο μου το απαγόρευσαν αλλά μου την είπαν κιόλας. Δεν νοιώθω καλά . Δεν είναι ότι τα παιδιά στην δουλειά δεν μου φέρονται καλά η ότι φταίει το αντικείμενο.. απλά είναι σκατοσυνθηκες.και δεν αντέχω. Είναι από το σπίτι μου 2 ώρες με τα μέσα και δεν οδηγώ. Κουράζομαι πάρα πολύ. Και στεναχωριέμαι που μου φέρονται σαν να μην αξίζω τπτ . Έχω και εγώ κάποια αξία. Ούτε τα μεταφορικά μου δεν μου δίνουν. Ούτε ένα 3ημερο δεν μπορώ να πάω. Και δεν ξέρω. Να φύγω και να αφήσω έστω την πιθανότητα να με κρατήσουν; Η να μείνω και να νοιώθω έτσι; έπειτα είναι τέρμα αυστηροί. Θα φοράς τακουνι , θα έρχεσαι 9 ακριβώς και μια φορά π άργησε το λεωφορείο και πήγα 9.07 μου την είπαν άσχημα. Δεν αντέχω άλλο. Ναι μεν πολυεθνική αλλά θέλω να ζήσω την ζωή μου. Είναι η δική μου ζωή και μου την αγόρασαν με τα ψίχουλα του ονόματος τους . Έλεος.

Τον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση ότι ζω σε μια εικονική πραγματικότητα...Δεν ξέρω ποια είμαι.Έχω αυτοπεποίθηση ή απλώς είμαι εγωίστρια;Όλοι ενδιαφέρονται για εμένα ή είμαι εγωκεντρική;Είμαι όμορφη ή στην πραγματικότητα δεν είμαι τόσο όμορφη όσο όλοι οι άλλοι μου λένε ;Γιατί κανένα αγόρι δεν μου την πέφτει είναι επειδή φαίνομαι σκυλα ή είναι επειδή φαινομαι σαν ένα άπιαστο όνειρο για αυτούς;Πως θα καταλάβω τι από όλα αυτά είμαι ;Ποιον να ρωτήσω ;Πως να καταλάβω τελικά !Θελω την βοήθεια σας!!

Να γυρίσω πίσω το χρόνο..Θέλω πίσω το σπίτι μας,τη ζωή μας,την καθημερινότητα μας...Μου λείπουν όλα αυτά κ εσύ μαζί...

Πιστεύετε πως τα λάθη διορθώνονται; Εχω κανει μια λίστα με ολα μου τα λάθη ή εστω οσα θυμάμαι και θελω να αρχίσω σιγα σιγα να επανορθωνω για τις πράξεις του παρελθόντος που με κρατούν πισω. Απλως νιώθω πως δεν θα με ωφελήσει γιατι η πράξη εγινε και θα νιώθω εξίσου άσχημα με πριν. Τι πιστεύετε;

Ειμαι 2ο ετος σε μια σχολη που δεν μου αρέσει και ευτυχώς με το 10% πιάνω τη σχολη των ονείρων μου. Τυπικά για να εγγράφω στη νεα σχολη θα διαγράφουν ολα τα μαθηματα και η προηγούμενη σχολη και στη συνέχεια θα εγγράφω στη νεα. Ωστόσο νιώθω λιγο άσχημα γιατι μπορει να διαγράφεται η σχολη αλλα είχα αντιγράψει κάποιες φορες σε κάποια μαθηματα και νιώθω πως χαράσσεται στη ζωή μου η αντιγραφή αυτη. Το πιστεύεται και εσεις ή ειμαι παρανοϊκός;