ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι φοιτήτρια στο πρώτο έτος. Σπουδάζω σε άλλη πόλη από τον τόπο μου. Δεν μπορώ να προσαρμοστώ και δεν έχω κάνει φιλίες. Ακούω όλες τις κοπέλες να μιλάνε για τις σχέσεις τους, πολλές μάλιστα μακροχρόνιες σχέσεις, για πρώην και για νυν αγόρια. Δεν έχω καν φιλήσει αγόρι. Δεν έχω τι να πω μαζί τους. Κάθομαι σε απόσταση και ακούω. Νιώθω μειονεκτικά. Ντρέπομαι μήπως με ρωτήσουν. Θυμάμαι στο σχολείο πως όλες ειχαν σχέσεις και φλερτ. Εγώ τίποτα. Στο σχολείο έκανα παρέα με μια κοπέλα που ήταν στην ίδια φάση με μένα. Και εκείνη όμως το καλοκαίρι έκανε σχέση με τον αδερφό μιας φίλης της. Από τότε, όποτε μιλήσουμε, μου λέει διάφορα του τύπου θα μείνω στο ράφι. Δεν είναι ότι απορρίπτω αγόρια. Δεν ασχολούνται καν.

Να έχεις εξεταστική και να είσαι ερωτευμένη,ότι χειρότερο.. Χριστίνα,βγες από το μυαλό μου θέλω να πάρω πτυχίο και δεν με αφήνεις...

Ήθελα να ξερα τι φταέι. Έχω δώσει δεκάδες βιογραφικά και καμία ειδοποίηση. Σκέφτομαι πως είναι θέμα εμφάνισης αφού και με τα προσωπικά μου υπάρχει η ίδια αποτυχία. Και βλέπω άλλους και άλλες να πηγαίνουν άνετα από την μια δουλειά στην άλλη και από την μία σχέση στην άλλη. Και εγώ καμία ειδοποίση, καμία πρόταση. Μηδέν. Βέβαια και η εμφάνιση δεν με βοηθάει, το βλέπω.

Βλέπω στο fb φωτογραφίες συμμαθητριών μου με τους άντρες τους και τα παιδιά τους. Βλέπω τόση χαρά... Είμαι 28 χρονών και δεν νιώθω έτοιμη για οικογένεια. Μου φαίνεται φορτίο. Δεν ξέρω, αυτές το ήθελαν τόσο πολύ ή η απόκτηση παιδιού έφερε τόση ευτυχία; σκέφτομαι την καθημερινότητα μου ως παντρεμένη και μητέρα και με πιάνει πανικός. Μήπως μου φαίνεται βουνό χωρίς να είναι; Συνομήλικες μου με νεογέννητα αλλά και με 6χρονα παιδιά. Ήταν τυχερές και βρήκαν τον άνθρωπο τους από νωρίς;

Το τελευταίο διάστημα είμαι πολυ "πεσμένη" ψυχολογικά.Με αφορμη και καποια γεγονότα που χουν γίνει πρόσφατα νιώθω οτι εχω χασει τον εαυτο μου,οτι ειμαι αδυναμη.Κάθε μερα κλαιω εκει που μαι καλα ξαφνικα αρχιζω να κλαιω.Θελω να ζητησω ψυχολογική υποστήριξη αλλα είμαι φοιτητρια και δεν εχω την οικονομική δυνατότητα.Τι μου προτείνετε;

Μου αρεσει ο κινηματογραφος, ομως δεν εχω λεφτα να πηγαινω. Λυπαμαι. Και ηθελα να παω με την κοπελα μου.

Δεν εχει σπουδασει και δεν εχει δουλεψει ποτε του. Για καθε δουλεια αναφερει το αρνητικο. Μου την πεφτει και κανει και ονειρα για γαμο μαζι μου και παιδια χωρις να του εχω δωσει τετοιο δικαιωμα. Μια μερα τον πετυχα στο δρομο. Ημουνα εξαντλημενη. Κουραση σωματικη, ορθοστασια και ψυχοφθορο περιβαλλον. Με ρωτησε τι κανω. Ημουνα τοσο χαλια που του ειπα οτι θα σταματησω τη δουλεια. Μου ειπε οχι οχι συνεχισε μην τα παρατας και τα δικα του παλι, οτι θελει οικογενεια μαζι μου. Τα ξυνει ολη μερα και ονειρευεται... Αν τον ξαναδω θα αλλαξω δρομο. Αηδιασα.

Είχα βγει με παρέα. Ήταν και αυτός. Τον έβλεπα πρώτη φορά. Κάποια στιγμή, μου είπε ότι είμαι ευχάριστη και του αρέσει να κάνει παρέα μαζί μου. Με ρώτησε αν θέλω να βγούμε την επόμενη μέρα. Του είπα ναι. Είχαμε πει να συναντηθούμε σε ένα σημείο και να πάμε να κάτσουμε κάπου. Όταν με είδε, με φίλησε σταυρωτά και μου έπιασε το χέρι καθώς περπατούσαμε. Τράβηξα το χέρι μου. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η κίνηση. Μετά από λίγο, το ίδιο πάλι. Του είπα ότι δεν είμαστε ζευγάρι και μου είπε θα γίνουμε. Παλιολιγουρι!

Ερωτεύτηκα.. αλλά αυτός τελικά μόνο με γούσταρε. Πρώτη φορά στην ζωή μου έριξα τους τοίχους που τόσο υψηλά είχα χτίσει. Ποτέ δεν είχα αφήσει κανέναν να έρθει τόσο κοντά μου. Ήμουν ο.τι πιο δυσπρόσιτο υπήρχε. Ναι τελικά όλα πήγαζαν από τον φόβο μου ότι θα πληγωθώ. Και ρε γαμωτο είναι αυτό που λένε το έκανες για πρώτη φορά και έφαγες τα μούτρα σου. Οκευ καλύτερο από το να ζεις μια ζωή ανάλατη. Αλλά νιώθω τόσο εκτέθημενη και πληγωμένη.. σκατα.. είχα τόσα πολλά να δώσω αλλά λογικά ήμουν μια ακόμα για αυτόν.

Μπορεί να ενδιαφέρεσαι για κάποια και να βρίζεις μπροστά της?