ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν θέλω να ξανανοίξω το τίντερ και ενώ μου αρέσει η εμφάνισή μου /στυλ/χαρακτήρας νιώθω ότι αυτοί που βλέπω έξω δεν με προσέχουν καν. Στο παρελθόν δεν είχα θέμα να πλησιάζω αγόρια , αλλά από αυτό προέκυψαν απορρίψεις ή αδιαφορία. Ενώ με καίει πολύ να πάω να μιλήσω , φοβάμαι πολύ να το κάνω και αυτό με ρίχνει , γιατί ούτε μου μιλάνε , ούτε τους μιλάω. Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν έχω καθημερινή τριβή με άντρες για να πω ότι έχω κάτι κοντά , παρά μόνο στο πανεπιστήμιο , στις στάσεις και στο δρόμο με αγνωστους . Νιώθω αόρατη και κάθε μέρα βλέπω ζευγάρια παντού μπροστά μου να φιλιούνται , να τις φιλάνε στο μέτωπο, να αγκαλιάζονται , να κρατάνε χέρια , να είναι μαζί. Δεν ξέρω τι περνάν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή τους , αλλά ειδικά όταν βλέπω άτομα ταιριαστά ή και ακόμα πιο πολύ άτομα που θα μου άρεσαν κι εμένα με πιάνει απελπισία και ο καιρός απλά περνάει. Ξέρω, συν Αθηνά και χείρα κίνει, αλλά οι πιθανότητες και οι ευκαιρίες δεν είναι με το μέρος μου και αρκετά μακριά. Δεν ξέρω πώς να τους πλησιάζω και ούτε αυτοί το κάνουν και νιώθω ανεπιθύμητη. Κουράστηκα με την ατάκα "Θα έρθει από κει που δεν το περιμένεις" και μην το σκέφτεσαι . Δεν μπορώ να μην το σκέφτομαι. Είναι ανθρώπινη ανάγκη. Κ 25

Είμαι κοπέλα και δεν μου έχει συμβεί κάποιος άντρας που μου αρέσει να με θέλει μόνο για σεξ.Για να σας προλάβω δεν είμαι μοντέλο ούτε καρακουκλάρα.Έχω τη δουλειά μου το σπίτι μου το αυτοκίνητό μου και δική μου ζωή.Δεν μου έχει συμβεί να με θέλει κάποιος μόνο για σεξ ούτε εγώ είμαι άνθρωπος που ψάχνει τα εφήμερα.Οι άντρες είναι άνθρωποι όπως και εμείς δεν είναι ζώα έχουν τις ίδιες ανάγκες με εμάς.Οι περισσότεροι αναζητάνε μια υποστηρικτή σύντροφο που μπορεί να σταθεί δίπλα τους.Θέλουν την αγκαλιά μιας συντρόφου το χάδι της και την αγάπη της. Πρέπει όλοι να προσπαθούμε να κρίνουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά το άλλο φύλο.

Είμαι 21, ζω με τους γονείς μου και εχω παρατηρήσει πως ο ο μικρός μου αδελφός (15 ετών) έχει σπαταλησει υπερογκα πόσα πάνω σε πράγματα της αρεσκείας του (κυρίως τεχνολογικά)με την μητέρα μου ισχυριζομενη πως τα μαζεύει καιρό και πως δεν έχει συνδράμει καθόλου οικονομικά σε αυτό. Για παράδειγμα πριν 1 χρόνο πήρε ένα από τα πιο πρόσφατα iPhone που κυκλοφόρουσαν στην αγορά μέτα ακολούθησαν αυτά τα wireless ακουστικά ωτοασπίδες, και άλλα πολλά που οι τιμές αγγίζουν και 4ψηφιο. Σαν κάποια που δουλεύε ένα 6ωρο για 5 ευρω πριν πανδημίας, για να φέρω ένα εισόδημα στο τραπέζι και σπούδαζα ταυτόχρονα με εξοργιζει. Γιατί οταν ζητούσα στο λύκειο ένα pc για να κάνω τις εργασίες Παντα αυτό που άκουγα ήταν "τραβά να δουλέψεις", μαζί με το πόσο θράσος έχω να τους επιβαρύνω οικονομικά ετσι. Θυμάμαι ήταν να κάνω μια επέμβαση ρουτίνας μικρότερη και είχε γίνει της τρελής στο σπίτι για το αν θα την κάνω σε ιδιωτικό ή δημόσιο νοσοκομείο . Και τώρα υποτίθεται πως ο αδελφός μου 15 χρόνων μάζεψε 700 ευρώ σε ένα εξάμηνο για να πάρει κάρτα γραφικών... (αποκλείουμε το γεγονός να τα έχει αρπάξει από κάπου) Τουλάχιστον μπορεί να πουν πως από πάντα του είχαν περισσότερη αδυναμία. Απεχθάνομαι το δούλεμα.

Η καλυτερη μου φιλη ειχε μια αναγκη σε καποια δυσκολη στιγμη για εκεινη και ενω ειμαι ο πιο φτωχος φιλος της της δανεισα 600 ευρω απο καποια που με κοπο ειχα βαλει στην ακρη, κατι για το οποιο δεν μετανιωνω και θα το εκανα σε καθε φιλο/η μου. Απο τοτε βεβαια συμβαινουν διαφορα πραγματα στα οποια δεν δινω σημασια μεχρι χθες που εγινε το τελευταιο και πλεον καπως τα εχω παρει, οποτε θελω την αποψη σας. Τα λεφτα τα δανεισα πριν 2 χρονια οταν ηταν ανεργη και μου χε πει πως μολις βρει δουλεια θα μου τα επιστρεψει σε 4 δοσεις. Βρηκε δουλεια περσι τον Μαιο, τους πρωτους 2 μηνες δεν αναφερθηκε καν στα λεφτα και ουτε ειπα κατι αλλα εκανε κατι τεραστια και ασκοπα εξοδα απο δω και απο εκει. Καποια στιγμη οταν εμπαινε ο 3ος μηνας (πλεον ανεργος εγω εντωμεταξυ) την ρωτησα ποτε/πως πιστευει μπορει να αρχισει να τα επιστρεφει για να κανω το κουμαντο μου. Τελος παντων μεχρι σημερα δεν εχει επιστρεψει ουτε τα μισα, και ωστοσο εγω δεν πιεζω ουτε λεω κατι γιατι δεν ειμαι τετοιος ανθρωπος. Αλλα την προηγουμενη φορα που μου εδωσε ενα μικρο ποσο ξαφνικα θυμοταν πως το συνολο που ειχε δανειστει ηταν 500 αντι για 600... της εξηγησα πως δεν ειναι ετσι, το καταλαβε, το θυμηθηκε και ειπαμε οκ. αβολο βεβαια... Και χθες μου λεει πως θυμαται οτι την πρωτη φορα που μου εδωσε ενα ποσο παλι (100 ευρω) οτι μου χε δωσει 150 και οτι ρωτησε και την μαμα της και το θυμοταν και αυτη... πραγμα που δεν ισχυει, ελεγε πως θα εδινε 150 και τελικα της προεκυψαν εξοδα τοτε και μου εφερε απλα 100, πραγμα που θυμοταν και η ιδια μεχρι προσφατα. Ειπα πως ενοχληθηκα με αυτη τη συμπεριφορα και πως με προσβαλλει, καταλαβε πως θυμαται λαθος και ειπε συγγνωμη αλλα ενω την συγχωρεσα και ξερω πως γενικα ειναι λιγο "random" σαν ατομο, δεν μπορω να πω πως δεν εχω στεναχωρεθει/ απογοητευτει λιγο... εχω και γενικα trust issues και ενω την εμπιστευομουν πολυ τωρα νιωθω πως μαλλον δεν πρεπει και καλυτερα ακομα και σε αυτη τη σχεση να κραταω πισινες... πως σας φαινονται εσας ολα αυτα; μηπως θα επρεπε να το ξεχασω και να το αποδωσω οντως στην αφηρημαδα της;

Πρέπει να εισια ερωτευμένος για να αρχίσεις μια σχέση? Πιστεύω ότι δεν είναι πάντα τόσο εύκολο...πολλές φορές στην πορεία ερωτεύεσαι ή και το αντίθετο, και καταλαβαίνεις ότι δεν ταιριάζετε μαζί.

Γνωριστηκαμε προσφατα σε κοινη παρεα κ σταδιακα αρχισαμε να ανταλλασσουμε μηνυματα. Εκεινος ειναι 22 εγω 29 και η αληθεια ειναι οτι η διαφορα ηλικιας με προβληματισε λιγο, ισως γιατι σχεδον παντα εβγαινα με αντρες που ηταν μεγαλυτεροι απο μενα ή εστω 1-2 χρονια μικροτεροι. Απο συζητησεις μας εχω καταλαβει οτι μαλλον δεν εχει κ πολυ μεγαλη εμπειρια στο σεξουαλικο κομματι κ γενικα κ σαν ανθρωπος φαινεται ντροπαλος. Κ η αληθεια ειναι οτι το αντιλαμβανομαι αυτο απο τις συζητησεις μας. Πχ καθε φορα που θελει να μου κανει ενα κοπλιμεντο το λεει τοσο εμμεσα που σχεδον δεν το καταλαβαινω, ειναι λες κ ντρεπεται να μου πει πχ εχεις ωραια ματια κ το παει μεσω Λαμιας. Απο τη μια το σεβομαι οτι μπορει να μην ειναι τοσο ανετος στο να εκφραζει τα συναισθηματα του, αλλα η αληθεια ειναι οτι αν οι συζητησεις μας περιστρεφονται μονο γυρω απο το τι καναμε μεσα στη μερα μας κλπ κ δεν λεμε κ τιποτα πιο ενδιαφερον, ε νιωθω λες κ μιλαω με φιλο μου. Επισης, αν του κανω εγω ενα κοπλιμεντο (πχ μπορει να μου στειλει φωτο απο κατι που μαγειρεψε κ εγω θα του πω 'θεωρω σεξυ τους αντρες που μαγειρευουν'), κ σχεδον ποτε δεν το σχολιαζει ή αλλαζει θεμα. Απλα νιωθω οτι οι συζητησεις μας ειναι λιγο φλατ, επειδη δεν υπαρχει κ λιγο πειραγμα ή κανα κοπλιμεντο. Κ επειδη πλεον βλεπω οτι αν του πω κατι πιο πικαντικο δεν το συνεχιζει, ε δεν το κανω πλεον κ τοσο συχνα. Αλλα αυτο με ξενερωνει λιγο ομολογω, γιατι οταν καποιος μ αρεσει κ του αρεσω κ κεινου θελω να τον πειραζω, να του πεταω υποννοουμενα κ εκεινος να το συνεχιζει κλπ. Μιλαμε εδω κ 10 μερες περιπου κ εχουμε βγει μια φορα (ηταν αρκετα αμηχανος κ απο κοντα κ εννοειται πως δεν καναμε τιποτα, ουτε καν φιληθηκαμε) κ εχουμε κανονισει τωρα να ξεναβρεθουμε. Αλλα η αληθεια ειναι οτι θα ηθελα να ειναι λιγο πιο ανετος μαζι μου.

Είμαι στα 23 και γενικά δεν έχω κάνει σχέση, ούτε έχω κοιμηθεί με κάποιον. Αντιμετώπιζα κάποια οικογενειακά προβλήματα με αποτέλεσμα να μην έχω εξελιχθεί στις σπουδές και στα επαγγελματικά μου και η αλήθεια είναι ότι λόγω μιας ψυχολογικής διαταραχής που αντιμετωπίζω παίρνω αγωγή, αλλά παρόλα αυτά προσπαθώ να είμαι ευγνώμων για όσα καλά έχω στην ζωή μου. Τις φιλίες μου, το σκυλάκι μου, τις βόλτες μου και γενικότερα τις όμορφες στιγμές. Δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο και περιμένοντας και μια μεταγραφή από την σχολή μου αν τελικά γίνει, θα συνεχίσω τις σπουδές μου και θα αφιερωθώ σε αυτές. Λόγω οικογενειακών προβλημάτων και κακής σχέσης μεταξύ των γονιών μου είχα έτσι μια προκατάληψη απέναντι στους άνδρες και γενικά δεν ήθελα να κάνω κάποια σχέση, δεν έτυχε κιόλας να γνωρίσω κάποιον αξιόλογο. Πρόσφατα μέσα από μια εφαρμογή γνώρισα ένα παλικάρι στην ηλικία μου και βγήκαμε ραντεβού και ταιριάξαμε και είμαστε μαζί. Εύχομαι ειλικρινά να πάνε καλά τα πράγματα, να αισθανθώ και εγώ ότι έχω κάποιον δικό μου άνθρωπο (χωρίς να μειώνω τα προβλήματα κανενός θεωρώ ότι έχω ταλαιπωρηθεί πολύ από τους γονείς μου, πέρασα καταστάσεις που δεν τις προκάλεσα), και να μου φύγει και η προκατάληψη που έχω για τους άνδρες. Ελπίζω να πάει καλά το μεταξύ μας και να είναι τόσο αξιοπρεπής όσο φαίνεται και να προχωρήσω μαζί του και να καλυτερεύσει ακόμη περισσότερο η ζωή μου.

Κουράστηκα οποίος με γνωρίζει να θέλει μόνο ένα πράγμα από μένα να με ρίξει στο κρεβάτι. Έχω να κάνω 2 χρόνια σχέση. Όλοι όσοι γνωρίζουν θα είναι πληγωμένοι από το παρελθόν με θέματα εμπιστοσύνης. Είμαι αρκετά εμφανίσιμη αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τετοια συμπεριφορά.Πριν με γνωρίσει κάποιος όλοι με λένε ντιβα και ξινη ενώ απλά δεν γουστάρω πολλά άτομα δίπλα μου.Λίγοι και καλοί.

Είμαι κοπέλα 30 ετών, δεν εχω κάνει ποτέ σχέση ούτε και σεξ. Κυρίως γιατί δεν βρήκα κάποιον να μου κάνει το κλικ, να νιώσω συναισθήματα για αυτόν αλλά να μου αρέσει προφανώς και ερωτικά-σεξουαλικά. Συν οτι δεν έχω γνωριμίες. Το θέμα είναι (και σε πρόσφατη εξομολόγηση το διαβασα αυτο) πως τώρα αν βρω κάποιον 30αρη δεν θα ναι τόσο σεξουαλικά ενεργός ούτε θα έχει την διάθεση και αντοχές που θα χει ένας 20αρης. Και ειναι σαν να έχασα ουσιαστικά ένα κομμάτι που οι άλλες κοπέλες έχουν ζήσει και είναι κρίμα. Συν ότι σίγουρα αν βρω κάποιον θα μαι τρομερά ενθουσιασμένη και αυτός αν ειναι 30 θα χει μειωμένη διάθεση και λόγω των προηγούμενων εμπειριών του ίσως να ναι και απογοητευμένος και να χει κομπλεξ που του δημιούργησαν οι προηγούμενες. Ως τώρα δεν το σκεφτόμουν καν να ασχοληθώ με κάποιον μικρότερο αλλά με όσα διαβάζω και παρατηρώ το σκέφτομαι σοβαρά ....μου την πέφτουν 20αρηδες συνεχώς το θέμα είναι να βρω κάποιον που να νιώσω πράγματα για αυτόν, εκεί είναι η δυσκολία. Και δεν ξέρω αν θα μπορώ να συνεννοηθώ με κάποιον 20χρονο. Λογικό ως μικρότερος να ναι και πιο αφελής και με όχι τόσες πολλές γνώσεις όπως εγώ και πολύ φοβάμαι πως θα με εκνευρίζει με την αφέλεια του ή θα τον θεωρώ χαζό. Επίσης, έχω περάσει πολλά στην ζωή μου γενικά έχω πολύ ισχυρή αντίληψη και μπορώ να ψυχολογήσω εύκολα τους άλλους. Ακόμα και πολύ μεγαλύτερους άντρες τους ψυχολογώ αμέσως. Οπότε αν το πάμε έτσι είτε μικρότερος μου είτε μεγαλύτερος βρε παιδιά το ίδιο δεν ειναι σε θέμα επικοινωνίας; Αφού οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν περάσει δύσκολα στην ζωή τους όπως εγώ...κανένας είτε μεγαλύτερος είτε μικρότερος δεν θα μπορεί να με κατανοήσει. Άρα γιατί να μην εστιάσω σε κάποιον μικρότερο; Και το άλλο που έχω παρατηρήσει είναι πως όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι γίνονται πιο σκληροί, πιο συμφεροντολόγοι και άκαμπτοι. Χάνουν την μαγεία τους και τον ρομαντισμό τους. Αφήστε που οι 30+ θέλουν μία να την κάνουν Ο,ΤΙ θέλουν και με εμένα δεν πρόκειται να γίνει αυτό. Οπότε μήπως να εστιάσω όντως στους μικρότερους τελικά; Βέβαια δεν μου κάνει το κλικ κανένας .....εξαιρετικά σπάνια να μου αρέσει κάποιος ασχέτως ηλικίας. Εχω απογοητευτεί τρομερά από ότι κυκλοφορεί εκεί έξω....αφού έχω φτάσει στο σημείο να λέω ας μην κάνω σχέση ποτέ δεν με νοιάζουν τέτοιου είδους σχέσεις. Αλλά θέλω και εγώ να ζήσω επιτέλους. Σας παρακαλώ μην μου γράφετε για οικογένειες και παιδιά, αν έβρισκα κάποιον βέβαια κατάλληλο ίσως να παντρευόμουν αλλά δεν με ενδιαφέρει να κάνω παιδιά για προσωπικούς λόγους. Άλλωστε εδώ δεν μπορώ να βρω κάποιον να μου αρέσει το να συζητάμε για γάμους είναι γελοίο νομίζω. Πιστεύω πως οι περισσότερες κοπέλες κάνουν σχέσεις είτε γιατί δεν ψάχνουν κάτι ουσιαστικό όπως εγώ, είτε επειδή όντας μικρότερες τις ρίχνανε με διάφορα κόλπα. Εγώ απαξ και δω ότι ο άλλος κάνει το οποιοδήποτε κολπάκι και νομίζει θα με εμπαίζει, τέρμα έχω αηδιάσει μαζί του ! Άδικα το συζητάω μάλλον δεν νομίζω να μπορεί να υπάρξει κάποια λύση.

Παίζει κάτι μεταξύ μας εδώ και καιρό στα πλαίσια του φλέρτ,δέν έχουμε προχωρήσει παραπάνω.Όλο αυτό περισσότερο από πλευράς μου γιατί εκείνη δείχνει να μήν πολυψήνεται,αλλά εγώ δέν έχω εγκαταλείψει γιατί μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η κοπέλα.Σήμερα που μιλούσαμε στο τηλέφωνο,με κάλεσε να πάω για πρώτη φορά στο σπίτι της το Σάββατο το βράδυ για να φάμε μαζί.Μου είπε ότι οι δικοί της θα λείπουν για τριήμερο και ότι θα είμαστε οι δυό μας.Λίγο πρίν κλείσουμε μου είπε "μήν ντυθείς ιδιαίτερα,έλα με φόρμα,κι εγώ με κάτι πρόχειρο θα είμαι,θέλω να είμαστε χαλαρά και άνετα" και χαζογέλαγε.Εντάξει,δέν θα πήγαινα και με κοστούμι,αλλά κάπως μου φάνηκε αυτό που είπε.Ήθελε να μου πεί κάτι και δέν το έχω καταλάβει ή τζάμπα προβληματίζομαι; Εγώ πάντως αφού μου είπε να πάω με φόρμα,με φόρμα και αθλητικά θα πάω.Ό,τι θέλει εκείνη θα κάνω γιατί την έχω ερωτευτεί αδέρφια!