ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο μεγαλύτερος μου φόβος, είναι να σπαταλήσω χρόνο και ενέργεια σε άτομα που θα αποδειχτεί ότι δεν αξίζουν. Είμαι σχεδόν μανιακή με αυτό. Θεωρώ τον χρόνο το πιο σημαντικό νόμισμα και ξέρω ότι δεν γυρίζει πίσω. Σκέφτομαι ότι τον χρόνο που θα μπορούσα να σπαταλήσω με έναν ηλίθιο θα μπορούσα να τον διαθέσω στο να βρω κάτι καλύτερο είτε ερωτικά είτε επαγγελματίκα και να γίνω καλύτερη. Επίσης πρέπει να ομολογήσω ότι ίσως αυτή είναι μια ανησυχία που έχω σαν γυναίκα. Ας πούμε ξέρω από τώρα ότι θέλω να γίνω μητέρα, αυτό είναι κάτι που κανείς ως τα 40 με την βία. Επίσης γενικά μας περνάει το μήνυμα, ότι μια γυναίκα όταν χάσει την γονιμότητα και την νεότητα της πέφτει λέβελ. Αν μέχρι τότε δεν έχω γίνει μητέρα γιατί δεν θα έχω βρει τον κατάλληλο, θα ήθελα να έχω καταφέρει αρκετά πράγματα και να έχω εξελιχθεί σαν ανθρώπος , ώστε να είμαι το ίδιο όμορφη σαν σύνολο. Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και βλέπω μια όμορφη κοπέλα σχεδόν παιδί ακόμα και λέω εντάξει, δεν θα είσαι πάντα όμορφη και νέα, αλλά αν δουλέψεις στον εαυτό σου θα μπορείς πάντα να είσαι ενδιαφέρον και αξία λόγου. Είμαι γενικά συντονισμένη στο τι μπορώ να κάνω για να πετύχω τα δύο τρίτα μεγάλα όνειρα της ζωής μου στον χρόνο που έχω. Οι φίλες μου πιστεύουν ότι είμαι υπερβολική και τρελή. Δεν θέλω πολλά για να είμαι χαρούμενη, απλά την αίσθηση του ότι δεν μένω στάσιμη και ότι πάω κάπου.

Ημουν μια μαθητρια θεωρητικης κατευθυνσης. Μεσα σε αυτα τα 2 χρονια δεν μπορω να πω οτι ξεσκιστηκα, σιγουρα οχι. Ομως εκανα μια προσπαθεια αξιόλογη. Εγραφα καλα στα απαιτητικα διαγωνισματα τπυ φροντιστηριου. Για κακη μου τυχη, τα λατινικα τα παραμελησα διοτι μου φαινονταν ευκολα και αυτο ειχε ως αποτελεσμα να γραψω στις πανελληνιες 15.8 (υπολογισα το βαθμο, ειναι στανταρ οι απαντησεις).Για την εκθεση και το αποτέλεσμα, δεν θα μιλησω. Αρχαια(το δυνατο μου σημειο) μια αποτυχια. Εγραψα βαθμο μετριου μαθητη λογω δικης μου κακης διαχείρισης τοθ χρονου υων θεμάτων. Ιστορια παλι ξεχασα κομματια πηγής. Γενικοτερα η κατασταση μετρια. Ηθρλα να βγαλω γυρω στο 15.000 με 16.500. Δεν τα εχω καταφερει πιστευω. Θεωρω ειμαι στο 14 με 15. Λυπαμαι για αυτο, δεν το σκεφτομαι ομως τοσο. Μου προσφερε πολλα αυτη η χρονια. Ομως δεν θα ηθελα να το ξεναπερασω. Εχω στοχους. Ελπιζω να καταφερω να μπω καπου που να μαρεσει και να βιωσω την εμπειρία του πανεπιστημιου γιατι σαν κονσεπτ θεωρω μου ταιριάζει σε αντίθεση με το σχολειο. Φοβαμαι ρε γαμωτο μην παθω κανα σοκ με τους βαθμους

Είμαι ερωτευμένη!!!

Αρνούμαι να δεχτώ αυτό που συμβαίνει.Κατέβηκα στην Αθήνα για δουλειά.Νοίκιαζα ένα φτηνό σπίτι,ξόδευα τα απαραίτητα σε φαγητό,κυκλοφορούσα με μετρό,είχα το αμαξάκι μου μια φορά το μήνα να πάω στο χωριό,έβαζα και στην άκρη,όλα ήταν σχετικά καλά.Και μετά βρήκα κοπέλα και άρχισε η κατηφόρα.Μετά από λίγους μήνες μείναμε μαζί και αρχίσανε τα οικονομικά προβλήματα.Πλήρωνε παραπάνω ενοίκιο,χωρίς αυτή να δουλεύει,πλήρωνε ρεύμα γιατί θέλει κάθε μέρα μπάνιο με ζεστό νερό,πλήρωνε βενζίνες για τις βόλτες με το αυτοκίνητο,πλήρωνε φαγητό μέρα παρά μέρα απ'έξω.Τα οικονομικά πήρανε την κάτω βόλτα.Κάνουμε μια συζήτηση και είπε πως θα βρει δουλειά και θα περιορίσει τα έξοδα αλλά τίποτα δεν έγινε.Έχω φτάσει να χρωστάω τέσσερα ενοίκια,πέντε δόσεις στην τράπεζα και μόλις ήρθε το ρεύμα ένα χιλιάρικο.Της είπα ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο όριο και πως αν θέλει να έχουμε κάπου να μείνουμε να βρει δουλειά ή να πάμε τουλάχιστον στο χωριό που θα έχω λιγότερα λεφτά από δουλειά αλλά πολύ λιγότερα έξοδα διαβίωσης.Ούτε στο χωριό θέλει να πάει.Δεν ξέρω τι να κάνω.Την αγαπάω αλλά η λογική λέει να τη στείλω στη μάνα της,εγώ δεν έχω ούτε τσιγάρα να πάρω και η άλλη μου μιλάει για έρωτες και αγάπες και πως θα τα καταφέρουμε μαζί.Να καταφέρουμε μαζί τι;Να μας κλείσουν μέσα για χρέη;Έχω τρελαθεί.

Προχθες σκεφτομουν συνεχεια το μυστικο του πατερα μου, πως εχω εναν μεγαλυτερο αδελφο στην Ολλανδια νομιζω απο μια περιστασιακη του σχεση και τι ωραια θα ηταν αν συναντιομασταν.Μου εχει πει οτι μοιαζουμε αρκετα και ακουμε μανιωδως Κλασσικη και Μetal μουσικη. Εξεπλαγην οταν αυτες τις ημερες οι περισσοτεροι ανθρωποι που συναναστρεφομαι , ακομα και εδω σε ενα σχολιο καποιος με αποκαλουν " Αδελφουλα " :-) κατω απο μια εξομολογηση μου σχετικα με τον πατερα- φαντασμα που εχω... Θα ηθελα πολυ να συνεχισει να χαμογελαει αυτο το ατομο που εχει βιωσει παρομοιες καταστασεις και να ξερει οτι διαβαζω συχνα οσα γραφει κατω απο τις εξομολογησεις και ταυτιζομαι σχεδον σε ολα. Σιγουρα βγαινεις πολυ πιο δυνατος ανθρωπος μετα απο ολο αυτο αλλα ειναι ψυχοφθορο αν εισαι ευαισθητος. Ευτυχως που δεν αλλοιωθηκε ο χαρακτηρας μας τουλαχιστον. Σιγουρα δεν ευθυνεσαι εσυ για τα λαθη των γονεων και για την σταση των λοιπων συγγενων σου και ελπιζω με ολη μου την ψυχη να γιατρευτουν μια μερα οι " πληγες " μας και να ειμαστε ευτυχισμενοι. Αξιζουμε την ευτυχια. Ευχαριστω πολυ για τις συμβουλες που διαβασα. Να εισαστε καλα, Καλημερα σε ολους εδω :)

Τώρα τελευταία βλέπω συχνά, ότι η μάνα μου με πιάνει στα πράσα να καπνίζω. Δεν έχει αντιληφθεί τίποτα εδώ και δύο χρόνια, γιατί ξέρω να κρύβομαι πολύ καλά. Ας πούμε δε καπνίζω ποτέ μπροστά σε κοινούς γνωστούς που έχουμε γιατί ποτέ δε ξέρεις, και έχω πάντα κρυμμένο το πακέτο στις τσέπες μου. Ούτε φυσικά μέσα στο σπίτι καπνίζω, ούτε αφήνω κανένα στο δωμάτιο μου να καπνίσει.Με έχει ρώτησει μερικές φορές άμα καπνίζω αλλά πάντα της απαντάω όχι. Το όνειρο με τρομάζει όμως.

Μένουμε μαζί σε δυάρι. Αυτός δουλεύει 11-19. Εγώ πάλι δουλεύω βράδυ σε μπαρ και γυρίζω τα ξημερώματα, που με βολεύει πολύ γιατί είναι συνήθως τα πρωινά που πρέπει να παρακολουθώ μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και απλά όταν γυρίζω κάνω μπάνιο, τσιμπάω κάτι ενώ διαβάζω λίγο κι ετοιμάζομαι και ξαναφεύγω και κοιμάμαι μετά το μεσημέρι όταν ξαναγυρίσω. Δεν το αντέχει και τσαντίζεται μαζί μου και μου κάνει καβγάδες γιατί ενοχλείται και ξυπνάει όταν κάποιος κάνει και τον παραμικρό θόρυβο όταν κοιμάται(που όσο σιγά και να κάνω, ε δε γίνεται να μην κάνω ούτε ένα κλικ ανάβοντας πχ το φως του μπάνιου!). Το καταλαβαίνω, αλλά όταν έχω μαθήματα και πρωί αλλά και κάποια απόγευμα, πώς θα γίνει να συνδυαστούν με εργασία την ίδια ώρα; Δηλ πρέπει να βρω εγώ δουλειά την ώρα που τον βολεύει εκείνον και να παρατήσω και τη σχολή μου; Θα του φαινόταν οκ να του ζήταγα εγώ να βρει δουλειά στο δικό μου ωράριο δηλ; Ή επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δουλεύουν μέρα, οι της νύχτας είμαστε κατώτεροι;

Γνωριστήκαμε σε μια έξοδο με άτομα διαφορετικά, οι περισσότεροι γνωστοί και άλλοι άγνωστοι μετά από μια εκδήλωση. Αυτή με προσέγγισε από την πρώτη στιγμή και με διεκδίκησε, κάτι που το εκτίμησα. Στο πρώτο μας ραντεβού όμως με έκανε να αισθανθώ κάπως άβολα αφού με άγγιζε "τυχαία" και πετούσε διάφορες σπόντες διάφορα για το κοινό μας μέλλον. Ρε παιδιά είμαι υπερβολικός; Με έφερε σε δύσκολη θέση αφού στο κάτω κάτω δεν την ξέρω ακόμα καλά, δεν αισθάνομαι ακόμα άνετα μαζί της και δεν μπορώ να το διαχειριστώ όλο αυτό. Εξάλλου δεν της έχω δώσει το πράσινο φως για τέτοιες κινήσεις. Το μόνο που θα ήθελα στα πρώτα ραντεβού είναι να γνωρίσω την άλλη και αν και όταν νιώσω άνετα τότε μπορούμε ίσως να πάμε και παρακάτω. Στο μεταξύ προέκυψε και μια άλλη φάση με μια άλλη κοπέλα, παλιά γνωστή μου που με αφορμή τη δουλειά της βγηκαμε για ποτό. Αυτή δεν με πιέζει αλλά δεν ήξερα ότι το πράγμα πάει προς τα έκει, ότι νιώθω δηλαδή κι εγώ έλξη για αυτήν, αν και είμαστε σχεδόν ίδια ηλικία, ενώ η πρώτη κοπέλα είναι πολύ μικρότερή μου. Αυτό που με προβλημάτισε έιναι ότι ξέρει την πρώτη κοπέλα και την κακολογούσε όποτε έβρισκε ευκαιρία, δεν ξέρω γιατί ή αν έμαθε τίποτα. όμως τι να μάθει, αφού δεν έχουμε προχωρήσει. Φοβάμαι μήπως η πρώτη κοπέλα διασπείρει τίποτα φαντασιώσεις της στον περίγυρό μου, όλα να τα περιμένεις. Συγνώμη που σας ζάλισα!

Πως γίνεται να είναι γεμάτος ο κόσμος με ζευγάρια, τους βλέπουμε παντού στις καφετέριες στα φαγάδικα στους δρόμους ξέρουμε φίλους και συνάδερφους και ελάχιστοι είναι μοντέλα και πολύ ωραίοι εμφανισιακά. Βλέπουμε συνηθισμένους ανθρώπους μαζί ή και ζευγάρια που ο ένας είναι πιο ωραίος από τον άλλον, στρουμπουλές κοπέλες μέτριους εμφανισιακά άντρες όλους τους συνδυασμούς βλέπουμε και μερικοί επιμένουν ξανά και ξανά να γράφουν εξομολογήσεις ότι όλοι και όλες ψάχνουν για μοντέλα. Υπάρχει εξήγηση;

Ξέρω πως μ αγάπησες με τον δικό σου τρόπο... Εμένα όμως δεν μου ήταν αρκετός. Φοβόσουν να δείξεις τα συναισθήματα σου αλλά εγώ τα καταλάβαινα μόλις με επαιρνες στην αγκαλιά σου.. Ήμουν εκεί για σένα παντα το ίδιο μου πες κι εσυ πως θα σαι εκεί και ας μην είμαστε μαζί. Υπήρχαν μέρες που σε είχα ανάγκη κι εσυ μου μιλουσες κοφτα, υπήρχαν μέρες που ήθελα να σε δω και παλι δεν γινόταν... Μετά στις δικές σου φλασιες ξεχειλιζες από ποθο και σχεδόν με παρακαλουσες. Ξέρεις όμως κουράστηκα να ζητάω από σένα, θα θελα να μου δίνεις απλόχερα... Σ αγάπησα όσο τπτ στον κόσμο αλλά τώρα έχω φυγει. Σου λεγα πες μου οτι μπορείς δεν θα μαι για παντα στο έλεγα.. Με έδιωχνε η συμπεριφορά σου και χτυπουσα καμπανάκια.. Μάλλον δεν με πιστευες ήξερες πως σου χα αδυναμία. Τώρα που έφυγα τι θα έλεγες αν μπορουσα να σ ακουσω;Ουτε την πολυτελεια να μου στειλεις ενα μηνυμα δε σου αφησα πια... Ίσως εκτιμήσεις την απουσία μου αφου δεν εκτιμήσεις την παρουσια μου. Όπως και να χει θέλω μόνο να σαι καλά εκεί που εισαι