ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Φυσιολογική υπάρχει η οδηγούμε στο να τα μαζέψω κ να φύγω όπου γη κ πατρις

Καλησπέρα παιδιά!Πριν λίγο καιρό είχα εξομολογηθεί το εξής:https://www.lifo.gr/confessions/view/394779#comments. Για 2,5 περίπου εβδομάδες, ο "αγαπημένος" μου συνάδελφος έλειπε γιατί δυστυχώς πέθανε η μαμά του. Μόλις λοιπόν γύρισε στη δουλειά αναμενόμενο όπως ήταν ήταν κλεισμένος στον εαυτό του και δε μιλούσε πολύ κι εγώ η αλήθεια είναι δεν του μιλούσα όπως πριν γιατί τον έβλεπα ότι δεν ήταν καλά.Μετά από λίγο άρχισε να παίρνει τα πάνω του και αρχίσαμε να μιλάμε ξανά.Το θέμα είναι ότι δε μιλάμε όπως πριν. Δεν ξέρω πιάνω στην ατμόσφαιρα κάτι διαφορετικό.Σε μία κουβέντα πάνω μας είπε ότι έχει δηλώσει συμμετοχή σε κάποια τηλεπαιχνίδια. Μη γελάσετε, είχα δηλώσει και εγώ σε ένα από αυτά. Και του το είπα.Και εκεί πετάγεται η άλλη συνάδελφος και λέει: α να πάτε σε κάποιο μαζί!!Ε την επόμενη μέρα, με βρίσκει στην καφετέρια της δουλειάς μόνη και μου προτείνει να πάμε σ' ένα ομαδικό τηλεπαιχνίδι που θέλει 5 άτομα, έχοντας σίγουρη τη συμμετοχή ενός φίλου του.Εγώ δέχτηκα. Ψάχναμε λοιπόν τα υπόλοιπα 2 άτομα (μετά μανίας).Κάποια στιγμή τα βρήκαμε. Έλα όμως που ο ένας άλλαξε γνώμη.Στο μεταξύ μία άλλη συνάδελφος τον ρωτάει εντελώς αυθόρμητα:-γιατί δεν παίρνεις την κοπέλα σου; Δε συμμετέχει σε αυτά;-εεε όχι συμμετέχει...απλά τώρα δε μπορείΣήμερα λοιπόν, με ρώτησε αν βρήκα 5ο άτομο.Εγώ του είπα ότι έχω ένα φίλο αλλά θέλει πολύ ψήσιμο. Κι εκεί μου λέει το εξής:εντάξει στην έσχατη λέω στη φίλη μου...αλλά δεν θέλω... καταλαβαίνεις....(Όχι δεν καταλαβαίνω είπα από μέσα μου βέβαια). Αυτός συνέχιζε σε άλλη κουβέντα και τον ρωτάω εγώ:γιατί να μην έρθει η φίλη σου-Εεε...είναι και οι άλλοι...(οι φίλοι του). Αυτό κάπως άκυρο μου φάνηκε.Μπορεί κάποιος να κάνει μετάφραση;;Τι γίνεται με αυτή τη φίλη;;ΥΓ. Όσοι κράξετε τουλάχιστον κάντε το με αστείο τρόπο!!

Μου είπε οτι βαρέθηκε τον εαυτό του ... κουράστηκε.... πιέστηκε να παλεύει πάντα να είμαι καλά και να νοιώθει ο προστάτης μου και εγώ να είμαι η δασκάλα η η μαμά του. Βαρέθηκε να προσπαθεί να είναι καλός. Εγώ δεν τον πίεσα στο μεταξυ μόνος του το ενοιωθε. Όπως εγώ ενοιωθα ότι αν δεν κουνηθώ και δεν πάρω τα ινια δεν θα γίνει τίποτα. Ποτέ δεν μίλαγε ποτέ δεν ανοιγόταν πάντα πάλευε μόνος... Και να τα τώρα...πριν ένα μήνα μου είπε.....Μου είπε "'''εσύ ήσουν τέλεια και δεν με πιεζες αλλά εγώ έβλεπα τον εαυτό μου σαν σκουπίδι και εγω φταίω το παίρνω όλο πάνω μου δεν θέλω να με περιμένεις και άλλα έξι χρόνια να λύσω τα ψυχολογικά μου... Ήμασταν μαζί έξι χρόνια δεν σημαίνει ότι θα είμαστε 106...προχωράμε....""'' χθες δεν άντεξα και τον πήρα τηλ... Ήταν χάλια προσπαθεί να το ξεπεράσει λέει με σκέφτεται συνέχεια αλλά δεν αλλάζει γνώμη...του εξέφρασα τα παντα....και ....μου είπε """"""σαγαπαω όσο σαγαπουσα αλλά δεξου αυτό που σ λέω... Μην με κάνεις να σου πω επίτηδες ψέματα ότι ξενερωσα η υπάρχει άλλη για να σε ξενερώσω και να φύγεις..φύγε και πρόσεχε τον εαυτό σου.. """"''

Οτι δεν με καταλαβαινει κανεις. Νιωθω τόσο μονη, τοσο αβοηθητη, ωρες ωρες μου περναει απο το μυαλο μου ο,τι οσο καλη προθεση και να εχω η οσο και δεκτικη να ειμαι στο διαφορετικο, τοσο πιο πολυ παραμένω στη απ εξω γιατι; Γιατι ειμαι Μεγαλοηλιθια, βεβαια σ ολο αυτο το ωραιο "παραλληρημα μου" -το οποιο καποιοι αναγνωστες βρισκουν χαριτωμενο- ταιζοντας και ταιζοντας-απο απογνωση και απελπισια, ερχομαι και ερωτω: γιατι καποιοι αρνουνται την διαλεκτικη, τον διαλογο και την clear θεση τους απεναντη στα πραγματα, παρα μοναχα αρέσκονται στα χαζοπαιχνιδα και στις μαλαγανιες...αλλα εφοσον παιζουμε το παιχνιδι της μαλαγανας τοτε θα παιξουμε μ αυτους τους ορους με οριοθετηση ομως. Διοτι σε καμια των περιπτώσεων δεν ειναι δεκτο η αποδεκτο το ρισκο στη ζωη καποιου. Κανενας μα κανενας δεν εχει το δικαιωμα να ρισκαρει την ζωη καποιου αλλου, ειτε ειναι χριστιανος ειτε μουσουλμανος ειτε αθειστης ειτε ινδουιστης ειτε σατανιστης ειτε Αναρχικος ειτε δαπιτης ειτε πασπιτης ειτε κνητης ειτε γειτονας ειτε πατερας ειτε μανα ειτε "φιλος". Οποτε ας κοψουμε τα πολλα πολλα και ας παει ο καθενας σπιτι του να τελειωνουμε γιατι εχουμε και δουλειες... Υγ: Να ταισω κι αλλο το κτηνος μεσα σας;

Ένα χαμόγελο μπορεί να σου φτιάξει την μέρα....Ακόμα και από έναν άγνωστο.....Χθες πήγαινα οδοντίατρο και καθώς περνούσα τον δρόμο κάπως χαζεψα στο κινητό και εκείνος έστριβε....Εννοείται πως πρόλαβα εγκαίρως... Είπα καλημέρα και συγνώμη.....Και μου σκάει ένα χαμόγελο και μια καλημέρα....ένα χαμόγελο φωτεινό..... χαμογέλαρα!!!Όπου κι αν είσαι να ξέρεις μου έφτιαξες την μέρα χθες...Και αν δεν στο έχει πει κανείς....Έχει όμορφο χαμόγελο....Να χαμογελας συχνά!!!!

και υπό ποιες συνθήκες αξίζει να προσπαθούμε για να ξανά είμαστε μαζί με κάποιον; Αξίζει γενικά μια προσπάθεια αν κι λόγοι ήταν άλλοι και δεν είχαν να κάνουν τόσο πολύ με τη σχέση αυτή καθαυτή;Η άμα τελειώσει κάτι τελείωσε; Πόσο και πώς μπορούμε να προσπαθούμε; Γιατί να αφήνουμε εγωισμους να μας κυριεύουν; Ποια η διαφορά εγωισμού με την προστασία του εαυτού μας;Ποια η διαφορά του κυνηγάω και του σερνομαι με το διεκδικώ; Γίνεται να αγαπάμε κάποιον και να μας αγαπάει αλλά να μην είμαστε μαζί;

Υπάρχει κάποιος τρόπος να καταλάβω (χωρίς να ρωτήσω αμεσα) αν αρέσω σε μια κοπέλα? Είμαι κι εγώ γυναίκα και την έχω δει να με κοιτάζει κάπως διαφορετικά αλλά δεν ξέρω αν της αρέσω.. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να τσεκάρω αν της αρέσω? Δεν μπορώ να την ρωτήσω ευθέως.

Ότι δεν ξανά είμαι χαρούμενη.Φοβάμαι. Πολύ. Είχα συνηθίσει να είμαι πάντα ισορροπημένη και τυχερή. Όλα πήγαιναν καλά. Μέχρι που άρχισαν και δεν πήγαιναν. Προβλήματα ψυχικής υγείας πατέρα, παραίτηση από εργασία, χωρισμός μετά από 5 χρόνια σχέση.Είμαι πολύ στεναχωρημένη υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ ούτε μπάνιο να κάνω. Και άλλες που είμαι απλά οκ. Πήγα και δε ψυχολόγο και προσπαθώ αλλά φοβάμαι ότι δεν θα βγω ποτε. Μου φαίνονται όλα ακατόρθωταΓυναίκα,25 ετων.

Μόλις ανακάλυψα ότι ένα άτομο που αγαπάω πάρα πολύ πάσχει από μανιοκατάθλιψη και έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις. Είχα δει τα σημάδια και πιο πριν αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω. Όμως χτες μετά από έναν τσακωμό, το παραδέχτηκε, που σημαίνει ότι το γνωρίζει ότι έχει αυτό το πρόβλημα αλλά αρνείται να βοηθηθεί και απλά επιλέγει να ζει με αυτό. Εγώ όμως δεν μπορώ να το αφήσω ετσι. Θέλω να το βοηθήσω αλλά δεν ξέρω πως. Και κυριότερο, πως να βοηθήσεις κάποιον όταν δεν θέλει από μόνος του να βοηθηθεί?

Τόσα χρόνια στην αβεβαίοτητα και στο τίποτα κυριολεκτικά. Τα πιο δύσκολα μου χρόνια βαθιά μέσα σε εκείνο το σκοτάδι. Ο ήλιος έβγαινε και μου θάμπωνε τα μάτια. Τόσο απογοητευμένος ήμουν. Ήρθες εσύ ένα ωραίο πρωινό και "πίστεψα" ότι λυτρώθηκα. Ναι σε ερωτεύτηκα. Το παραδέχομαι. Είναι από τα λίγα πράγματα που έχω παραδεχτεί στην ζωή μου. Όλη αυτή η απομόνωση με έκανε να πιαστώ από πάνω σου βλέπωντας σε να ενδιαφέρεσαι. "Λυτρώθηκα". Μέγα λάθος. Η άρνηση μου να παραδεχτώ το μέγεθος της κατάστασης μου λέγοντας στον ευατό μου είμαι εντάξει δεν διόρθωνε τα πράγματα. Τα έκανε χειρότερα.Σχεδόν 1 χρόνο μετά και πλέον συνειδητοποιημένος περισσότερο από ποτέ λεω ότι η σχέση μου μαζί σου έκανε χειρότερα τα πράγματα. Φυσικά ευθύνη σε αυτό έχω εγώ και ΜΟΝΟ ΕΓΩ. Δεν έπρεπε να σε αφήσω να μπεις στην ζωή μου. Εδώ καλά -καλά δεν τα βρει με τον εαυτό μου πως θα κατάφερνα να δημιοργήσω σχέση με έναν άλλον άνθρωπο; Αυτό πίστευα τότε και το πιστεύω και τώρα. Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο έφυγα. Για να τα βρω με τον εαυτό μου. Να λυτρωθώ επιτέλους. Καλό θα μου κάνει μια ξένη χώρα εκεί που θα πάω στο να συνειδητοποιήσω ορισμένα πράγματα. Να καταλάβω τα λάθη μου. Αν δεν με βοηθήσω εγώ, δεν θα το κάνει κανείς. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνω μόνος. Να ξεπεράσω φοβίες και εγωισμούς και να ξεπεράσω εκείνο το ψεύτικο είμαι καλά. Σεβάσου αυτήν την επιθυμία και μην προσπαθείς με κουβέντες και όνειρα να με κρατήσεις εδώ. Δεν γίνεται άλλο πια. Τελικά ήσουν η γυναίκα σταθμός στην ζωή μου. Αν δεν σε γνώριζα ίσως να μην ήμουν με αυτό το σκεπτικό τώρα.