ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Οι απώλειες για μένα ήρθαν μαζεμένες , άνθρωποι που φεύγουν γιατί έκλεισαν τον κύκλο τους και παίρνουν μαζί τους όλο τον πόνο που προκάλεσαν... άλλοι άνθρωποι που η ζωή τους έφτασε στο τέλος και αποχαιρέτησαν τούτο τον κόσμο... σκέφτομαι τα τελευταία λόγια του Νικολαιδη... τελικά αυτό που αφήνουμε πίσω είναι το καλό η το κακό που προκαλέσαμε με τις πράξεις μας ή με την αδιαφορία μας. Σημασία έχει να βάλουμε ένα λιθαράκι καλοσύνης και ανθρωπιάς σε ότι χτίζουμε στη ζωή μας , όχι για να μας θυμούνται αλλά για να έχουμε ζήσει ουσιαστικά ....μόνο αυτό έχει αξία

Ακόμα μια μέρα που δεν ξέρω τι να κάνω με τη ζωή μου, τη δουλειά μου, ακόμα μια μέρα που μου λείπουν χρήματα ακόμα μια μέρα που δεν τελείωσα αυτά που πρέπει.

Ήμουν σε μια σχέση 4χρόνια.. έχω 1χρόνο κ' κάτι χωρισμένη..πέρασα βασανιστήριο πριν κ' μετά τον χωρισμό.. δεν μπορούσα καθόλου εύκολα να επαναπροσδιοριστώ κ' να λειτουργήσω.. πέρασα δύσκολα κ' άσχημα κ' χρειάστηκα βοήθεια.. όταν χώρισα είχα παραπάνω μηνύματα.. που καρδιά να ασχοληθείς.. ανάμεσα σε αυτά ήταν κ' εκείνος με τον οποία ξαναπροσπάθησα τότε δεν το ήξερα.. αγνοήθηκε μαζί με τους υπόλοιπους κ' μετά από μήνες ξαναέστειλε.. από τότε δεν σταματήσαμε να μιλάμε.. εγώ 34 εκείνος 43.. δούλευε σεζόν.. πράγμα που συνηθίζει.. δεν πολυέδωσα σημασία όμως κάπως μετά από κάποιες συζυτήσεις το πράγμα ήρθε κ' έδεσε.. εγώ ασταμάτητα επιφυλακτική φυσικά.. μετά από κάποιο χρονικό διάστημα αποφασίζω να το ρισκάρω κ' να βγούμε.. είχε δημιουργηθεί ένα αρκετά ευχάριστο κ' θετικό κλίμα.. πήγε πολύ καλά..ίσως παραπάνω απ'ότι θα έπρεπε...βγήκαν όλα φυσικά..δεν το συνηθίζω..είχε δώσει βάσεις σταθερότητας κ' είχε κάνει περίτεχνα το αρκετά πειστικό κομμάτι του.. μετά ξαναβγήκαμε..γνώρισε την μητέρα μου εγώ τους γονείς του.. ήθελε να είναι στο περιβάλλον μου κ' τον ένοιαζαν οι απόψεις.. έκανε τόσα πολλά.. καλά κ' όμορφα.. μείναμε 3μέρες στο πατρικό του..δεν είχε νοικιάσει κάτι γιατί σε 1,5μήνα θα ξαναέφευγε σεζόν εξωτερικό.. περάσαμε υπέροχα.. μετά την χειμερινή σεζόν είχε σχέδια για εμάς... την τελευταία ημέρα που ήμουν σπίτι του ήρθε στο τραπέζι πάνω σε "μικροξεκαθαρίσματα" η πρώην γυναίκα του η οποία έχει ξαναπαντρευτεί κ' κάνει παιδί.. μιλάνε μια στο τόσο για τα νέα τους.. ο άντρας της γνωρίζει.. μου είπε πως όταν παντρεύτηκαν ήταν πληγωμένοι κ' οι δυο αλλά 1χρόνο ο γάμος τους ήταν πιο πολύ αδελφικός παρά ερωτικός κ' χώρισαν.. φαγώθηκα να λέει πως ο γάμος δεν ήταν καλός αλλά του έδωσε ένα "υπέροχο διαζύγιο" κ' του στάθηκε πολύ κ' πως είναι καλό παιδί.. εγώ προσπαθώντας να βάλω κάποιες βάσεις για να χτίσω μια σχέση προσπάθησα να πάρω θέση δείχνοντας λίγο ενοχλημένη γιατί δεν καταλάβαινα.. απ'όταν με γύρισε σπίτι άρχισε να κόβει λάσπη..είχα πει να βάλω fb "σε σχέση" για να μην μου την μπαίνουν αλλά χωρίς το όνομα του γιατί ήταν νωρίς κ' να έπαιρνε τον χρόνο του..εκείνος ζήτησε να τον βάλω..όταν έκοψε λάσπη κ' το αφαίρεσε είπα ότι "ήταν πολύ νωρίς" κ' κάτι άλλα.. μου είπε μπόλικα μερικά εκ των οποίων "εγώ σου είπα να είσαι ο εαυτός σου,το ξέρω,είσαι χρυσό κορίτσι,απλά είμαι από σεζόν,μου έπεσε βαρύ όλο αυτό,με τη ζήλια γενικά,μ'ενόχλησαν οι αναφορές στον πρώην σου κλπ κλπ.. να σημειώσω πως δεν έλεγα καλά λόγια κ' πως κάποιες φορές αναφερόταν γιατί είναι η μόνη μέχρι στιγμής σοβαρή μου εμπειρία.. αρχικά μου είπε να κρατήσουμε μια απόσταση κ' να επικοινωνούμε.. μετά έκοβε κ' από αυτό.. είπε πως ένιωσε πράγματα αλλά κόμπλαρε "τρόμαξε" κ' να του δώσω λίγες ημέρες χωρίς ούτε καλημέρα γιατί το ένα φέρνει το άλλο κ' υποσχέθηκε να μου δώσει τις απαντήσεις που μου αξίζουν κ' πως αν ήταν θα έλεγε από τώρα "ξέρεις δεν μας βγαίνει άστο'.. σταμάτησε να είναι τρυφερός να μιλάει όμορφα να θέλει να βρεθούμε.. ήθελε απλά να ξεμπερδεύει.. αγνοούσε σχεδόν ότι έλεγα.. μέχρι τώρα περιμένω απαντήσεις...τον έσβησα από παντού..είχε πει πως θα ξαναβρισκόμασταν..έχω πράγματά του κ' κάτι ήθελε να μου δώσει..πιστεύω πως έχει κάτι άλλο..αν όχι άλλα..ότι έγινε όμως εκείνος το ζήτησε..δείξαμε σε όλους την σχέση κ' εκείνος επίσης..μίλησε για'μένα σε κολλητούς κ' γνωστούς..τώρα τα πήρε όλα πίσω κ' έκοψε..δεν ξέρω αν θα κάνει κάτι στο μέλλον όμως ποιο το νόημα?θα μας τύχει κ' κανένας εντάξει άνθρωπος κ' δεν θα τον πιστεύουμε..

Άρχισα χορό ένα μήνα τώρα όχι μόνη μου,με γκρουπ. Ο δάσκαλος είναι στην ηλικία μου 31, μου άρεσε από τη πρώτη η στιγμή ,δεν είναι αντικειμενικά όμορφος όμως ο τρόπος του και η συμπεριφορά του τον κάνουν ελκυστικό, Έμαθα ότι έχει κοπέλα όμως , απογοητευτηκα λίγο, που όλοι είναι σε σχέση και εγώ δεν βρίσκω κάποιον που να μην είναι. Εννοείται ότι πάλι θα πνίξω τα συναισθηματα μου. Εντάξει συνηθισμενη ειμαι, δεν είχαμε κιόλας κατι, θα μου περάσει. τουλάχιστον να ας γίνω καλη στο χορό.

Εχουμε σχέση εδώ και 7 χρόνια και είμαστε και δυο 30 και κάτι, οικονομικό θέμα δεν υπάρχει καθώς δουλεύουμε και οι δύο και έχουμε ένα ικανοποιητικό εισόδημα.Το θέμα είναι ότι αυτός κάνει δύο δουλειές (πιο πολυ γιατί του αρέσει )...για να εξηγήσω καλύτερα...το πρωί δουλεύει σε μια εταιρεία και το βράδυ τραγουδάει επαγγελματικά σε διάφορα μαγαζιά. Το θέμα είναι ότι δεν περνάμε καθόλου χρόνο μαζι, πόσο μάλλον ποιοτικό χρόνο, κάτι που εγώ τουλάχιστον θεωρώ σημαντικό σε μια σχέση. Εδώ και 1-2 χρόνια βρισκόμαστε βράδυ Δευτέρας κ Τρίτης (απο τις 9:00 και μετα γιατί δουλεύω) κ Κυριακή μέρα (όχι το βράδυ). Εκτός από τις φορές που έχουμε υποχρεώσεις γάμους, βαφτίσεις κτλ. Τα τελευταία τουλάχιστον 2 χρόνια δεν πήγαμε κάπου μαζί (για καφε, φαγητό μην φανταστείς) 5-6 φορές κ αυτό με δικιά μου πίεση. Του έχω μιλήσει με ηρεμία και του έχω εξηγήσει ότι έχω ανάγκη να περνώ χρόνο μαζί του κτλ κτλ Έχω φερθεί με υστερία και νεύρα γιατί τις 2-3 μέρες που θα βρεθούμε θα θέλει να ξεκουραστεί... Του ζήτησα ένα Σαββάτο βράδυ ελεύθερο για εμάς εφόσον είναι το μόνο που δεν έχουμε πρωϊνό ξύπνημα και μου το αρνήθηκε... Δεν του ζητώ να γίνω η Προτεραιότητα του αλλά να είμαι μέσα στη ζωή του κ να είναι κ αυτός στη δική μου. Ζητώ πολλά;

Μέχρι τώρα σπούδαζα και έκανα δουλειές του ποδαριού σέρβις , ζαχαροπλαστείο κ.ά . Επιτέλους βρήκα μια δουλειά που σχετίζεται με το πτυχίο μου σε μια μεγάλη εταιρία και αγχώνομαι όχι μόνο για την δουλειά αλλά και για το εργασιακό περιβάλλον. Όσα χρόνια δουλεύω κάνω φίλους και παρέες από την δουλειά, κάνω την πλάκα μου στα διαλείμματα και γενικά το περιβάλλον είναι ζεστό και οικογενειακό . Και ρωτάω ; Πώς είναι το κλίμα σε μια μεγάλη εταιρία ; Μου φάνηκε πολύ ψυχρό και απρόσωπο. Αγχώνομαι και φοβάμαι ότι δεν θα επιβιώσω είμαι αρκετά αυθόρμητη και τσαλακώνομαι πρέπει να καταπιεστω αρκετά μάλλον ...Εσεις τι λέτε ;

Εδώ και δυο μερες έχω τα δικά μου. Σκέφτομαι πόσο μου λείπουν εκεινες οι ανέμελες οικογενειακες και φιλικες στιγμές του παρελθόντος, οπου είχα λιγότερα άγχη, στεναχωριες και ευθύνες. Εκείνο το συναίσθημα πληρότητας. Με πονάει πάρα πολύ αυτό που βιώνω αυτές τις μερες.Μερικες φορες όσο δυνατος και να είσαι όσα και να εχεις αντέξει,ενας και μόνο ανθρωπος αρκεί για να σου γκρεμίσει τα πάντα.

Παρατήρησα στο απέναντι σπίτι,ένα ζευγάρι να πλένει το μπαλκόνι του.Εκείνος με το λάστιχο,εκείνη με τη σκούπα,και το πολύ 25-27.Μετά άρχισαν να έρχονται και οι φίλοι τους,και όλα τόσο φυσικά και ωραία.Ζηλεύω αυτά τα πολύ απλά,και σκέφτομαι τί λάθος έχω κάνει στα 37 και είμαι μόνος.Και τί δέν θα έδινα να είχα μία κοπέλα και να ζήσουμε αυτά τα απλά,τα καθημερινά.

Καλησπέρα στην παρέα! Λοιπόν Π πέτυχα πρόσφατα στο tinder το αγόρι της φίλης μου και δεν ξέρω πως να της το πω. Δηλαδή ξέρω αλλά δεν θέλω να τη στεναχωρήσω. Μου είναι δύσκολο. Τι θα κάνατε στη θέση μου;

Κάνω αυτή την εξομολόγηση μετά από πολλή σκέψη. Για μια στιγμιαία λύτρωση ίσως. Κάποιες φορές βλέπετε, είναι πιο εύκολο να μιλάς σε ξένους (και ειδικά ανώνυμα), παρά σε δικά σου άτομα. Γιατί ή κανείς δεν ενδιαφέρεται να σε ακούσει πραγματικά, ή αυτά που έχεις να πεις, δε μπορείς να τα πεις σε κανέναν. Παραμένουν επτασφράγιστο μυστικό. Θα προσπαθήσω λοιπόν να περιγράψω κι εγώ εδώ μέσα τη δική μου ιστορία, τη δική μου πραγματικότητα, τη δική μου ζωή. Είμαι γυναίκα 37 χρονών. Στα 17 μου έμαθα ότι πάσχω από το σύνδρομο turner. Το σύνδρομο turner είναι πολύ περιληπτικά μια χρωμοσωμιακή ανωμαλία. Φυσιολογικά οι άνθρωποι έχουν 2 φυλετικά χρωμοσώματα, εγώ έχω ένα. Τα κυριότερα προβλήματα/χαρακτηριστικά είναι το κοντό μου ανάστημα (1,47) και η στειρότητα. Οι υπόλοιπες συνέπειες του συνδρόμου είναι για την ώρα αντιμετωπίσιμες και δεν θα αναφερθώ σε αυτές. Σε μια οικογένεια με έναν αδελφό με ελαφριά νοητική υστέρηση συν το δικό μου πρόβλημα, δε βίωσα ιδιαίτερα την κανονικότητα στη ζωή μου. Όταν έμαθα πριν 20 χρόνια, στην εφηβεία μου, ότι πάσχω από αυτό το σύνδρομο, δυσκολεύτηκα πολύ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να είμαι γυμνή στο ιατρείο του νοσοκομείου και να με παρατηρούν οι γιατροί και οι ειδικευόμενοι. Έπειτα να μου λένε να πάρω αυτά τα χάπια(ορμόνες) για να μπορώ να έχω περίοδο. Και μετά το τίποτα. Ούτε παραπομπή σε κάποιον ψυχολόγο, ούτε παραπομπή σε κάποιον γιατρό για περεταίρω εξετάσεις. Το απόλυτο τίποτα. Οι γονείς μου, απλοί άνθρωποι, δεν ήξεραν τι να κάνουν, πως να με χειριστούν. Είχαν να αντιμετωπίζουν και το πρόβλημα του αδελφού μου. Έτσι αφέθηκα μόνη, να προσπαθώ να αντιμετωπίσω τη νέα πραγματικότητα. Όταν λοιπόν βιώνεις κάτι τέτοιο, η ταπείνωση και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις, είναι αναπόφευκτες. Αγωνιώ πολλές φορές αν θα βρω τα φάρμακα μου σε κάποιο φαρμακείο λόγω έλλειψης, απλά και μόνο για να μου έρθει περίοδος και αυτόν τον μήνα, κάτι που σχεδόν για όλες τις γυναίκες είναι κάτι δεδομένο. Κάθε φορά επίσης που επισκέπτομαι το νοσοκομείο για το καθιερωμένο μου ραντεβού, οι προσωπικές ερωτήσεις μπροστά σε τόσα άτομα δε λείπουν από τον γιατρό μου. Αυτή την αμηχανία δεν την ξεπέρασα ποτέ. Μέσα σε όλον αυτόν τον πόνο, θα ευχόμουν να είχα περισσότερους ανθρώπους να με αγαπούν για να παίρνω κουράγιο, εκτός από τους γονείς μου και τους θείους μου με τους οποίους είμαι πολύ κοντά. Τις περισσότερες φίλες μου τις έχω χάσει. Μη ρωτάτε γιατί. Απλώς μερικές φορές μας οδηγεί εκεί η ζωή. Παύουμε να νοιαζόμαστε για άτομα με τα οποία κάποτε περνούσαμε πολλές στιγμές μαζί. Χάνεται η οικειότητα και το νοιάξιμο. Εκείνες οι συναντήσεις με μια κούπα καφέ στο χέρι, στις οποίες μοιράζεσαι τις σκέψεις σου και τα συναισθήματα σου με κάποιον φίλο, σχεδόν δεν υπάρχουν πια. Η φιλία άλλωστε δύσκολα χτίζεται και εύκολα γκρεμίζεται. Πως είναι η καθημερινότητα μου τώρα. Μοναχική. Ζω σε χωριό, εδώ που έμενα από πάντα. Δεν εργάζομαι αυτό το διάστημα(οι ευκαιρίες λίγες, και η μετακίνηση εδώ ακόμη πιο δύσκολη). Οι δικοί μου μένουν από πάνω κι εγώ από κάτω. Ευτυχώς έχω τον χώρο μου. Βγαίνω σπάνια και κυρίως μαζί τους. Σύντροφος δεν υπάρχει. Πάλεψα πολύ και με αυτό το κομμάτι. Όμως κατέληξα πως δεδομένων των συνθηκών, δε θα άντεχα να μοιραστώ το πρόβλημα μου με κανέναν. Αν με πονάει που τα βράδια κοιμάμαι μόνη μου, στερημένη από αγκαλιά, κάποιες φορές ναι. Παρηγοριά μου τα ζώα μου, τα φυτά μου, τα βιβλία μου, οι ταινίες, η μουσική και η γυμναστική. Κάποτε είχα όνειρα. Τώρα περιμένω να περάσει και αυτή η μέρα.