ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πρέπει να δούμε τη ζωή με αισιοδοξία. Αλλά πως να γίνει αυτό όταν βλέπεις την μαυρίλα παντού.; το ένα είναι εξάρτηση του άλλου ας είμαστε ρεαλιστές.

Θεωρώ χειρότερο το να αγαπησεις έναν άνθρωπο από το να τον ερωτευτείς. Ο έρωτας κάποια στιγμή ξεθυμενει η αγάπη ποτέ.

Βγήκε με άλλη ενώ μου ελεγε ότι διαβαζει για εξεταστική, ευχαριστώ, για ολα τα ψέμματα ότι και καλα με αγαπούσες. Εγώ βγηκα η χαζή, που αλήθεια σε αγαπούσα, και ας είχαμε τους καυγάδες μας.

Θέλω να εξομολογηθώ ότι στέλνω βιογραφικά για άλλη δουλειά γιατί σε αυτήν που είμαι τώρα με μειώνουν συνεχώς βγάζω πολύ δουλειά για άλλα άτομα και με έχουν βρει μικρή και με πατάνε

Ποσο να κανεις πως δεν καταλαβαινεις τα ψεματα που σου λεει,,,,,,,,ΠΟΣΟ,,,,,,,

Τον σκέφτομαι... Θέλω να του στείλω έχουμε να μιλήσουμε πάρα πολύ καιρό και απλά θέλω να στείλω αυτός βέβαια δεν έχει κάνει κάποια κίνηση.

Θα είμαι ευθύς:Είμαι 26 στα 27 και αισθάνομαι πολύ άσχημα για τη ζωή μου. Δεν έχω ζήσει πραγματικά τίποτα. Δεν έχω φίλους - πάνε 8-9 χρόνια που είχα παρέες συμμαθητές από το σχολείο- δεν έχω κοπέλα (δεν είχα ποτέ, ούτε έχω κάνει σεξ) και είμαι ολομόναχος. Έχω σπουδάσει κάτι που δε μου άρεσε και το οποίο δεν έχω ολοκληρώσει (και πλέον ούτε θέλω ούτε μπορώ να το πράξω) και δεν έχω τίποτα να θυμάμαι από τα νεανικά μου χρόνια.Ακούω γύρω μου άτομα να μιλούν για τις σχέσεις τους (νυν και πρώην) για τις παρέες τους, για το που πηγαίνουν, τι κάνουν και γενικά μιλούν για πράγματα που έχουν ζήσει και εγώ νιώθω ότι δεν έχω να πω τίποτα. Διακοπές με φιλους δε πήγα ποτέ. Σε καφετέριες και τέτοια έχω σταματήσει να πηγαίνω από τότε που έχασα τις παρέες μου, Σαββατόβραδο δε θυμάμαι να έχω βγει ποτέ μου. Δεν είμαι σε τίποτα καλός. Και γενικα είμαι ένα τίποτα. Ένας ανύπαρκτος. Είμαι αδύναμος ως χαρακτήρας. [Για να καταλάβετε, μετά από χρόνια νιώθω ερωτευμένος και δεν έχω το θάρρος να το πω στην κοπέλα που μου αρέσει (ποτέ δεν ειχα, ούτε θα έχω)] . Γενικά, δεν έχω τα προσόντα για να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις της ζωής. Απορώ πως έχω επιβιώσει τοσα χρόνια... Και άλλα πολλά που δεν έχω το κουράγιο να σας γράψω. Πραγματικα είμαι πολύ άσχημα ψυχολογικά. Νιώθω σαν να μην έχει κάποιο νόημα η ζωή μου πλέον....Τα χρόνια πέρασαν και δε γυρίζουν πίσω, η ζωή φεύγει και εγώ απλός θεατης...Ποσο θα ήθελα μια ζωή φυσιολογική.... Ειλικρινά... Με τις παρέες μου, τη κοπέλα μου έχοντας να ζω και να θυμάμαι όμορφες στιγμές κλπ κλπ..Όλο αυτό με τσακίζει. Δεν έχω κουράγιο πλέον.... Μία άδικα ξοδεμενη ζωή... Υ. Γ. Συγγνώμη για το πρόχειρογραμμένο κείμενο. Είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση....Υ.Γ. Κάθε συμβουλή ευπροσδεκτη. Έχω ανάγκη να πιαστώ απο κάπου (οπουδηποτε). Απλά δε μπορώ άλλο...Υ. Γ. Και το πιο τραγικό είναι ότι προς τα έξω δε τα βγάζω όλα αυτά. Αν με δείτε στο δρόμο θα με θεωρείσετε ως ένα απλό καθημερινό φυσιολογικό άτομο... Που να ξέρει όμως κανείς...

Ειμαι πρωτοετης φοιτητρια και απο την πρωτη στιγμη που μπηκα στη σχολη γνωρισα παρα πολλα ατομα αλλα ταιριαξα πολυ ειδικα με 4-5. Δεθηκαμε με τις εβδομαδες ,ειναι ατομα που συμπαθω πολυ και καθε φορα που μιλαμε περναω πολυ ωραια. Το προβλημα ομως ειναι πως δεν βγαινουμε πολυ εως καθολου. Σιγουρα βρισκομαστε καθε μερα στη σχολη κτλ αλλα για καποιον λογο εχουμε κανει ελαχιστες εξοδους μαζι και νομιζω οι περισσοτερες ηταν με δικη μου πρωτοβουλια. Νιωθω οτι γινομαι κουραστικη αν στελνω ολη την ωρα εγω και το χειροτερο ειναι πως το εχουμε συζητησει αστειευομενοι οτι "αντε δεν θα βρεθουμε ποτε χαχα" αλλα δεν κανει κανεις αλλος κατι για αυτο.

Γνώρισα ας τον πούμε" πρώην" τον Ιανουάριο του 2019Εκείνος δεν ηθελε σχέση Εγώ δεν ήξερα τι Θέλω.. και αρχίσαμε να βγαίνουμε ωραία και καλά.. Μετά από λίγο Εγώ άρχισα να έχω συναισθήματα εκείνος οχι.. ηταν ακόμα σε φαση που ξεπερνούσε την πρώην του.. Όπως είπε..Τελικά του είπα πως Θέλω κάτι παραπάνω μαζί του.. μου έλεγε συνέχεια ότι δεν ειναι έτοιμος για σχέση... πέρασε ο καιρός.. 6 μήνες "μαζί" να έχω κολλήσει άσχημα και να νιώθω πολλά για αυτόν.. αδιαφορία και ένα αίσθημα απόστασης από την πλευρά του το οποίο με σκότωνε καθημερινά.. του είπα πολλές φορές πως πολλά πράγματα δεν μου αρέσουν όπως η αδιαφορία και το ότι Εγώ θέλω να μαι μαζί του κ εκείνος οχι, λίγο ζεστασιά ρε φίλε να ξέρω ότι με θέλει κ εκείνος ζήτησα.. Αλλά η απάντηση ήταν η ίδια.. ότι δεν ξέρει τι θέλει από τον εαυτό του οπότε δεν θέλει ακόμα σχέση.. Τελικά στους 9 μήνες εξαφανίζεται.. σταματά να απαντά στα μνμτα μου.. Δεν ενόχλησα..πίστευα προχώρησε και πόνεσε πολύ μέσα μου να το καταπιώ.. 1 μήνα δεν βγήκα από το σπίτι.. αρχσιε καποιος αλλος να δεθχνει ενδιαφέρον για μένα και Εκεί που είμαι οκ.. γυρνάει μετά από 1 μήνα.. και επειδή είμαστε στον ίδιο χώρο εργασίας κατάλαβε ότι πλεον αδιαφορώ παντελώς και ψηλιαζοταν άλλο πρόσωπο στην ζωή μου..για το οποίο με ρώτησε 100 φορές και αρνήθηκα αλλά δεν με πίστεψε.. Μου είπε οτι ήθελε χρόνο να σκεφτεί.. ότι είχε συναισθήματα για μένα αλλά δεν ήξερε πως να μου το πει.. ότι έχει κάνει 2 παιδιά στα 20 με μια κοπέλα που πλέον έχουν απλές σχέσεις .. και δεν ήξερε πως θα αντιδράσω..ότι αν μου έλεγε ότι τον θέλω δεν ήξερε αν νιώθω το ίδιο.. Το ότι έπραξε ηλίθια και με έχασε.. με λίγα λογιαΚαι εγώ να έχω προχωρήσει και να έχω τον πρώην να μου δημιουργός αμφιβολίες αν πρέπει να γυρίσω ..να προσπαθήσω ..Όντως έχει συναισθήματα όντως έχει κολλήσει.. και όντως τον αγαπώ ακόμα.. Αλλά δεν νιώθω σίγουρη πλέον αν Θέλω να γυρίσω... δε ξέρω αν όλο αυτό είναι νοσταλγία ..Σε κάποια φάση πριν προχώρησω είχα γυρίσει και δεν ένιωσα το ίδιο αλλά αυτό το συναίσθημα μέσα μου δεν φεύγει και ενώ Θέλω να επενδύσω στο άτομο που είμαι τώρα.. είναι όλα τόσο ρευστά μεταξύ και των 2 ..Και είμαι στην μέση και δεν ξέρω πώς να πράξω.. ευκαιρία στον πρώην ή Πάμε παρακάτω με τον νέο και ότι βγει και αν βγει;;

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω κάθε μερικούς μήνες που τα σκέφτομαι είναι ότι τίποτα δεν κάνω σωστά, δεν είμαι ευχαριστημένος με πολλά πράγματα στη ζωή μου και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το αλλάξω ποτέ αυτό. Αισθάνομαι ότι η πορεία που έχω ακολουθήσει είναι όλη λάθος...