ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 23 και εδώ και ένα χρόνο είμαι σε σχέση με έναν άντρα 16 χρόνια μεγαλύτερο μου. Προς το παρόν περνάμε πολύ όμορφα μαζί, χωρίς συγκρούσεις, με προσέχει, μου αφιερώνει χρόνο. Το θέμα είναι ότι εκείνος θέλει να κάνει ένα παιδί, όταν με γνώρισε είχε βγει από μια σχέση 6 χρόνων που τελικά δεν τα βρίσκανε και χώρισαν. Υπάρχει μέλλον να συνεχίσουμε μαζί σοβαρά; Ο ίδιος παρότι λέει ότι έχω τις προϋποθέσεις και είμαι πολύ πιο ώριμη για την ηλικία μου, προβληματίζεται συνεχώς για το μετά, για θέματα σεξουαλικα κτλ... Πως να τον καθησυχάσω; η να το αφήσω;

Βαθιά μέσα μου θέλω να χωρίσω αλλά δεν μπορώ να το κάνω για λόγους που έχουν να κάνουν με την προσωπική μου ηθική. Νιώθω ότι η ζωή γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου και έχω χάσει πολλά. Έχω πολλά απωθημένα, παρέες, ταξίδια, συντροφικοτητα... Έχω βέβαια 2 παιδιά, γάμος από απόσταση τόσα χρόνια (έχει και τα καλά του αυτό) και έχουμε υγεία. Η εξομ είχε να κάνει με αυτό που τρώει κάθε βράδυ

ειστε απογοητευση..εχετε αλλεργια στη λεξη προπαγανδα ενω αυτη ειναι οφθαλμοφανηςκριμα!

Εχω απελπιστει. Ψαχνω σπιτι εδω και ενα μηνα σε νησι και δεν μπορω να βρω. Ειναι ολα απο 500€ και πανω. Στειλτε λιγη θετικη ενεργεια να γινει το θαυμα να βρω.

Η καλύτερη μου φίλη υιοθέτησε ένα σκυλάκι.Δεν έχω λόγια γι'αυτό που έκανε,εγώη ίδια νιώθω υπερήφανη.Έσωσε δύο ζωές,τη ζωή αυτού του πλάσματος,και τη δική μου που όταν το παίρνω αγκαλιά είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία.Το είχα τόσο ανάγκη αυτό το συναίσθημα!

Δε ξέρω αλλά όταν είναι να πάρω τηλέφωνο σε μια υπηρεσία για εξυπηρέτηση (όχι απαραίτητα δημόσιες υπηρεσίες μόνο) το άγχος μου φτάνει στο Θεό.Δε ξέρω γιατί το παθαίνω.

οι ανθρωποι σου λένε οτι σαγαπούν, και τελικά περνάει ο καιρός, χανεστε και καταλαβαίνεις ότι είτε δεν υπήρξε ποτέ αγάπη , είτε όλα είναι ένα ψεμα. δεν ξερω τι να πρωτοσκεφτω. εχω απογοητευτεί από τις ανθρωπινες σχέσεις. είτε φιλικές , είτε ερωτικές,... πλέον δειλά δειλά προχωρώ πάντα. φοβάμαι να ανοιχτώ.. φοβάμαι να πληγωθώ ξανά, να δώσω πράγματα σε μια σχέση.. επιφυλακτική θα έλεγα, αλλά πιο πολύ απογοητευμένη από τους ανθρωπους...

Δίνω πανελλήνιες σε κάτι εβδομάδες...Και φοβάμαι μήπως γίνει κάτι το οποίο με αποσυγκεντρώσει...Φοβάμαι...Σήμερα ήδη έγινε κάτι το οποίο με τρόμαξε φουλ....Μου έστειλε στο άσχετο μια φίλη μου μνμα που αφορούσε το παρελθόν μου (συμβουλη μου εδωσε να μην ξανακανω τα ιδια λαθη)...Και εγώ είμαι σε φάση τι την έπιασε;Δεν μιλάμε καθόλου από τοτε που εκλεισαν τα σχολεια λογω κορονοιου...Και εγω της ειπα την γνωμη μου για καποια πραγματα που σκεφτηκε (δλδ για ποιον λογο με μισουσαν ολοι στην ταξη μου) της ειπα την γνωμη μου και νευριασε....Λεγοντας μου στο τελος δεν θελω να κανουμε πολυ παρεα...και μετα καλη συνεχεια...(λες και της ειπε καποιος κατι) *την τσιμπησε μιγα*.... Ταράχτηκα γιατί δεν θέλω να κάνει καμιά βλακεία και με μπλέξει (να βαλει λογια σε φιλες μου) επειδη αυτην την τσιμπησε μιγα....Ας επισημανω οτι αυτη εχει ψυχολογικα και αυτοτραματιζοταν επειδη ειναι ορφανο και περασε απαισια στο παρελθον...Με λιγα λογια φοβαμαι το κοινωνικο μου περιγυρο μην με επηρρεασει τωρα στις πανελληνιες....

Ένα ''μου λείπεις'' και ''θέλω να σε γεμίσω με φιλιά ''Ένα άλλο Α σε ένα Γ.

φοβερα η προπαγανδα των μιντια...οταν θα φυγω για χωριο υποσχομαι να πυροβολησω την τηλεοραση..δεν θελω να την πεταξω ..οχι.. θελω να της ριξω με την καραμπινα...προς το παρων αρνουμαι να δω και να διαβασω ειδησεις..αι....