Δεν μπορώ να περάσω ούτε μια μέρα χωρίς να φάω γλυκό . Πέφτω σε κατάθλιψη. Μόλις μπαίνει η ζάχαρη στον οργανισμό είμαι πολύ καλύτερα. Δεν ειναι ότι νιώθω λιγούρα. Είναι ότι αν δεν φάω γλυκό πέφτει η ψυχολογία μου και "αναγκάζομαι" να φάω για να επανέλθω . Περίεργο ε; Το ίδιο είχα το πάθει και με το μπέικον και το τυρί μια εποχή... Από την άλλη με τρελαινει που δεν μπορώ να βάλω έναν στόχο να φάω μια μέρα μόνο υγεινα και να μην μπορώ να το καταφέρω. Το βράδυ της μέρας που πήγε καλά διατροφικά ,νιώθω ότι αφού έφαγα όπως έπρεπε δεν έχω τίποτα πια να αναμένω και έτσι το σαμποτάρω και το χαλάω για να χω ξανά έναν στόχο, να είμαι καλύτερη από αύριο. Τι σχέση έχετε με το φαγητό εσείς, για πείτε.