ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έκανα μιά-δυό εξομολογήσεις εδώ και πίστευα ότι θα ανακουφιστώ.Νοτ.Τελικά κατέληξα πως όσο πιο σκληρή και άμεση είναι η εξομολόγηση τότε μόνο θα ξαλαφρώσω.Το θάρρος να το κάνω όμως; Που το βρίσκω;

Γνωριστήκαμε μέσω ινσταγκραμ. Μιλάμε κάθε μέρα ολη μερα με μηνύματα και καμία φορά τηλ και θα βρεθούμε μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Έχουμε αλλάξει πολλές φωτο αλλά ως εκει. Αρέσουμε ο ένας στον άλλον - όσο γίνεται δηλαδή να αρέσουμε κάτω από αυτές τις συνθηκες.. Αν δεν του αρέσω απο κοντά; Το σκέφτομαι και κάθε λεπτό αγχωνομαι περισσότερο............

Έτσι το'χω απορία,σ'αυτή τη χώρα μόνο οι άντρες ψάχνουν γυναίκα;Γυναίκες να ψάχνουν άντρα δεν υπάρχουν;Όλες πια το έχουν λυμένο αυτό το θέμα;Όλες έχουν σχέσεις;Ή προτιμούν να είναι μόνες;Πώς γίνεται τόσοι άντρες να είναι μόνοι αλλά γυναίκες μόνες να βρίσκεις σπάνια;Ειδικά σε ηλικίες 30 και άνω,έτσι και είσαι στο ψάξιμο,μόνο παντρεμένες ή σε μακροχρόνιες σχέσεις βρίσκεις.

αυριο βράδυ θα βγω με ένα παιδί που μου αρέσει πολύ -χαλαρά για ποτό/μπύρα. Έχω αγχωθεί, βρίσκομαι σε πανικο, δεν ξέρω τι να φορέσω. Φόρεμα(απλό μαύρο ή λίγο πιο μακρύ με λευκά απλά παππούτσια για να το σπάσω) ή παντελόνι; Για να σας προλάβω, ναι προφανώς και πρέπει να φορέσω κάτι που νιωθω άνετα και είμαι ο εαυτός μου και φυσικά το πιο όμορφό μου χαμογελο, αλλά τι ενδείκνυται σε τέτοιες περιπτώσεις; Θα ήθελα πολύ τις συμβουλές σας, ευχαριστώ. Κορίτσι 19 ετών.

Είδα την κοπέλα μου να κοιμάται αγκαλιά με τη φίλη της,την άς την πούμε "κολλητή" της,σφιχταγκαλιασμένες και σε στάση face to face,σε σημείο που δέν ξεχώριζε η μία απ'την άλλη.Το πώς έγινε και το είδα,άν το γράψω θα διαβάζετε μέχρι αύριο,και δεν έχει και σημασία,σημασία έχει η ουσία.Χώρισα μετά απ'αυτό,άς τα φτιάξουν μεταξύ τους,που τί να τα φτιάξουν δλδ,αυτές ήδη τα είχανε.Ήμουν ο μλκας της υπόθεσης για 1 χρόνο σχεδόν,έτσι ακριβώς.

Είμαι 20, σπουδάζω σε άλλη πόλη από αυτή που κατάγομαι και μένω μόνη. Γενικά όταν βγαίνω έξω με τους φίλους μου είμαι μια χαρά, κάνουμε πλάκες γελάμε οπότε νιώθω πολύ καλά. Αλλά όταν φτάνω σπίτι με πιάνει αυτό που δεν ξέρεις τι έχεις, που νιώθεις χάλια , κλαις χωρίς λόγο και ακούς στενάχωρα τραγούδια νιώθοντας ότι παίζεις σε βίντεο κλιπ. Αισθάνομαι τόσο μόνη ώρες ώρες κ έχω ένα βάρος στην καρδιά αλλά δεν μπορώ και να το εξηγήσω επειδή δεν ξέρω σε τι μπορεί να οφείλεται. Εντάξει όλοι έχουν τα προβλήματα τους, άλλοι μικρά και άλλοι μεγαλύτερα, αλλά δεν νομίζω ότι έχω πια κάτι τόσο σοβαρό έτσι ώστε να νιώθω έτσι. Ταυτίζεται κανείς;

Έχουμε και λέμε...........Ο ένας δεν γουστάρει ο άλλος δεν ξέρει τι θέλει ο τρίτος θέλει να στείλει μύνημα μετά από τρία χρόνια... Ε οκ ..... Ας κάνει ο καθένας ο,τι θέλει. Κυρ Δημοσιογραφε βγάλε καμία στατιστική ακόμη να χουμε να διαβάζουμε :)

θα γίνει το κορίτσι μου ότι και αν κάνετε.

Πέρυσι τέτοιες μέρες περίπου άρχισα να κάνω πολύ παρέα με μια συναθλήτριά μου. Στην αποστολή της ομάδας μας σε ένα πρωτάθλημα νομίζω πως μου χάρισε το καλύτερο 3ήμερο της ζωής μου· όχι μόνο πετύχαμε πολύ καλή θέση στο άθλημα, αλλα τύχαινε να είχε γενέθλια τις ίδιες μέρες και πραγματικά το γιορτάσαμε όσο καλύτερα γινόταν. Ύστερα από την περιοδο αυτή, έδειχνε να συμμετέχει με θέρμη στη φιλία για αρκετούς μήνες· ανταλλάζαμε πολλά μηνύματα, μιλούσαμε συχνά κλπ. Στην καραντίνα πάλι μιλούσαμε αρκετά και μου έδινε την εντύπωση πως σήμαινα κάτι, έστω και λίγο, για αυτήν. Φέτος, ακριβώς την ίδια μέρα με το περσινό πρωτάθλημα και τα γενέθλιά της, εγώ τύχαινε να έχω αγώνες. Για αυτό, παρα το ότι με είχε καλέσει σε έξοδο να γιορτάσουμε, αναγκάστηκα να την απορρίψω. Ωστόσο, φρόντισα να της κάνω έκπληξη περνώντας από το σπίτι της για να της ευχηθώ την προηγούμενη μέρα. Όμως τότε ένιωσα σαν να μην χάρηκε που με είδε, ένιωθα ανεπιθύμητη, σαν να ήμουν βάρος που απλώς περίμενε να ξεφορτωθεί... Από εκείνη την ημέρα έχει αρχίσει εμφανώς να με σνομπάρει. Σαν να μην με προτιμάει μπροστα σε άλλους.Και ενώ λοιπόν έκανα όνειρα για μια φιλία που θα διαρκούσε μια ζωή, ακριβώς στην «επέτειο» ενός έτους, νιώθω σαν να με «προδίδει», να με διαγράφει και να μην σημαίνω κάτι για αυτή, ενώ εγώ εξακολουθώ να την αγαπώ με όλη μου τη δύναμη. Δυστυχώς δεν έχω φίλους να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Για αυτο και προσφεύγω εδώ. Είμαι η δεύτερη επιλογή όλων.Δεν ξέρω τι κατάφερα που τα είπα όλα αυτά εδώ, ανώνυμα και αόριστα. Τουλάχιστον διοχετεύω τη στενοχώρια μου κάπου...

Συνέντευξη σε μεγάλη εταιρία επίπλων για περιφερειακός διευθυντής δικτύου πωλήσεων και να πω οτι εχω εμπειρία 18 χρόνια. Τα λέμε όλα καλά είχα μια βεβαιοτητα οτι θα ξεκινήσω και μου σκάνε το απίθανο "Ξέρετε υπάρχει και ένα τεστ για μιση ώρα, είναι 3 ερωτήσεις και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και ιντερνετ αν επιθυμείτε" . Οκ λεω, αράζω και τρώω φρικη μόλις διαβάζω. Πριν τα βροντήξω, αντέγραψα την πρωτη και σας την παρουσιάζω να φρίξετε μαζί μου "Αποδώστε τον τέταρτο όρο της ακολουθίας 11240, 12360, 14519,...". Καθως την κάνω με σταματάει η τύπισσα που κάναμε τη συνέντευξη και με ρωτάει "είστε σίγουρος; μπορείτε να είστε ο πρώτος που θα απαντήσετε κάτι το οποίο θα μετρήσει σημαντικά σε μια επικήμενη συνεργασία". Ρε παιδιά συγκρατήθηκα πολύ και δεν απάντησα αλλά ρωτάω γαμώ το κεφάλι μου, αν απαντούσα τι σκατά θα καταλάβαιναν δηλαδη; τι σχεζη έχουν αυτές οι μαλ...ς με τους γ... τους πελατες που θέλουν να φέρω και το συντονισμό του δικτύου. Μια απάντηση ρε παιδιά πριν χάσω τα λιγικά μου. Καταραμένη ανεργία με έχεις ερωτευθεί παραφορα 2 χρόνια. Δηλαδή αφού δεν μπορεί να απαντήσει κανεις δε θα πάρουν κανένα; δε θέλουν άτομο για τη θέση; δε λέω να ασχοληθείτε με τη μλκια που ζητάνε αλλά τι ζητάνε στην τελική;;; την τρέλα μου μέσα.