ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Οταν μπαινουμε σε σχεσεις τις περισσοτερες φορες θεωρουμε αυτονοητο οτι ο αλλος θα ξερει να μας δειχνει την αγαπη του με τον τροπο που εμεις θεωρουμε σωστο. Αλλα η αληθεια ειναι οτι καθε ανθρωπος αναλογα με το πως εχει μεγαλωσει δινει βαση σε αλλα πραγματα. Πχ καποιος που εχει μεγαλωσει σε μια πλουσια οικογενεια μπορει να χρησιμοποιει πολυ τα χρηματα ως μεσο για να σου δειξει οτι σε αγαπαει, παιρνοντας σου δωρα, πηγαινοντας σε για φαγητο κλπ. Μπορει ομως να μη δινει τοση βαση σε θεματα οπως συναισθηματικη στηριξη κλπ ειτε γιατι δεν τα θεωρει τοσο σημαντικα ειτε γιατι δεν ξερει πως να το κανει. Για σενα ομως μπορει η συναισθηματικη στηριξη να ειναι σημαντικο κομματι μιας σχεσης. Σε αυτη την περιπτωση λοιπον μπορεις να μαθεις σε καποιον πως περιμενεις να σου φερεται? Πριν καποιες βδομαδες χωρισα απο μια σχεση 3 μηνων. Ζω στο εξωτερικο κ ο ανθρωπος που ειχαμε σχεση ειναι απο την Αφρικη κ εχει μεγαλωσει εκει. Ο βασικος λογος που αποφασισα να τον χωρισω ειναι γιατι μου χρωστουσε χρηματα (οχι μεγαλο ποσο, γυρω στα 30 ευρω) και ενιωθα οτι δεν το βαζει σε προτεραιοτητα να μου τα επιστρεψει. Ειχε γινει κ πριν καιρο ενα σκηνικο οπου μου ειχε ζητησει να του δανεισω 50 ευρω κ εμενα μου ειχε κακοφανει κ ειχα ξενερωσει. Εκεινου ομως του ειχε κακοφανει που αρνηθηκα να του τα δωσω γιατι ελεγε οτι ειναι σημαντικο να μπορεις να στηριξεις τον ανθρωπο σου ακομα κ σε θεματα οικονομικα. Αφου το συζητησαμε καταληξαμε στο οτι εχουμε απλα διαφορετικες νοοτροπιες στο συγκεκριμενο θεμα. Ειναι πολυ γλυκος κ περιποιητικος μαζι μου σε αλλα θεματα, αλλα στο θεμα των χρηματων υπαρχουν καποια προβληματα, που δεν ειμαι σιγουρη αν ειναι απλα διαφορα νοοτροπιας ή και κατι αλλο. Πχ εγω αυτα τα δυο γεγονοτα τα θεωρησα ελλειψη σεβασμου προς το προσωπο μου κ οτι με εκμεταλλευεται, αυτος ομως δεν φανταστηκε οτι θα το επαιρνα ετσι. Ξερω οτι εσεις τωρα που διαβαζετε πιστευετε οτι απλα με δουλευει κ με εκμεταλλευεται αλλα προσπαθηστε να μπειτε στη νοοτροπια ενος ανθρωπου που εχει μεγαλωσει σε μια φτωχη χωρα κ ισως για κεινον ειναι φυσιολογικο να ζητα λεφτα απο φιλους, οικογενεια κλπ οταν ξεμενει. Δεν ξερω, κ μενα στην αρχη μου κακοφαινοταν ολο αυτο αλλα οσο το σκεφτομαι συνειδητοποιω αλλα πραγματα. Χθες, μου εστειλε ενα μηνυμα οπου εν ολιγοις μου ελεγε οτι του λειπω πολυ κ οτι τελοσπαντων θελει να του δωσω μια ευκαιρια αναφεροντας κιολας οτι ειναι προθυμος να μαθει (η μαλλον θελει εγω να του διδαξω) πως να συμπεριφερεται οπως εγω θελω. Οταν διαβασα το μηνυμα, καπως ενιωσα μεσα μου. Εχω συνηθισει απο πρωην συντροφους μου οταν κανουν ενα λαθος ειτε να μην το παραδεχονται ειτε να κατηγορουν κ μενα οτι εφταιξα. Ο συγκεκριμενος οχι μονο παραδεχτηκε οτι εκανε λαθος αλλα μου ειπε εμμεσως πλην σαφως οτι ισως απλα το λαθος του να προκυπτει απο το γεγονος οτι εχουμε μεγαλωσει διαφορετικα κ οτι βλεπουμε τα πραγματα αλλιως. Το οτι ομως εδειξε να ειναι προθυμος να γινει αυτο που θελω εγω (οχι με την εννοια να γινει ενας αλλος ανθρωπος, αλλα να με "πλησιασει" πιο πολυ ωστε να συνεννοουμαστε καλυτερα) μου φανηκε αν μη τι αλλο γλυκο. Οι περισσοτεροι λενε "ετσι ειμαι κ αν σ αρεσω". Δεν ξερω αν οντως θα αλλαξει, αλλα θυμαμαι οτι στο παρελθον παρεμενα με αντρες που ειχαν ελαττωματα τα οποια δεν προσπαθουσαν καν να δουλεψουν κ τωρα που εχω καποιον που ειναι προθυμος να βελτιωθει σκεφτομαι "γιατι να μην του δωσω μια ευκαιρια". Κ αν δεν κανει οσα λεει απλα θα χωρισουμε οριστικα. Απλα οντως εχοντας ζησει καποια πραγματα μαζι του αυτους τους λιγους μηνες συνειδητοποιω οτι ισως να μην ξερει πως να δειξει το ενδιαφερον του, τουλαχιστον οχι με τροπο που εμενα με ικανοποιει. Αν ομως μπορουσα να του εξηγησω πως θελω να φερεται ισως να ειμαστε πολυ καλυτερα. Τι πιστευετε?

Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω.Η ζωή μου είναι μια μάχη.Αγωνίζομαι κατά της αδικίας από τότε που γεννήθηκα.Λεκτική και σωματική βία μέχρι και τα 19 μου , από ένα πατέρα που έπινε .Ούτε αφορμή δεν υπήρχε ,να πεις πως τον εκνεύριζα με κάτι. Όχι..Μπορεί να διάβαζα απλά αλλά εκείνη την ώρα αυτός να ήθελε να ξεσπάσει επάνω μου..Έφυγα μακριά. Έκανα πολλές σπουδές..Πιο πολύ όμως για να αποφύγω τον χώρο εργασίας μιας και το κοινωνικό άγχος μου είχε χτυπήσει την πόρτα. Και ζούσα με λίγα από υποτροφίες.Πέθανε και ο πατέρας μου και δεν ξέρω αν ένιωσα λύπη.Και μετά έφυγα ακόμα πιο μακριά.Και ύστερα ήρθαν και στο δρόμο και βιασμοί.΄Έτρεχα στα δικαστήρια.Στον αγώνα..Κερδισμένη στους δικαστικούς αγώνες. Αλλά τόσο χαμένη κοινωνικά.Σήμερα είμαι 40 χρονών και δεν μπορώ να εκτιμήσω τους άντρες με τίποτα.Προσπάθησα με διάφορες τρόπους να βάλω λογική.Να μην γενικοποιώ. Νιώθω όμως τόσο μόνη.Και κουρασμένη από τόσες μάχες. Τα νεύρα μου είναι τσιτωμένα και νιώθω άσχημα γι-αυτό. Γι-αυτό και κλείνομαι. Έτσι κ αλλιώς δεν μπορώ πια να γελώ με αόριστα πράγματα εκεί έξω. Τα δοκίμασα και όλα. Ψυχοθεραπείες, αντικαταθλιπτικά, γνώση, Ρέικι, γιόγκες ,διαλογισμούς. Μόνο στα δάση όταν χάνομαι νιώθω ευτυχής.Μακριά από την ανθρώπινη φύση.Και ειδικά την ανδρική. Εσείς τι κάνετε αν είστε προκαταλειμμένες με κάτι ;

Πραγματικά δε ξέρω είμαι 23 και απορώ πως κάνετε σχέσεις και βρίσκεται σύντροφό ,αγόρι κάποιον να κάνετε κάτι ουσιαστικό, κάποιον να ταιριάζετε... παρότι έχω αρκετές εμπειρίες με άντρες και έχω προσπαθήσει να φτιάξω κάτι στο τέλος βλέπω ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά έχω κάνει μόνο μια σχέση κάτι μήνες όπου αποφάσισα να χωρίσουμε ,διότι ένιωθα μόνη και ότι εγώ μόνο προσπαθούσα,αφήστε που δεν ταιριάζαμε καθόλου...γιατί ρε παιδιά δεν προσπαθεί κανείς πραγματικά είναι όλοι τοσο ανώριμοι...με κουράζουν και με κούρασαν και να πεις ότι δεν έχω δώσει στους άλλους και με το παραπάνω...είμαι αρκετά εμφανίσιμη μπορώ να πω αλλά στις σχέσεις γενικά δεν τα πάω καλά δε μπορεί να είμαι τόσο άτυχη ...Έχω πληγωθεί πολλές φορές ... κουράστηκα...Που πήγαν οι άντρες που θα σε κυνηγήσουν θα σε διεκδικήσουν θα προσπαθήσουν...Γιατί ετσι ρε αγόρια???

Επέστρεψα στον τόπο μου μετά από τις σπουδές μου.Σκοπεύω να μείνω διότι έχω δουλειά εδώ.Απο την άλλη η δουλειά μου βρίσκεται σχετικά μακριά από την πόλη και γενικά εδώ φίλους δεν έχω, ούτε αγόρι νιώθω ότι θα μείνω για πάντα μόνη δε βγαίνω εφόσον δεν έχω φίλους εδώ πως θα γνωρίσω κάποιον...μένω με τους γονείς μου, αυτοκίνητο δεν έχω και οι μετακινήσεις είναι δύσκολες εδω...νιώθω ότι έχω εγκλωβιστεί.Από την άλλη έχουμε δικιά μας δουλειά εδώ και νιώθω ότι θα χάσω μια καλή ευκαιρία αν φυγω και να φύγω να πάω που?...

Εχω μια φιλη με την οποια κανουμε πολυ καλη παρεα , μιας και μενουμε ακριβως διπλα. Γενικα ειναι πολυ καλη φιλη, δεν εχω καποιο παραπονο διοτι μεχρι τωρα μου εχει σταθει ακομη και στα δυσκολα, οπως κι εγω της εχω σταθει. Το μονο μικρο παραπονακι ειναι οτι δεν με εχει καλεσει ποτε σπιτι της, αν και η μητερα της, της εχει πει οτι μπορω να πηγαινω οποτε θελω. Και οσες φορες την εχω καλεσει σπιτι μου, τη μια ελεγε οτι δεν μπορει, την αλλη οτι την εχουν καλεσει σε τραπεζι. Μια φορα μονο που το συζητησαμε, την ρωτησα αν υπαρχει καποιο θεμα γενικα πανω σε αυτο και μου ειπε οτι προτιμαει να βγαινουμε εξω παρα να πηγαινω ή να ερχεται σπιτι. Το σεβαστηκα φυσικα. Δεν εχουμε ολοι/ες τις ιδιες προτιμησεις, Κι εκτοτε δεν ξανα ζητησα να ερθει σπιτι. Απλα συνηθως με τους φιλους μου, οταν ειναι να βρεθουμε, μερικες φορες πηγαινουμε ο ενας στο σπιτι του αλλου και χαλαρωνουμε. Βλεπουμε ταινιες ή παιζουμε επιτραπεζια παιχνιδια ή απλως χαλαρωνουμε και συζηταμε περι ανεμων και υδατων. Ειχε φιλοξενησει καποιες φορες τον κολλητο της σπιτι της, επειδη εκεινη του ειχε πει οτι μπορει να κοιμηθει εκει. Απλα μου κανει εντυπωση που τεσσερα ολοκληρα χρονια δεν με εχει καλεσει ποτε της στο σπιτι της. Να σημειωσω οτι δεν ειμαστε μικρες, οπως μπορει να φαινεται στη περιγραφη κειμενου. Εγω κοντευω τα τριαντα κι εκεινη τα εικοσι επτα. Σιγουρα το να καλεσεις σπιτι καποιον, δεν ειναι και κατι σοβαρο ή σημαντικο απλα ειναι κατι που μου κανει εντυπωση διοτι μου βγαζει σαν να το αποφευγει αυτο το κομματι. Μονο μια φορα ηρθε σπιτι, επειδη ειχα πει οτι μετα την ορκωμοσια μου θα μαζευομασταν στο σπιτι μου για φαγητο κι θα ερχοντουσαν συγγενεις και φιλοι. Επισης, καποια στιγμη ειχα ενθουσιαστει με μια νεα συνταγη σπιτικου γλυκου και, εντελως αυθορμητα χωρις να το σκεφτω, της ειχα πει αν θελει οταν το φτιαξω, να ερθει σπιτι για να φαμε παρεα, και ειπε "οχι, να παμε κεντρο να φαμε γλυκακι , ευχαριστω παντως". Κι μετανιωαα αμεσως που της προτεινα να ερθει σπιτι μου. Δεν με πειραζει εαν προτιμαει να βγαινουμε εξω, με πειραζει απλα ο τροπος που το λεει , οπως αυτο που ειπε. Εσεις τι πιστευετε τι γινεται;

Βγαιναμε με ενα παιδι εδω κ 2 μηνες. Τις προαλλες πηγαμε μονοημερη σε ενα μερος 3 ωρες αποσταση κ επεμενε να οδηγησω εγω γιατι λεει τον κουραζει να οδηγαει πολλες ωρες (λες κ εμενα δεν με κουραζει). Τελοσπαντων συμφωνησα. Φτανουμε εκει κανουμε βολτες κλπ, κ καποια στιγμη λεμε να κατσουμε να φαμε κατι. Οταν ερχεται η στιγμη να πληρωσουμε μου λεει οτι το κινητο του εμεινε απο μπαταρια κ μου λεει να πληρωσω εγω και θα μου στειλει τα λεφτα. Γυρναμε πισω, μου στελνει μηνυμα "ευχαριστω για σημερα", δεν μου αναφερει τιποτα για τα λεφτα. Περιμενω μεχρι την επομενη μερα, τιποτα. Του στελνω λοιπον οτι ειμαι πολυ απογοητευμενη που πληρωσα τα παντα κ αυτος δεν προσφερθηκε να πληρωσει τιποτα ή να μου στειλει τα λεφτα. Μου λεει συγγνωμη, οτι δεν θα το ξανακανει κ να το ξεχασω και να παμε παρακατω. ΠΑΛΙ δεν αναφερει να μου στειλει τα λεφτα. Εγω του εξηγω οτι δεν μπορω να παω παρακατω μαζι του απο τη στιγμη που δεν νοιαζεται για μενα κ με εκμεταλλευεται και μου λεει να τον συγχωρεσω κ οτι θα αλλαξει. ΠΑΛΙ δεν αναφερει να μου στειλει τα λεφτα. Μετα απο πολλα κατεβατα που ανταλλαξαμε μου παραδεχτηκε (δεν ξερω αν ειναι αληθεια) οτι ειχε να πληρωσει καποιους λογαριασμους κ οτι θα μου τα εστελνε μετα τα λεφτα. Βεβαια αυτο δεν μου το ανεφερε εξαρχης, αλλα μονο αφου επεμενα να αναφερω οτι δεν μου εχει στειλει τα λεφτα. Και ρωτω, ασχετα με το αν αυτο που μου ειπε ειναι αληθεια, ειναι δυνατον ενας ανθρωπος να πηγαινει εκδρομη μαζι σου και να συμπεραινει οτι εσυ θα πληρωσεις τα παντα (χωρις καν να συζητησει μαζι σου απο πριν αν εχεις θεμα με αυτο) κ να θεωρει οτι μπορει απλα να σου στειλει τα λεφτα οποτε κ αν εχει? Δηλαδη με ρωτησε εμενα αν ειχα θεμα να πληρωσω το δικο του μεριδιο στο φαγητο κ ολη τη βενζινη μονη μου κ να περιμενω ποτε θα εχει αυτος λεφτα για να μου στειλει? Κ βασικα δεν ξερω καν αν ειχε σκοπο να μου στειλει τα λεφτα αν εγω δεν επεμενα να τον ρωταω. Κ ακομα δεν τα εχει στειλει δηλαδη κ το τελειωσα μαζι του γι αυτο το λογο. Δεν εχω βιωσει ποτε τετοια εκμεταλλευση κ δεν μπορω να καταλαβω τι δικαιωμα του εδωσα να μου φερεται ετσι. Ειχα υπαρξει εξ αρχης γενναιοδωρη μαζι του, οταν ερχοταν σπιτι μου καποιες φορες του μαγειρευα ή παρηγγελνα φαγητο για να τον ευχαριστησω που εκανε τοσο δρομο για να με δει (μενουμε 45 λεπτα περιπου αποσταση). Παντα οταν βγαινω με αντρες προσφερομαι να πληρωνω το μεριδιο μου, δεν βρισκω το λογο να μην το κανω απο τη στιγμη που κ εγω δουλευω. Αλλα κατι τετοιοι ανθρωποι σαν αυτον με κανουν να θεωρω οτι ειναι κακο που ειμαι γενναιοδωρη. Κ το εχω βιωσει ξανα με αλλους αντρες στο παρελθον (δεν ξερω αν απλα πεφτω πανω σε μαλακες). Επειδη δεν εχω θεμα να πληρωσω κ το μεριδιο τους καποιες φορες (πχ αν παμε για φαγητο με καποιον κ πληρωσει αυτος κ μετα παμε για ποτο, φυσικα κ θα πληρωσω τα ποτα κ των δυο) αυτοι συμπεραινουν οτι ειμαι ζαμπλουτη κ οτι γουσταρω να πληρωνω τα παντα. Ναι, δεν εχω θεμα να πληρωσω, αλλα δεν φυσικα περιμενω κ απο τη δικη τους πλευρα το ιδιο.

Αυτό το οποίο θα περιγράψω συμβαίνει καιρό. Δεν ξέρω πλέον τι να πω. Δεν νομίζω ότι είναι μια ιδέα που έχει δημιουργηθεί στο κεφάλι μου. Ενδιαφέρεται καιρό. Το δείχνει με τον τρόπο του, όμως νομίζω πως λόγω κάποιων συγκυριών (αυτός σπουδές εξωτερικό εγώ σπουδές εδώ ) και κάποια άλλα δεν δείχνει πραγματικά τι θέλει.. Ή ίσως το αφήνει για μετά.. Ήμασταν έξω συγκεκριμένα παραλία και καθόμασταν .. Ήταν και αλλες κοπέλες από την παρέα (και αυτή που θα αναφέρω στην πορεία)οι οποίες μιλούσαν μεταξύ τους . Αυτός με είδε μονη μου και μου είπε μην κάθεσαι εδώ , έλα εκεί που είμαι εγώ. Όπως κάθε φορά άρχισε να με κοιτάει επίμονα μέχρι που βρήκε κάτι να μου πει και άρχισε την κουβέντα. Μιλούσαμε κοντά μια ώρα . Τέτοιο ενδιαφέρον δεν μου έχει δείξει κανείς τόσο δεν με έχουν νοιαστεί ούτε οι φίλες μου. Λύσαμε όλα μου τα προβλήματα, προσπάθησε να με καταλάβει, να με συμβουλέψει..Για τη σχολή, τα πτυχία μου,το πως είμαι σαν άνθρωπος, το άγχος μου . Όλα . Με πλησίασε και με κοίταξε λέγοντας πως ξέρω ότι αν πάω στις άλλες(τα κορίτσια) να μιλήσω θα είναι το ίδιο, ενώ το τοπ της βραδιάς είναι τώρα, μαζί σου .. Και μετά σαν να προσπάθησε να το μαζέψει .. Δεν έφυγε από δίπλα μου.. Και όταν έρχομαι , αν είναι αλλού πλησιάζει.. Παρατηρεί κάθε μου κίνηση και πάντα πριν κάνει το οτιδήποτε θα απευθύνει το λόγο σε μένα μπροστά σε όλους, σε μια έξοδο έχει συμβεί πάνω από πέντε φορές να το κανει τύπου από πόσα κορίτσια που είναι μπροστά να ρωτήσει εμένα τι θα πιω και μετά να μου λέει ναι να πιούμε να ξεχάσουμε.. Όμως, πριν κάτι βδομαδες έκατσε στις ξαπλώστρες με μια κοπέλα από τη παρέα που ξέρω ότι είναι φίλοι , και γυρίσανε μετά από λίγη ώρα.Πάω να του δώσω το μπουκάλι και λέει τι ήπιες; Λέω μια χαρά είμαι μπρο μου. Και αυτή αμέσως είπε άκουσες τι σου είπε; Με καλέσανε προχθές να πάω στο barbecue party και εκεί που ήρθε κοντά μου μετά εξαφανίστηκε για ώρα με αυτή και ολοι λέγανε υποτίθεται ότι κάτι κάνανε . Ήρθε μου μίλησε και πέταξα από τα νεύρα μου να σε γυρίσει αυτή με το αμάξι αν είσαι πιωμένος αγόρι μου και πάγωσε για λίγο .Εγώ τον θέλω αλλά με αυτόν τι γίνεται; Αν παίχτηκε κάτι με αυτήν θα τρελαθω ..Εσείς τι πιστεύετε ;

Καλησπέρα σας, Θέλω να σας εκφράσω έναν προβληματισμό μου. Έχω πτυχίο και μεταπτυχιακό τίτλο στις ανθρωπιστικές επιστήμες (φιλολογία) και από τον Σεπτέμβριο ετοιμάζομαι να ξεκινήσω δεύτερο μεταπτυχιακό, ωστόσο δεν έχω καταφέρει να βρω ακόμη κάποια εργασία πάνω στον κλάδο μου. (Τα ιδιαίτερα μαθήματα δεν με ενδιαφέρουν καθώς είναι μαύρη εργασία και θέλω να έχω ένσημα και ασφάλεια οποτε δεν μπορώ να τα έχω ως κύρια εργασία). Εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου εργάζομαι σε μια πολυεθνική ως πωλητής, είμαι ευχαριστημένος από το περιβάλλον, ωστόσο δεν ειναι αυτό που θέλω να ασχοληθώ πραγματικά. Όταν ξεκίνησα εργαζόμουν με μερική απασχόληση (6ωρο), έπειτα έγινα πλήρους απασχόλησης για ένα χρόνο, όμως λόγω του μεταπτυχιακού που θα ξεκινήσω σε λίγο καιρό ζήτησα να δουλεύω και πάλι με μερική απασχόληση (6ωρο), τα χρήματα ωστόσο είναι λίγα, γύρω στα 483€ καθαρά για πενθήμερο, αλλά και στο 8ωρο δεν ήταν πολλά (648€ με 2 σπαστά την την εβδομάδα). Νιώθω ότι όσο δεν φεύγω από την τωρινή εργασία δεν θα καταφέρω να βρω κάτι σχετικό με το πτυχίο μου και ότι ουσιαστικά επαναπαύομαι και μένω εκεί. Σκέφτηκα μήπως μέχρι να βρω κατι άλλο, να το συνδυάσω με ιδιαίτερα μαθήματα ούτως ώστε να κάνω και κάτι σχετικό με την επιστήμη που σπούδασα. Έχετε να μου προτείνετε κάποια άλλη ιδέα; Ευχαριστώ πολύ Με εκτίμηση Θ.

Είχα μια μόνιμη δουλειά στην οποία ήξερα ότι με χρειάζονται αλλά δούλευα για 2 άτομα και πληρωνόμουν ως ανειδίκευτος.. Αποφάσισα να φύγω, έκατσε μια πολύ καλή δουλειά με προοπτικές εξέλιξης, διακεκριμένη επωνυμία, σε πολύ ανταγωνιστικό χώρο.. άρπαξα την ευκαιρία και όλα έβαιναν καλώς τους πρώτους μήνες. Έχω ήδη κλείσει μισό χρόνο εκεί και η δουλειά έπεσε δραματικά, κάνω χαμοδουλεια για να βγαίνει κάπως η μέρα και με στέλνουν δεξιά και αριστερά. Με αγχωνει πολύ καθώς μπορεί αύριο μεθαύριο να μου πουν ότι δεν με χρειάζονται. Έχω την μικρότερη πείρα από τους υπόλοιπους συναδέλφους μου και δεν είμαι αυτόνομος καθώς ποτέ δεν με άφησαν να γίνω. Κάθε μέρα ξυπνάω με αυτό το άγχος. Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ..

Το νέο "αίσθημα",άς το πώ έτσι γιατί δέν έχουμε τίποτα ακόμα,μου προτείνει διακοπές σε ένα ορεινό χωριό.Από την άλλη,ένας πρώην μου,μου προτείνει διακοπές σε παραθαλάσσιο σημείο,σε φάση βγαίνεις από το σπίτι και στα 5 βήματα η θάλασσα σου βρέχει τα πόδια.Καλή η εξερεύνηση και η ανακάλυψη του καινούργιου γενικότερα,αλλά ορεινό χωριό Αυγουστιάτικα δέν λέει... Έν τω μεταξύ,με τον πρώην μου έχουμε γίνει πλέον πολύ καλά φιλαράκια και ξέρω ότι μαζί του θα γελάσω,θα περάσω καλά,και κυρίως θα είμαι ασφαλής.Ενώ με τον άλλο,όσο και άν μου αρέσει,θα είμαι στο ψιλοάγνωστο και στην αμφιβολία.Τί θα επιλέγατε;