ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ό,τι πιο ξενερωτικό,σε αυτό συμφωνούμε όλες οι κοπέλες όταν συζητάμε για άντρες. Δεν αντέχουμε όσους βγάζουν αρνητική ενέργεια, θέλουμε να είναι προστατευτικοί να έχουν πυγμή και ωραίους τρόπους.Μερικοί λένε είναι απλό να μη μπλέκουμε με χαρακτήρες που δεν μας αρέσουν. Τέτοιοι τύποι που μας αρέσουν όμως δεν υπάρχουν πολλοί δεν γίνεται να βρούμε όλες έναν άντρα να μας αρέσει εμφανισιακά και να έχει τα χαρακτηριστικά που θέλουμε. Υπάρχουν πάρα πολλοί αναποφάσιστοι και άτολμοι που μας βγάζουν κάτι αρνητικό. Άρα ποιά είναι η λύση; Πρέπει όσες θέλουν να μη μείνουν μόνες να πάρουν έναν άντρα που δεν τις καλυπτει;

Έχουμε σχέση 4 χρόνια από απόσταση. Σε λίγες μερες θα πάω εκει και έχουμε επέτειο. Στην επέτειο μας δν θα είμαι μαζί αλλά θέλω να της χαρίσω κάτι ξεχωριστό. Πέρυσι της έδωσα ένα τετράδιο γεμάτο με Φωτογραφίες μας και από κάτω έγραφα πράγματα π νιβθω. Φέτος δν ξέρω τι να κάνω δώστε μ καμία καλή ιδέα

Πέφτω καθε τρεις και λιγο σε κατι αναζητήσεις "σε ειδα σε μια θαλασσα, χωμένη σε ενα στενο, πανω στην ανεμόσκαλα, σκαρφαλωμένο στη κουπαστή, κρατούσες ενα καλάμι, έτρωγες ενα πιροσκί, φορούσες ένα αμπέχονο,βαστούσες μια βελέντζα". Κι αφού τα υπολόγισα μέσα μου, μέτρησα τα σκαλιά της εκκλησίας απέναντι, τα πολλαπλασίασα επι του 3, βρήκα τη ρίζα, δε βγηκε όμως ο αριθμός ζυγός κι έτσι δε σου μίλησα. Αλλα τώρα που το μετάνιωσα και το συνωμοτικό σύμπαν μου χρωστάει, δε γίνεται, θα το διαβάσεις και πριν ρίξω τα ταρώ οι τύχες μας θα ενωθούν.Η ζωή δε σας χρωστάει τίποτα. Αν δε μιλήσεις, αν δεν κάνεις την ερώτηση, απάντηση δε θα πάρεις ποτέ. Και η σιωπή απάντηση είναι. Χωρίς ερώτηση όμως είναι σκέτη απελπισία. Τι φοβάστε; Το οχι; Είναι σαν να μην παιρνεις λαχείο και να βλαστημάς την τυχη σου. Παρτο το ρημαδι κι ας μην κερδίσεις ποτέ. ξεκουνηθείτε!

Δεν με ευχαριστεί τιποτα. Έχω αλλάξει ψυχολογους και ψυχιάτρους χωρίς αποτελεσμα. Έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για τη ζωή. Το θέμα είναι ότι κάνω πράγματα για τον εαυτο μου χωρίς αποτέλεσμα. Και βγαίνω κάθε μέρα και χόμπι έχω. Η ανακούφιση που νιώθω είναι προσωρινή και όχι απόλυτη. Αυτό οφείλεται στον πρώην μου. Αυτομάτως όταν βλέπω ενα ζευγάρι στο δρόμο, είναι σαν να βλέπω εκείνον με την κοπέλα του. Ακούω τραγούδια και σκέφτομαι ότι αυτά θα της τα αφιερώνει. Και για 5 μήνες ήμουν καλα. Τωρα ξανα κατρακυλησα. Πιστεύω ότι η εμμονή που έχω μαζί του δεν θα με αφήσει ποτέ σε ησυχια. Γιατι έριξα όλο το λάθος στον εαυτό μου; πιστεύω πως μαζί της θα είναι ευτυχισμενος και τα βάζω με τον εαυτό μου που εχω ψυχολογικα. Εγω ειμαι η προβληματικη.

Θα τα πάρω από την αρχή. Ζω στην επαρχεία με την οικογένεια μου. Ειμαι 22 χρονων . Η μητέρα μου δουλεύει ο πατέρας μου δεν δουλεύει και έχει προβλήματα με το αλκοόλ και το τσιγάρο. Εγώ είμαι άνεργη από την καραντίνα δηλαδή τόσους μήνες και δεν μπορώ να βρω κάτι ψάχνω σε προγράμματα ψάχνω σε καφετέριες, σε ταβέρνες, έχω κάνει αιτήσεις για δουλειά ακόμη και στον Δήμο για καθαρισμό αλλά τίποτα. Η μητέρα μου περνει το βασικό μισθό και όπως καταλαβαινετε έχουμε κάποια δυσκολία και ευτυχώς έχουμε την θεια μου και τον θείο μου που μας βοηθάνε και οι ίδιοι όσο μπορούν αλλιώς θα είχαμε πει το ψωμί ψωμάκι. Ο πατέρας μου πάλι βρίσκεται στο δικό του κόσμο του λέει η μητέρα μου ότι εδώ τα χρήματα είναι τόσα και με αυτά ζούμε φοράμε ρούχα που μας δίνουν παπούτσια που μου δίνει η ξαδέρφη μου η κάποιος γνωστός μας και τα βγάζουμε ίσα ίσα πέρα όμως του κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα είναι ο πατέρας μου. Σήμερα έγινε χαμός με την γειτόνισσα ήρθε και μου έβαλε της φωνές η μητέρα μου ήταν στην δουλειά της και ήρθε και μου μίλησε για το πρόβλημα της . Δεν είχε καθόλου άδικο η γυναικα σε ότι είπε μου είπε πως ξέρει την κατάσταση μας ότι δουλεύει μόνο η μητέρα μου αλλά ο πατέρας μου συνεχώς της ζητάει χρήματα για να πιει και να καπνίσει . Όταν το άκουσα με έλουσε κρύος ιδρώτας δεν ήξερα τι να πω στην γυναίκα . Την παρακαλεσα να μην πει τίποτα στην μητέρα μου γιατί έχει πολλά προβλήματα ξέρω η μητέρα μου τα βγάζει πέρα μόνη της και φοβάμαι μην πάθει τίποτα μόλις τα ακούσει όλα αυτά και της είπα πως σύντομα θα της δώσο πίσω τα χρήματα και άλλη φορά την παρακαλεσα να μην του ξαναδώσει τίποτα. Πραγματικά δεν ξέρω πως να χειριστώ την κατάσταση με τον πατέρα μου όλοι έρχονται και κάνουν παράπονα ότι ζητάει χρήματα ότι θα του κάνουν ακόμη και μήνυση και εγώ πέφτω στα πόδια τους γιατί δεν έχουμε χρήματα για να πληρωνουμε και μυνησεις. Έχω πελαγώσει πραγματικά χρειάζομαι βοήθεια σκέφτομαι να μιλήσω στον θειο μου ίσως μπορέσει να βοήθησει αλλιώς δεν ξέρω που θα κατάληξη όλο αυτό.

Το δωρεάν είναι γλυκό. Όταν είναι και ποιοτικό ένας λόγος παραπάνω.Το παρακάτω site αλιευμένο απο το ίντερνετ .Έχει κυριολεκτικά ταξινομημένα σε θεματικές κατηγορίες ( αφίσες - καρτ ποστάλ - ζωγραφική - φωτογραφίες - παλιούς χάρτες - εφημερίδες κ.α) χιλιάδες ντοκουμέντα του προηγούμενου αιώνα.Όποιος αγαπάει την ιστορία και τον πολιτισμό της Σαλονίκης επιλογή με κλειστά τα μάτια .https://culture.thessaloniki.gr/Γιωργος Τσομπανίδης / Τουμπιώτης

Πραγματικά,δεν είμαι περήφανη γι'αυτό που θα πω, αλλά όσο βγαίνω εξω στην κοινωνία,τόσο πιο πολύ αντιπαθώ την ανθρωπότητα.Και βασικά τους αντρες.Έχω ξενερώσει με όλους και με όλα. Πίνουν σαν να μην υπάρχει αύριο, μαλώνουν , βρίζουν, δεν έχουν τίποτα να πουν!! Θεοποιούν δύο-τρεις κοπέλες. Ώρες-ώρες νιώθω αόρατη.Και που να ήμουν και καμία άσχημη. Και ξεκινάνε.Να μήν βρίζεις, να ντύνεσαι πιο θυληκά, να στέκεσαι πιο θυληκά,να βάφεις τα νύχια σου,είναι απο τα πρώτα που κοιτάνε,να χαμογελάς,μην καπνίζεις τόσο πολύ,μην τους κάθεσαι, να τους παίζεις.. να να να..βαρέθηκα αλήθεια.. Δεν είμαστε ρε παιδιά όλες γεννημένες πριγκίπισες. Δεν θα θέλω να παρεξηγηθώ.Εννοείται πως υπάρχουν υπέροχοι άνδρες γύρω μας, αλλά αυτά που παρατηρώ εγώ στην εξοδό μου , με έχουν ΞΕ ΝΕ ΡΩ ΣΕΙ.

σε όλα στη ζωή μου. Δεν κατηγορώ κανέναν. Λάθος επιλογές, φόβοι, ανασφάλειες. Μοναξιά, άγχος για την εργασία. Αυτοπεποίθηση πεσμένη. Ξέρω ότι πρέπει να βρω το θάρρος να ξεκινήσω από κάπου. Ίσως είναι το άγχος πριν τα 30. Εύχομαι να μπορέσω να αλλάξω τις συνθήκες υπέρ μου.

Καθε φορά που ειναι κάποια γιορτή και ξερω οτι δεν θα δουλεύουν και οι 2 γονείς μου και οτι θα ψήσουμε "οικογενειακά" παθαίνω μια ταχυκαρδία που διαρκεί ολη μερα και με πιάνει πονοκέφαλος. Γιατι ξερω οτι θα τσακωθούμε πάλι. Η μαμα βιάζεται οπως παντα,ο μπαμπάς θα βρει το παραμικρό για να φωνάξει, θα αρχισει τα "μα πως ειστε ετσι τοσο άσχετες,μα γιατι δεν με βγάζετε μια φωτογραφία να βάλω στο φεισμπουκ" ενω ειμαστε με την μπουκιά στο στομα ρε φιλε. Μας εχει πρήξει. Και οταν του ειπα οτι εμενα δεν με απασχολεί αν θα βγαλει αυτος φωτο για το φεισμπουκ και ότι απλα θελω να φαω ηρεμα και ανενόχλητα πηγε να σηκώσει χερι πανω μου,όπως κανει παντα οταν καποιος διαφωνεί μαζι του. Ευτυχώς σηκώθηκα απο το τραπεζι,ξαπλωσα και ξεπερναω σιγα σιγα την ταχυκαρδία.Καλο δεκαπενταύγουστο κι οσοι μπορείτε να μεινετε μακριά απο τετοιες καταστάσεις που διαταράσσουν την ηρεμια σας.

Μια μερα, να διαβασω τις εξομολογησεις και να δω μια ερωτική εξομολογηση απο εκεινον και να το καταλάβω αμέσως οτι ειναι αυτος, εφόσον και οι δυο κολωνουμε να πουμε αυτα που νιώθουμε.. Το ξερω ρε γαμωτο οτι αξιζει να υπαρχει στη ζωη μου...