ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν έχω καμία όρεξη να γνωρίσω νέο κόσμο, να βγαίνω, να κάνω συζητήσεις, να συνεχίσω τις σπουδές , να δουλέψω, να ξαναερωτευτώ, να ζησω. Πάντα φτάνω σε ένα αδιέξοδο και δεν μπορώ να κάνω κανένα βήμα παραπέρα. Μόνο βήματα πίσω . Συνήθισα την ζωή, την πόλη. Μοιάζει άοσμη πια. Συνήθισα το σπίτι μου. Συνήθισα την ίδια την προσπάθεια και κίνητρο δεν έχω . Πρέπει να κάνω κάτι καινούργιο. Να πάρει άλλο χρώμα η ζωή. Αλλά για να το κάνω πρέπει πρώτα να σηκωθώ από το καναπέ...και σήμερα είναι αδύνατο. Ελπίζω σε έναν χειμώνα καλύτερο...

Αύριο θα μας κουβαληθούν για πρώτη φορά οι γονείς του επί 6 χρόνια συντρόφου μου, επειδή η μαμά του λύσσαξε να γνωρίσει τους γονείς μου, με τους οποίους και κάνουμε διακοπές.. Πρόκειται για πολύ λαϊκά άτομα, με τα οποία δεν μπορείς καν να συζητήσεις ήρεμα.. ΔΕΝ θέλω να γνωριστούν οι γονείς μου με αυτούς! ΔΕΝ θέλω να έρθουν εδώ και να μας χαλάσουν την ησυχία! Υπόψιν ότι ΔΕΝ τους καλέσαμε ποτέ!! Κι όλα αυτά μέσα στον ΚΟΡΩΝΟΪΟ, τη στιγμή που η μητέρα μου ανήκει σε ευπαθή ομάδα.. ΒΡΕΙΤΕ ΜΙΑ ΛΥΣΗ, ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ!...

πως μου λείπει ο Μάνος. Δεν ισχύουν αυτά με τις διεκδικήσεις και το άμα το θες γίνεται και δεν υπάρχει δεν μπορώ υπάρχει δεν θέλω. Όλα αυτά είναι κοινωνικά ψευδή και λόγια για να λέμε. Με τον Μάνο δεν μπορούσαμε και δεν θέλαμε και από όλα. Οι συνθήκες δεν ήταν οι κατάλληλες τέλος πάντων. Αλλά τον αγαπάω πολύ και μου λείπει και μακάρι να ήταν εδώ και τις διακοπές μου να τις περνούσα μαζί του, στην αγκαλιά του. Αλλά είμαι μόνη μου σαν το λεμόνι, με το ένα υπαρξιακό μετά το άλλο. Και ναι, αυτό αποτελεί μια πραγματικοτητα.

Καλησπέρα παιδιά... Ονομάζομαι Νικος, 20 ετών! Θα μπω κατευθείαν στο θέμα, για να μην σας κουράζω. Ήδη από την εφηβεία διαπιστώσα πώς μου αρέσουν και τα δύο φύλα...φυσικά δεν δέχθηκα πότε αυτή μου την προτίμηση και λόγω οικογένειας, η οποία δεν θα το δεχτεί είμαι βέβαιος και λόγω μικρής κοινωνίας, καθότι από χωριό... Μέσα μου όμως ρε παιδιά νιώθω κενός, νιώθω ότι δεν αγαπώ τον εαυτό μου, ότι ποτέ δεν με κατάλαβα... Πάντα δείχνω την εικόνα που θέλουν οι άλλοι, ποτέ τι θέλω εγώ .... ποτέ! Βαρέθηκα πολύ, κουράστηκα. Γνώρισα ένα παιδί με το οποίο έχουμε πολύ καλή επικοινωνία και κοινά ενδιαφέροντα (σχεδόν ίδιες σχολές)... Θέλω πολύ να κάνω κάτι μαζί του αλλά φοβάμαι, φοβάμαι πολύ ρε παιδιά... Ξέρω ότι θα μου πείτε το αυτονόητο να προχωρήσω και να κάνω αυτό που νιώθω... Το θέλω άπειρα... Υπάρχουν όμως τόσα πράγματα που με κρατούν πίσω... Δεν ξέρω πια τι να κάνω... είμαι σε αδιέξοδο! Δεν ζω όπως θέλω... Σε γονείς κλπ δεν παίζει να πω κάτι, τουλάχιστον όσο εξαρτωμαι οικονομικά από αυτούς! Μην με κατηγορήσετε ρε παιδιά, τη ψυχή μου ήθελα να σας πω...μπας και...αλλά δεν...Ζήστε εσείς που μπορείτε...

Καλησπερα στην παρέα.Είμαι 22 και έχω μια σχέση εδώ και δύο χρόνια και μένουμε μαζί.Σαν άτομο δεν κάνω πολύ εύκολα φιλίες.Μέχρι στιγμής φίλοι μου ήταν οι φίλοι από το αγόρι μου.Ωστόσο τον τελευταίο χρόνο μετακομίσαμε σε άλλη πόλη και μείναμε εγώ κι αυτός χωρίς να γνωρίζουμε κανέναν.Που λέτε,πήγαμε σε ένα μαγαζί που ο ιδιοκτήτης είναι φίλος του αδερφού μου.Γνωριστήκαμε,υπήρχε ωραία χημεία ωστόσο αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα.Όταν είναι στον δρόμο μου περνάω από το μαγαζί και του λέω ένα γεια ανθρώπινο. Το αγόρι μου θεωρεί ότι δεν έχω καμία δουλειά να περνάω για ένα γεια.Από την άλλη σκέφτομαι,αν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε αγόρι-κορίτσι ή αν θα μπορούσε να υπάρξει.Αν αυτός(ο ιδιοκτήτης του μαγαζιου)το παίρνει διαφορετικά(γιατί όσες φορές έχω πάει με κοιτάει λίγο περίεργα)?πως θα το καταλαβω?Και από την άλλη σκέφτομαι πως θα κάνω φίλους(και εννοώ στο τελείως φιλικό)αν σκέφτομαι κάθε φορά τι θα πει το αγόρι μου για κάτι τόσο ανθρώπινο(ένα γεια,μια καλημέρα);άλλωστε δεν του έχω κρύψει κάτι.

Αλλά δεν ξέρω για τι πράγμα να γράψω.Το έχετε πάθει; Δεν εννοώ εξομολόγηση, αλλά δημιουργική γραφή.

Η "φίλη" μου είπε ψέμματα ότι 1η φορά θα έβγαινε με μία καινούρια παρέα της (για να μην μου πει κι εμένα να έρθω μαζι) ενώ ξέρω ότι έχει ξαναβγεί μαζί τους. Ενώ εγώ της λέω να έρθει όταν κανονίσω με αλλά άτομα. Και γενικώς μ αρέσει να λέω σε πολλά άτομα να έρθουν ιδίως σε άτομα που δεν έχουν παρέες γιατί ξέρω πως είναι να είσαι μόνος σου και δεν είναι ωραίο. Έχω καταλάβει πως κάνει παρέα μαζί μου επειδή με έχει ανάγκη γιατί δεν ξέρει άλλα άτομα. Πιστεύετε οτι πρέπει να απομακρυνθω?

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί θα βγει κανα κείμενο σεντόνι.Η κατάσταση με τον πρωην μου και όσο ήμασταν μαζί και όσο είμαστε χωρισμένοι μέχρι να τα ξαναβρούμε είναι φουλ τοξική. Όταν είμαστε μαζί υπαρχει ζηλεια,πίεση,φαντασιώσεις και σενάρια από το κεφάλι του,και όσο είμαστε χωρισμένοι πάλι τα ίδια σκηνικά συν ότι έχω και γκόμενους όπως λέει.Τώρα έχουμε να μιλήσουμε καμία βδομάδα και ενώ ειμαι καλα γιατί έχω σταματήσει να αγχωνομαι για το παραμικρό και να κλαιω για την πάρτη του θελω απεγνωσμένα να του στείλω. Όταν μπλέκεις σε μια τοξική κατάσταση και ποσο μάλλον αρκετό χρονικό διαστημα είναι τόσο δύσκολο μετά να κόψεις την συνήθεια.Επίσης,ισχύει αυτό που λένε; Ότι όταν σε βλέπουν στα καλύτερα σου γυρνάνε ;0

δυνητικά αρκετά επικίνδυνο και φοβάμαι να κάνω σοβαρή σχέση και οικογένεια. Πως σχετίζονται αυτά τα δύο..Δεν ξέρω πόσο θα ζήσω(drama queen).Μπορεί να έιναι μέχρι τα βαθιά γεράματα μπορεί και πολύ λιγότερο.Να σημειωθεί πως μια εγκυμοσύνη μπορεί ίσως και να επιβαρύνει την κατάσταση.Έχοντας λοιπόν πλήρη γνώση δεν θέλω να καταστρέψω τη ζωή κανενός.Ούτε συντρόφου αλλά ούτε και παιδιών(είναι απαίσιο να χάνεις το γονιό σου νωρίς). Η μοναξιά όμως δεν παλεύεται.Και θέλω όσο τίποτα να κάνω παιδάκια.Τι να κάνω; Θέλω να ξεπεράσω το φόβο μου..και να πορευτώ με την ελπίδα πως θα τα καταφέρω (που δεν είναι και αδύνατο) αλλά έχει μουδιάσει το είναι μου από την κατάσταση αυτή.

Ένα παιδί ας τον πούμε Κώστα είναι 29 χρονών και έχει προβλήματα με τη μάνα του. Έχουμε συζητήσει πολλές φορές αλλά δεν ξέρουμε τι άλλο να πούμε γιατί απορρίπτει όλες τις συμβουλές λέει ότι τίποτε από όλα όσα λέμε δεν θα τον βοηθήσουν. Δεν καταλαβαίνουμε τι εννοεί γιατί αν μένει μακριά της όπως του λέμε δεν θα μπορεί να παρεμβαίνει στη ζωή του όπως κάνει τώρα. Όταν τελείωσε τις σπουδές του γύρισε στη μάνα του δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν έψαξε δουλειά εκεί που ήταν.Κάθε μέρα πάει στο σπίτι της και τρώνε μαζί, μαζί για ψώνια κάθε Σάββατο όταν δεν εργάζεται είναι στο σπίτι της αυτή του μαγειρεύει και τον φροντίζει.Ο Κώστας μάλλον μένει από κάτω δεν έχει ξεκαθαριστεί. Έκανε μια σχέση και χώρισε, η κοπέλα τον σούταρε γιατί δεν άντεχε να τρέχει συνέχεια ο Κώστας στη μητέρα του. Λέει συνέχεια ότι η μάνα του δεν τον αφήνει να φύγει μακριά της και να κάνει τη ζωή του. Είναι οικονομικά ανεξάρτητος και μια φορά που τον στριμώξαμε μας είπε ότι είναι άρρωστη και δεν μπορεί να την αφήσει μόνη της. Μας φάνηκε παράξενο γιατί εκείνη μαγειρεύει και τον φροντίζει αν είναι άρρωστη δεν θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο; Ένας φίλος μας ασχολείται συνέχεια μαζί του προσπαθεί να τον παροτρύνει να βρει αλλού σπίτι να πάει σε άλλη πόλη ή να ψάξει δουλειά πάνω στο αντικείμενό του στο εξωτερικό. Βρίσκονται και μιλάνε συχνά σχεδόν δυο χρόνια προσπαθεί να τον στηρίξει του δίνει διάφορες συμβουλές αλλά ο Κώστας δεν κάνει κάτι ισχυρίζεται ότι δεν γίνεται το ένα και δεν γίνεται το άλλο. Λέει ότι έχει καταστραφεί η ζωή του και ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε.Τώρα μας είπε ένας τύπος ότι η μάνα του Κώστα δεν είναι άρρωστη, πηγαίνανε μαζί στο σχολείο η μάνα του ήταν γνωστή την ξέρανε όλοι ότι είναι βλαμμένη και σκατοχαρακτήρας και ότι ο Κώστας ήταν ανέκαθεν παιδί της μαμάς.Τι πρέπει να γίνει; Υπάρχει σωτηρία ή πρέπει όπως λέει ένας άλλος της παρέας να ανησυχούμε για τον φίλο που του συμπαραστέκεται;