ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι σχεδόν 30 και ελεύθερος. Δεν εργάζομαι μόνιμα κάπου, έχω κάνει διάφορες δουλειές και τώρα είμαι άνεργος. Βλέπω όλους γύρω μου να έχουν σχέσεις και απλά μαραζώνω από τη ζήλια μου. Μα πως τα καταφέρνουν;.. μία δουλειά ίσα ίσα σου παρέχει τα βασικά για επιβίωση (ενοίκια, λογαριασμοί, φαγητό, κτλπ) και αυτοί όχι μόνο επιβιώνουν αλλά και ζούνε, πάνε σε κλαμπ, σε μπαρ, σε ταξίδια, εδώ και εκεί.. πως καταφέρνουν στα 25-30 τους να έχουν πράματα που απλά δεν είναι εφικτό να τα έχουν; Πρέπει να κάνει 2 δουλειές πλήρους απασχόλησης ο καθένας για να βγάζει αρκετά ώστε από τα έσοδα της μιας να επιβιώνει και από τα έσοδα της άλλης να καλοπερνάει με την κοπέλα του, και αυτό δεν είναι εφικτό, επειδή 8+8 = 16, και +8 οι ώρες του ύπνου = 24. Δηλαδή δε θα έπρεπε να είχαν χρόνο για κάτι άλλο, μόνο δουλειά και ύπνο, και όμως, αραλίκι όλη μέρα και ζωή και κότα. Πως γίνεται αυτό, πως το κάνουν; Δεν μιλάω για τον 1 στους 500 που έχει πλούσιους γονείς. Πολλοί ζουν έτσι. Πως το κατάφεραν; Γιατί εγώ να μην κάνω τέτοια ζωή; Γιατί;..

Πριν ξεκινήσει το καλοκαίρι σταμάτησα από μια δουλειά στην οποία πήγαινα για 2 μόλις μήνες, ίσα ίσα για να βγάλω κάποια χρήματα γιατί τα είχα ανάγκη για τις σπουδές μου. Στην δουλειά αυτή γνώρισα μια κοπέλα με την οποία κάναμε ελάχιστη παρέα και έτυχε μερικές φορές να με πάει σπίτι το βράδυ αν και ήταν 5 λεπτά με τα πόδια. Το θέμα είναι ότι ήταν αρκετά αγενής με το προσωπικό, την "έλεγε" στους άλλους για μικρές χαζές λεπτομέρειες του στυλ "είστε όλοι ανίκανοι εδώ" και πολλοί την σχολίαζαν ότι κάνει bullying και συμπεριφέρεται άσχημα. Εμένα δεν με ενδιέφερε ούτε ερχόμουν σε αντιπαράθεση μαζί της γιατί ήξερα ότι σε λίγο καιρό θα φύγω και απλά έκανα υπομονή. Όταν έφυγα, με διέγραψε από τα σοσιαλ. Πέρασαν αρκετοί μήνες κ με ξανά πρόσθεσε στέλνοντας μου να δει τι κάνω. Μόλις απάντησα ότι "είμαι καλά, εσύ;"Εκεί άρχισε να μου στέλνει ένα κατεβατο με πολλά μηνύματα, κείμενα για την ακρίβεια τα οποία περιελάμβαναν προσβολές, απειλές και άσχημους χαρακτηρισμούς. Η κοπέλα αυτή είναι σχεδόν 30 κ τα μηνύματα της μεταξύ πολλών έλεγαν ότι "εαν ξαναπάρεις το όνομα μου στο στόμα σου θα βρω την μητέρα σου κ θα της πω πράγματα για σένα". Εκεί κατάλαβα ότι δεν υπήρχε κανένα νόημα να μπω στην διαδικασία να συζητήσω μαζί της σοβαρά. Να σημειωθεί ότι έπαιρνε φαρμακευτική αγωγή όπως ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά και περνούσε κρίσεις πανικού και πήγαινε σε ψυχίατρο. Δεν ξέρω αν παίζουν ιδιαίτερο ρόλο σε ότι έχει να κάνει με την συμπεριφορά της απλά το αναφέρω γιατί ήταν και ο κυρίως λίγος για τον οποίον προσπάθησα να διαχειριστώ με περισσότερη κατανόηση και λεπτότητα το ζήτημα. Στο τέλος της ημέρας, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι σταυρό κουβαλάει ο καθένας κ λίγη ενσυναίσθηση πάντα χρειάζεται. Έτσι λοιπόν δεν έδωσα έκταση στα μηνύματα της ούτε ανταπέδωσα στις απειλές. Ίσα ίσα της είπα ότι εκτιμώ όσα είχες κάνει για εμένα, δεν έχω κανέναν λόγο να ασχοληθώ με εσένα και καμιά επικοινωνία δεν έχω με κανένα άτομο από το προσωπικό. Κυριολεκτικά την μια μέρα σταμάτησα την δουλειά και την επόμενη μέρα επέστρεψα πίσω στην πόλη που σπουδάζω. Από ότι μου είπε όταν έφυγα από την δουλειά τοτε, λίγες μέρες μετά κάποια άτομα είπαν ότι μίλησα πισώπλατα για αυτήν ( τα ίδια άτομα που την σχολίαζαν ότι κάνει μπουλινγκ) και ήθελε να ξεσπάσει τώρα κ να τα βγάλει από μέσα της. Ο προβληματισμός μου εμένα είναι ο εξής.. δεν ξέρω αν το διαχειριστικά σωστά. Αισθάνομαι αδύναμη από την μια διότι δεν απάντησα αναλόγως σε έναν άνθρωπο που με μείωσε με το έτσι θέλω ένα πρωί που θυμήθηκε ότι έχει νεύρα μαζί μου, κι από την άλλη ξέρω ότι αν συνέχιζα την διαμάχη θα της έδινα πιθανόν αυτό που ήθελε δηλαδή την αφορμή να αρχίσει ένας μακρύς διαπληκτισμος. Έχω επηρεαστεί από όλο αυτό και με έχει ταράξει αρκετά σε σημείο να έχω η ίδια νευρικότητα κ να μην μπορώ να συγκεντρωθω στις υποχρεώσεις μου. Με την συγκεκριμένη καμία σχέση δεν έχω, ούτε είχα ποτέ στην ουσία. Το ερώτημα μου είναι πώς διαχειριζόμαστε τέτοιες καταστάσεις για να κρατάμε την ψυχική μας ηρεμία σε ισορροπία; πως πατάμε διαγραφή σε αυτούς τους ανθρώπους και στα λόγια τους; δεν με τρόμαξαν οι απειλές της, ούτε με έριξαν οι προσβολές της γιατί ξέρω ποια είμαι προφανώς και δεν περιμένω από έναν άνθρωπο που δεν με ξέρει να με κρίνει.. απλά με ενόχλησε αυτή η άνεση του άλλου να μπει σε ένα πληκτρολόγιο κ να αρχίσει να πετάει δηλητήριο σε έναν άλλον που δεν ξέρει τι περνάει, και σε τι ψυχολογική κατάσταση μπορεί να βρίσκεται.. με τρομάζει αυτή η ανθρωποφαγία και η έλλειψη σεβασμού που υπάρχει. Μια λύση που έχω σκεφτεί είναι να διαγράψω για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα σοσιαλ.. για να μην έχει κανείς την δυνατότητα εύκολης και άμεσης επικοινωνίας ξανά μαζί μου. Αν και ξέρω ότι τέτοιου είδους ανθρώπους και συμπεριφορές υπάρχουν δυστυχώς παντού, δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγουμε αλλά θα ήθελα πολύ να μάθω πώς να το διαχειρίζομαι για να μαι σωστή και με τον εαυτό μου αλλά και ως προς τους άλλους.Ευχαριστώ εκ τών προτέρων για τις απαντήσεις.

Σημερα ειχαμε επισκέψεις απο φιλικό ζευγαρι των γονιων μου. Με ξερουν απο τότε που ήμουν 4χρονων αλλα τους βλεπουμε μια φορα τα 10 χρονια . Μιλανε στο τηλεφωνο με τους γονείς μου. Τωρα ειμαι 36. Και οταν με ρωτησε η γυναικα στο άκυρο (που ειδε μια κουβερτουλα πανω στον καναπέ) αν χουχουλιάζω χαζεύοντας τηλεόραση (ενώ ξέρει οτι ειμαι άνεργη) και μετά ειπε μονολογώντας: 'Τι να κάνει και αυτη; Κατι πρεπει να κάνει", εγω ένιωσα τέρμα άχρηστη. Μου εκατσε τοσο στραβα που την σκεφτομαι συνέχεια αυτη την φράση που ειπε. Το οτι μένω με γονείς στην ηλικια αυτη με καίει σαν έγκαυμα 2ου βαθμου.Κάθε μέρα μια δοκιμασια Ειναι τρομερό. Ενω εχω χρηματα να φυγω απο εδω δεν θα αντεξω για πανω απο 4 μηνες χωρίς δουλειά. Φοβάμαι να φύγω απο εδω μέσα, μήπως βρεθώ στον δρόμο. Δουλειά Ελλαδα εχω σταματήσει να σκέφτομαι οτι θα βρω. Δεν ψαχνω καν. Θέλω να πάω σε ευρωπαικη της οποίας την γλώσσα μιλώ. Πώς να ξεπεράσω την φοβία μου μην βρεθώ άστεγη;; Η μανα μου ειναι εξαιρετικά χειριστική και με εχει τρομάξει να μην φυγω γιατι δεν θα κάνω τίποτα λεει. Θα βρεθω "έρμαιο στους δρόμους". Πιο πολυ εξαιτιας της θελω να φυγω. Ουτε άντρα δεν με αφηνει να έχω. Οταν βγαινω έξω και επιστρεφω περνώ απο ανάκριση στην ηλικια αυτη!! Με εχει ευνουχισει και πρεπει να φυγω. Πειτε μου να πάω σε ψυχολογο πρώτα ή να ανοιξω απλώς την πόρτα και να φύγω; Εχω απελπιστεί και δεν δύναμαι να σκεφτώ καθαρά.

Ο πατέρας μου με υποτιμάει μου μιλάει σαν να είμαι σκουπιδι επειδή γυρνάω αργά στο σπίτι και εγώ από την πλευρά μου δεν δίνω καμιά αναφορά..ειναι 85ετων και έχουμε 50χρονια διάφορα ηλικιας.καποτε του είχα πει 'μπαμπά νομίζω το τάδε παιδί με ερωτευτηκε.και μου απάντησε :εσένα δεν πρόκειται ποτέ κανείς να σε ερωτευτεί.επισης εχω ένα σκυλάκι 3μιση χρόνια τα 3χρόνια το είχα κρυφά .εδώ και μισό χρόνο μένει σπίτι μας το σκυλακι..τώρα πήρε τηλέφωνο στον δήμο της περιοχής μας και με το έτσι θέλω θέλει να το πάρουν και έχει ήδη ξεκινήσει την διαδικασία.οτι και αν γίνετε φταίω πάντα εγώ και πάντα λέει ότι θα με πάει στον εισαγγελεα εάν τολμήσω να το κρατήσω .το σκυλάκι μου δεν έχει τσιπακι ούτε είναι στηρωμένο.δεν ξέρω .έχω φρικαρει.ζω υπό τους όρους του διότι όπως λέει το σπίτι είναι δικό του και πως θέλω να φάω την περιουσία.και ότι θα γίνετε ότι πει εκείνος γιατί μας θέλει να μας κάνει στρατιωτάκια του μιας και κάποτε απέτυχε να μείνει ως στρατιωτικός και του χει μείνει κουσουρι.οταν αρχίζει να φωνάζει κατεβάζει χριστους και Παναγιες και σε μένα και στην μάνα μου.

Γιατί ορισμένοι σύντροφοι /σύζυγοι ανεξαρτήτως φύλου τείνουν να υποτιμούν με σχόλια το άλλο μέλος της σχέσης ; Στη δική μου περίπτωση , το ταίρι μου πχ μπορεί να μου προτείνει τελευταία στιγμή να βρεθούμε , δεν προλαβαίνω να περιποιηθώ τον εαυτό μου όσο θα ήθελα , και έπειτα μπορεί να σχολιάσει τα ρούχα μου ενώ της εξηγώ ότι μπορούσε να με ενημερώσει νωρίτερα ώστε να προσέξω πιο πολύ το ταίριασμα των ρούχων. Σε άλλη περίπτωση μπορεί να είμαι κουρασμένη από τη δουλειά , να μου ζητάει να με δει και να σχολιάσει το κουρασμένο πρόσωπο μου , η τη διαφορά ηλικίας μας η οποία φαίνεται πιο έντονα στο πρόσωπο στις ρυτιδες και μαύρους κύκλους όταν είμαι κουρασμένη ως εκ φύσεως. Κατανοώ τα σχόλια για τα ρούχα. Για το θέμα της ηλικίας (8χρονια διαφορα ) και της κούρασης όμως γιατί να υπάρχουν σχόλια; δεν θα έκανα ποτέ αντίστοιχο σχόλιο. Τι εξυπηρετεί ; και σε άλλα ζευγάρια έχω ακούσει υποτιμητικά σχόλια. Τι κερδίζουν αυτοί οι άνθρωποι ; που αποσκοπούν αυτά τα σχόλια ; Αν θα έκανα ένα σχόλιο είναι για κάτι θετικό , να τόνωσω το ταίρι μου .

Καλησπέρα στην ομάδα! Είμαι 27 ετών και αντιμετωπίζω εδώ και 3 χρόνια κάποια θεματακια με την αδερφή και με την μητέρα του συντρόφου μου. Με το παλληκάρι είμαστε μαζί 3 χρόνια και από τις αρχές κιόλας η αδερφή του ήταν αρκετά παρεμβατική σε πολλά και η μητέρα του αρκετά κακιασμενη θα έλεγα. Για την μητέρα του το γνώριζα, μιας και έτσι είναι και προς τον άντρα της αδερφής του συντρόφου μου, αλλά για την αδερφή του δεν το περίμενα. Όλα αυτά τα χρόνια έχω ανεχτεί αρκετά, τόσο με την αδερφή του όσο και με την μητέρα του, αλλά εδώ και περίπου 1 χρόνο έχω αρχίσει να κουράζομαι. Πλέον, βρισκόμαστε σε έντονες διαφωνίες σχετικά με διάφορα που γίνονται, μιας και εκείνος αρχικά προσπαθεί να τις καλύψει, αλλά σε δεύτερη φάση καταλαβαίνει ότι πλέον δεν πάει καλά το πράγμα με την συμπεριφορά τους. Το θέμα, βέβαια, είναι άλλο. Έχω αρχίσει εμφανώς να αποφεύγω εξόδους με την οικογένειά του και πλέον κάνουν παράπονα. Ο ίδιος από την άλλη θεωρει λογικά αυτά τα παράπονα χωρίς να καταλαβαίνει απόλυτα την θέση μου. Πλέον έχω βρεθεί σε μια πολύ δύσκολη θέση να διαλέξω ανάμεσα στο να βάλω τον εαυτό μου από πάνω και να αποφύγω άλλη μια έξοδο και στο να πάω σε άλλη μια έξοδο που για ακόμη μια φορά θα με φέρουν σε άβολη θέση. Να πω σε αυτό το σημείο ότι το σημαντικότερο πρόβλημα πλέον είναι η αδερφή του που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τον κρατήσει απεγνωσμένα κοντά της και προσπαθεί να τον κάνει να εξαρτάται από εκείνη κάνοντας πράγματα που ο σύντροφός μου βλέπει με δυσκολία... Φοβάμαι πως αν αποφεύγω τις εξόδους θα καταλήξω να απομακρύνομαι εντελώς και στο τέλος θα τον καταφέρουν να με χωρίσει, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να ρίχνω καθημερινά σχεδόν την αξιοπρέπειά μου και να τις αφήνω να μου φέρονται έτσι. Υπάρχει κάποια που να έχει περάσει ή να περνάει κάτι αντίστοιχο; Πως μπορώ να το αντιμετωπίσω αυτό; Ευχαριστώ πολύ κοπελες!

Στις 10 Οκτωβρίου έχασα το τυχερό μου αστέρι, από τότε που πέθανε το σκυλάκι μου δεν νιώθω το ίδιο. Πραγματικά πιστεύω ήταν το τυχερό μου αστέρι τον τελευταίο χρόνο που ήταν μαζί μας ήταν η καλύτερη χρονιά μου. Μόνο που με έβλεπε με αυτά τα ματάκια μου περνούσαν όλα. Τώρα όλα μοιάζουν το ίδιο. Δεν έχω καθόλου όρεξη. Ξεκίνησα γυμναστήριο αλλά δεν μου αρέσει και θα σταματήσω, πραγματικά το μισώ. Αντί να νιώθω καλύτερα νιώθω χειρότερα ασε που κουράζομαι και νιώθω άρρωστη μετά. Δεν μπορώ να χαλαρώσω με τίποτα. Έχω στρες έχω ψυχαναγκασμό έχω φοβίες. Το σκυλάκι μου τα έκανε όλα αυτά υποφερτα.

Εχω περάσει όλη μου τη ζωή χωρίς να ξέρω αν αρέσω. Με στενοχωρεί πολύ αυτό. Είμαι πολύ πεσμένος ψυχολογικά. Ξέρω ότι τα σχόλια θα είναι αρνητικά, σιγά το πρόβλημα, εδώ ο κόσμος χάνεται, ότι είμαι ρηχός και τέτοια. Ίσως και να είμαι ρηχός, δεν ξέρω. Δεν το λέω μόνο σεξουαλικά, ούτε στο πλαίσιο του αν είμαι σέξι ή όχι, γιατί ξέρω πως κάποιοι θα σκεφτούν κάτι τέτοιο ότι είναι η εξομολόγησή μου, κάτι κάφρικο ή σεξουαλικό. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο άτομο που θα ήθελε να μπει στην αγκαλιά μου, να της κρατήσω το χέρι, να δώσω ένα φιλί, ένα χάδι. Ποτέ δεν μου έχουν δώσει ερωτική σημασία ή πράσινο φως για να πλησιάσω ερωτικά. Μπορεί στα κρυφά να άρεσα σε κάποια, αλλά αυτή την επικοινωνία με τα μάτια που λένε, το φλερτ ή το να μπω σ' έναν χώρο και να παρατηρήσω ότι κάποιο άτομο με κοιτάζει ευχάριστα. Καθόλου. Τίποτα. Ποτέ. Είμαι ο τύπος ανθρώπου που μπορεί να μπω σ' ένα δωμάτιο και να μπουν μετά από λίγο και να σβήσουν και το φως νομίζοντας πως δεν είναι κανένας μέσα. Κάτι που συμβαίνει σε όλη μου τη ζωή από νέος που ήμουν μέχρι μεσήλικας που είμαι τώρα.

Έχω φτάσει 25 χρόνων και δεν μπορώ να φανταστώ μια δουλειά που θα με έκανε ευτυχισμένη. Μέχρι τώρα ενθουσιαζόμουν με πολλά επαγγέλματα, κατάφερα αποφοίτησα από μια σχολή ιατρικού κλάδου που φαινομενικά την ήθελα πολύ. Νομίζω πως ποτέ δεν είναι ικανοποιημένη με ότι κι αν πετυχαίνω και τελικά φτάνω πάντα σε αδιέξοδο.

Ώρες ώρες το πιστεύω πραγματικά .. Δυσκολευόμαστε πολύ να τα βγάλουμε πέρα με την οικογένεια μου με μητέρα άνεργη και πατέρα χαμηλόμισθο , προσπαθώ να συνεισφέρω όσο μπορώ αλλά τι να κάνω κ εγώ με 450€ το μήνα .. Σίγουρα κ εγώ σαν 20χρονη ζηλεύω όλους αυτούς που αντί να κάθονται να δουλεύουν 9-10 ώρες την μέρα όπως εγώ , σπουδάζουν και τους συντηρούν οι γονείς τους .. Μακάρι κ εγώ να είχα αυτήν την ευκαιρία κ την δυνατότητα να το κάνω , αλλά δεν την έχω .. Δηλαδή να υποθέσω τι ;ότι μια ζωή εγώ θα κάνω ένα επάγγελμα που δεν μου αρέσει μόνο από ανάγκη ; Μόνο και μόνο για να μου φεύγει όλος ο μισθός στο σπίτι ; Έχω κουραστεί το ρεύμα , το σουπερμάρκετ , το δεν έχουμε τίποτα να φάμε .. και οι γονείς μου αντί να γυρίσω σε μια ήσυχη καλή οικογενειακή ατμόσφαιρα είναι όλη την ώρα φωνές για τα λεφτά .. Δεν αντέχω άλλο να το κάνω αυτό , να γυρνάω σπίτι κουρασμένη με χάλια ψυχολογική κατάσταση έχοντας ένα αφεντικό να ειρωνεύεται καθημερινά το καθετί που κανείς , να πονάνε τα πόδια μου .. και όλα αυτά για λεφτά που δεν τα αξιοποιώ εκεί που θέλω , μόνο για επιβίωση … Πικραμένη που κάθομαι κ λέω τον πόνο μου κ τα προβλήματα μου μέσα από ένα σάιτ εξομολόγησης , αλλά δεν έχω ούτε φίλους , ούτε παρέες καν από την δουλειά .. αλλά ούτε χρόνο για παρέες έχω .. η ζωή μου είναι αυτήν δουλειά -σπίτι-ύπνος τίποτε άλλο .. Αν δεν κάνω φίλους και δεν διασκεδάσω τώρα ποτέ θα το κάνω ;