ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γεια σας. Θέλω πραγματικά μια ειλικρινή γνώμη γιατί αυτή η ιστορία μου έχει μείνει στο μυαλό πιο πολύ απ’ όσο θα έπρεπε και νιώθω ότι δεν έκλεισε ποτέ σωστά. Γνώρισα πριν κάποιο καιρό ένα παιδί αρκετά μικρότερο από εμένα, εγώ κοντά στα 30 και εκείνος αρχές 20s. Βλεπόμασταν σχεδόν καθημερινά λόγω μιας κοινής δραστηριότητας/κύκλου και χωρίς να το καταλάβουμε ήρθαμε πολύ κοντά. Στην αρχή τον έβλεπα τελείως φιλικά γιατί μου φαινόταν πολύ μικρός για εμένα και αρκετά διαφορετικός σαν νοοτροπία. Εμφανισιακά δεν ήμασταν καν το “κλασικό” ζευγάρι που θα περίμενε κάποιος. Εκείνος αρκετά λεπτός, πιο μικροκαμωμένος, με στυλ λίγο καγκούρικο, φάση μηχανάκια, φόρμες, ξενύχτια και παρέες από χωριό. Εγώ πιο ήρεμη παρουσία, πιο γυναικεία αλλά και πιο “κανονική” σαν εμφάνιση, όχι το κορίτσι που ντύνεται προκλητικά ή κυνηγάει προσοχή. Και αυτό ίσως με μπέρδευε ακόμα περισσότερο γιατί εξωτερικά δείχναμε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Παρόλα αυτά κολλήσαμε πολύ. Για περίπου ένα μήνα μιλούσαμε συνέχεια, με πείραζε όλη την ώρα, υπήρχαν βλέμματα, υπονοούμενα, τηλεφωνήματα αργά το βράδυ και γενικά μια ένταση που φαινόταν και προς τα έξω. Μάλιστα κάποιοι γύρω μας είχαν αρχίσει να ρωτάνε ευθέως αν υπάρχει κάτι μεταξύ μας γιατί λέει “δεν γίνεται να μη συμβαίνει τίποτα”. Το περίεργο ήταν ότι όταν ήμασταν μόνοι μας ήταν τελείως διαφορετικός. Πιο άνετος, πιο ζεστός, πιο κοντά μου. Μπροστά στους άλλους όμως λες και μαζευόταν. Έκανε τον αδιάφορο ή πιο ψυχρό, σαν να φοβόταν μη φανεί κάτι και μίλαγε με άλλους πιο πολύ πάρα με εμένα. Το άλλο πάλι συγγενείς και φίλοι του με συμπαθούσαν αρκετά θα έλεγα και μια φορά ο φίλος του που ήταν δίπλα του με κοιτάγε και κάπως χαζογέλαγε σαν να ξέρει κάτι. Καλά εκείνη την ώρα σκέφτηκα ότι θα έχει πει του φίλου του σάλτσες που δεν έχουν γίνει αλλά άστο λέω τώρα δεν ξέρεις τι του έχει πει μην υπερβάλλω. Κι όμως, όταν μιλούσα με άλλους άντρες γύρω μας ζήλευε φουλ. Ερχόταν δίπλα, κοιτούσε περίεργα, μετά έκανε σχόλια του τύπου “βλέπω καλά τα λέτε” και γενικά άλλαζε τελείως διάθεση. Υπήρξε και στιγμή που ένιωσα ότι θα γίνει κάτι πιο ερωτικό μεταξύ μας. Ήμασταν μόνοι μας αργά, είχε έρθει πάρα πολύ κοντά μου και κατάλαβα ξεκάθαρα ότι πήγαινε να με φιλήσει. Εγώ εκείνη τη στιγμή κόλλησα γιατί σκέφτηκα τη διαφορά ηλικίας, το τι θα γίνει μετά και γενικά φοβήθηκα ότι θα μπλέξουμε και θα πληγωθεί κάποιος. Και τελικά δεν έγινε τίποτα. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένα πολύ μπερδεμένο μπρος-πίσω. Άλλες φορές με έπαιρνε τηλέφωνο αργά το βράδυ για άκυρες κουβέντες, μου έστειλε τραγούδι με νόημα ή ατάκες με υπονοούμενα ότι θα μπλέξω με μεγαλύτερη το βλέπω εγώ και άλλες εξαφανιζόταν με φίλους, με τα αδέλφια του και βόλτες με τα μηχανάκια χωρίς καμία επικοινωνία. Το πιο confusing ήταν ότι ενώ έδειχνε να ενδιαφέρεται, ποτέ δεν έκανε μια ξεκάθαρη κίνηση. Δεν μου είπε ποτέ ανοιχτά ότι του αρέσω και απέφευγε να βρεθούμε κανονικά έξω οι δυο μας. Μάλιστα κάποια στιγμή είχε πει ότι “ο κόσμος είναι κακός και κουτσομπολευουν και θα μας βγάλει ζευγάρι σίγουρα και ας βγούμε φιλικά”. Παράλληλα είχα καταλάβει ότι δεν είχε ξεπεράσει ούτε την ίσα με αυτόν πρώην του. Φαινόταν ακόμα επηρεασμένος από εκείνη και γενικά έδειχνε να τον νοιάζει ακόμα πολύ. Αυτό με πείραζε γιατί ένιωθα ότι εγώ ήμουν κάπου στη μέση χωρίς να ξέρω τι ρόλο παίζω. Μετά άρχισα κι εγώ να κρατάω απόσταση όταν μου ανέφερε πρώην γιατί φοβόμουν ότι θα μπλέξω συναισθηματικά σε κάτι πολύ μπερδεμένο. Εκείνος το πήρε αρκετά στραβά. Άρχισε μια περίεργη ψυχρότητα και κάποια στιγμή έγινε μέχρι και σκηνικό μπροστά σε άλλους όπου με κατηγόρησε άδικα για κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ. Εκεί στεναχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί ένιωσα ότι προσπαθούσε να με πληγώσει από εγωισμό επειδή απομακρύνθηκα ή όντως πίστεψε ότι εγώ θα έκανα κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά, όταν ξαναβρεθήκαμε μετά από καιρό στον ίδιο χώρο, ένιωθα ότι ακόμα τον πείραζε που δεν του μιλούσα. Κάποιες φορές με κοιτούσε πολύ έντονα αλλά δεν έκανε ποτέ ουσιαστική κίνηση να λυθεί όλο αυτό μόνο την πρώτη φορά που με είδε με χαιρέτησε που καθόμουν με μία φίλη μου και με κοιτάγε μετά χαζοχαρουμενα και ασταμάτητα μέχρι να φύγει. Τελικά λίγο αργότερα με αφαίρεσε από τα social του χωρίς εξήγηση, αλλά δεν έκανε πλήρες block ή κάτι τέτοιο. Ήταν σαν ένα μισό “σε βγάζω από τη ζωή μου αλλά θέλω και να δω αν θα αντιδράσεις”. Δήλαδη με κράτησε ακόλουθο αλλά αυτός σταμάτησε να με ακολουθεί. Εγώ μετά από 2 ημέρες σταμάτησα να τον ακολουθώ αφού δεν με ακολουθούσε αυτός γιατί εγώ ναι, τι ήμουν καμία θαυμάστρια του είπα. Ουσιαστικά κόψαμε κάθε επαφή χωρίς ποτέ να γίνει μια ώριμη κουβέντα. Και ενώ δεν υπήρξε ποτέ σχέση, έχω μείνει με πάρα πολλά “αν”. Αναρωτιέμαι αν υπήρχε πραγματικό συναίσθημα ή αν ήταν απλώς χημεία, εγωισμός, απωθημένο, ανωριμότητα, διαφορά ηλικίας, ξεπέτα μήπως ήθελε ή προσποιούνταν για να περάσει καλά με μία μεγαλύτερη του ή η ένταση μιας περίεργης κατάστασης. Και θέλω πραγματικά μια ειλικρινή γνώμη: Μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν έντονη έλξη αλλά να μην μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν σωστά σαν ζευγάρι; Και νιώθω και τύψεις καμιά φορά γιατί λέω “τι δουλειά είχα εγώ στα 30 κοντά να μπερδευτώ έτσι με ένα παιδί 21 χρονών;”. Ειλικρινά θέλω γνώμες γιατί δεν ξέρω αν το μεγαλοποιώ στο μυαλό μου ή αν όντως υπήρχε κάτι που απλά δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει σωστά και δεν ξέρω καν τι έγινε με την πρώην του αν τα βρήκαν γιατί δεν μιλήσαμε τότε και δεν ξέρω αν έκανα καλά που τον ξεκοψα και ας αναρωτιόταν τις πρώτες ημέρες γιατί δεν του μιλάω όπως πριν αλλά δεν ήθελα να φανεί ότι με πείραξε που ανέφερε την πρώην του στη συζήτηση και ότι ίσως τα βρει μαζί της όταν ένα μήνα περίπου υπήρχε ότι υπήρχε τέλος πάντων μεταξύ μας.

Είμαστε μία παρέα αγοριών και κοριτσιών γύρω στα 30. Εδώ και ένα χρόνο είχαμε μία κοπέλα μαζί μας η οποία δημιουργούσε ίντριγκες, έβαζε λόγια, έκανε κουτσομπολιό με αποκορύφωμα να τα φτιάξει με τον πρώην μίας φίλης της από την παρέα μας. Την κάναμε όλοι πέρα φυσικά αλλά από τότε άρχισε το μαρτύριο. Μας παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο, μας ενοχλεί, μας παρακαλάει να ξαναγίνουμε παρέα μαζί με το νέο της αγόρι το οποίο είναι και πρώην της φίλης της! Αποκορύφωμα πριν λίγες μέρες που πήγε έξω από τη δουλειά μιας κοπέλας και την παρακολουθούσε. Τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν έχουμε λεφτά για δικηγόρο και δεν θέλουμε αστυνομίες... Αλλά δεν καταλαβαίνει από λόγια...

Μία συνάδερφος στην καινούρια μου δουλειά. Όταν δεν έχουμε πολύ δουλειά και τύχει και βρισκόμαστε κοντά, λέμε καμία κουβέντα αλλά τελείως φιλικά. Είμαι καινούριος σε αυτή την δουλειά και δεν ξέρω αν θα φανεί σωστό να την ρωτήσω αν θέλει να βγούμε για ένα καφέ να γνωριστούμε καλύτερα. Επίσης δεν ξέρω αν είναι δεσμευμένη ή σε σχέση, φοράει μεν δαχτυλίδι στα χέρια αλλά μοιάζουν σαν αυτά που πολλές κοπέλες φοράνε για στυλ (έχει και άλλα δαχτυλίδια ίδια με αυτό που έχει στον παράμεσο, π.χ. στον αντίχειρά της). Βρήκα το προφίλ της στα σόσιαλ αλλά δεν αναφέρει κάποιον, δεν είμαι όμως απόλυτα βέβαιος (μπορεί και να βγαίνει με κάποιον χωρίς να τα έχουν ακόμα). Γενικά θέλω μεν να την γνωρίσω και να κάνω κίνηση αλλά δεν θέλω να φανώ περίεργος και φοβάμαι πως σε περίπτωση που απλά δεν ενδιαφέρεται, θα είναι κάπως αμήχανο μετά κάθε φορά που θα την συναντάω. Υπάρχει κάποιος τρόπος ώστε να της το ρωτήσω έμμεσα αλλά έτσι ώστε αν έχει σχέση ή δεν ενδιαφέρεται να μην υπάρχει μετά μεταξύ μας αυτή η θύμηση; Ώρες ώρες σκέφτομαι απλά να την πλησιάσω και να της πω "ξέρεις, μου αρέσεις και θέλω να σε γνωρίσω" αλλά σκέφτομαι το μετά. Τι να κάνω;

Γεια σας. Χρειάζομαι μια γνώμη γιατί νιώθω εγκλωβισμένος στις σκέψεις μου. Ήμουν έναν χρόνο με μια κοπέλα. Μια σχέση αληθινή, με πλάνα για το μέλλον και πολλή αγάπη. Με γνώρισε σε μια φάση που ήμουν πολύ καλά με τον εαυτό μου. Έκανα ήδη ψυχοθεραπεία από παλιότερα γιατί εκτός από κάποια ψυχολογικά θέματα (φοβίες, κρίσεις πανικού), είχα ένα θέμα και με τον τζόγο. Είχα σταματήσει να παίζω κι ήμουν καθαρός πάνω από έναν χρόνο. Τον Σεπτέμβρη οι συνεδρίες μου έγιναν πιο αραιές λόγω οικονομικών. Είχα τη δουλειά μου, την κοπέλα μου και το χόρτο. Παραμέλησα τελείως τον εαυτό μου και τον κοινωνικό μου κύκλο, οπότε απλώς περίμενα από εκείνη πότε θα θέλει να βρεθούμε. Έμενα στάσιμος και αν μου ακύρωνε κάτι, νόμιζα ότι δεν με αγαπάει πια. Την πίεζα, και το γνωρίζω ότι αυτό είναι εξαντλητικό. Το αποκορύφωμα έγινε την προηγούμενη εβδομάδα. Ένα μπέρδεμα με το πρόγραμμά της με έκανε να νιώσω "πληγωμένος" και ξύπνησε μέσα μου ένας εγωισμός. Τις επόμενες μέρες ήμουν ψυχρός. Όταν ήρθε σπίτι μου την προηγούμενη Τετάρτη να με προσεγγίσει με ζεστασιά, εγώ ήμουν αμίλητος, δεν την κοίταζα καν στα μάτια. Μέσα στη θολούρα και τον πανικό μου, της πέταξα ένα "δεν έχει νόημα" και άρχισα να κατηγορώ άσχετα πράγματα, όπως τη σεξουαλική μας ζωή, που δεν έφταιγε σε τίποτα εκείνη τη στιγμή. Αυτό που δεν της είπα, γιατί ντρεπόμουν, είναι ότι εκείνες τις μέρες της θολούρας ξανακύλησα στον τζόγο και έχασα κάποια λεφτά. Αυτή η ενοχή μου και ντροπή μου με έκανε να θέλω να την "τιμωρήσω" και να την απομακρύνω, επειδή ένιωθα άχρηστος. Το μετάνιωσα απίστευτα. Της ζήτησα συγγνώμη, της είπα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα, αλλά μου ζήτησε χρόνο μέχρι μετά το Πάσχα για να ηρεμήσει και να πάει διακοπές με την οικογένειά της. Τώρα φεύγω για διακοπές για να καθαρίσω και να συλλογιστώ περισσότερο, αλλά με τρώει το αν θα μου δώσει την ευκαιρία να της εξηγήσω όλα αυτά που κατάλαβα. Φοβάμαι ότι όχι μόνο δεν θα τα βρούμε, αλλά ότι δεν θα θέλει καν να με ξαναδεί. Είμαι πολύ μαλάκας; Υπάρχει ελπίδα όταν κάποιος συνειδητοποιεί το λάθος του έστω και αργά

Καλησπερα σας. Ειμαι 25 ετων και με προβληματίζει έντονα η επαγγελματικη μου ζωη. Ενω ειχα παντα κλιση και ενδιαφερον για τις θετικες επιστημες, λογω έλλειψης αυτοπεποίθησης αποφάσισα να ακολουθησω θεωρητικές σπουδες, καθως δεν πίστευα οτι θα μπορουσα να τα καταφερω σε κατι διαφορετικό. Κυρια απορροια αυτου είναι οτι γαλουχηθηκα σε ενα περιβαλλον οπου υπηρχαν ξεκαθαρες σχεσεις αναμεσα στα 2 φυλα και οι θετικες επιστημες ηταν "αντρικη υπόθεση", οχι οτι ποτε με εξανάγκασαν να ακολουθησω κατι που δεν θελω, αλλα ενιωθα παντα οτι κρινομουν αν εκανα κατι εκτος "στερεοτυπου".Πλεον, εργαζομαι σε μια θεση, άσχετη με τις σπουδές μου καθως ποτε δεν καταφερα να τις αγαπήσω πραγματικά, αλλα σε μια θεση που θα μπορούσε να θεωρηθεί "τίμια" και με αρκετες ευκαιρίες εξελιξης. Παρ'όλα αυτα, δεν με γεμίζει και ουτε νιωθω οτι θελω να την κανω για καιρό ακομα αυτη την δουλειά. Εχω εδω και χρονια που στον ελευθερο μου χρονο ασχολούμαι με τα μαθηματικα, την φυσική και την πληροφορική τοσο σε θεωρητικό οσο και σε "πρακτικο" επιπεδο, και οταν το κανω νιωθω χαρουμενη, καθως τα καταφερνω και νιωθω ικανη και οτι ασχολουμαι με κατι που μου κινει το ενδιαφερον!Ονειροπολω πως θα ήταν η ζωη μου αν ειχα λιγο πιστη στον εαυτό μου και εκανα διαφορετικες επιλογές. Ειναι το ονειρο μου να ακολουθησω σπουδες (κυρίως) στο engineering, την πληροφορική ή ακομα και την φυσική. Προφανως γνωρίζω οτι καμία δουλεια δεν ειναι τελεια και παντού υπάρχουν δυσκολίες, αλλα πιστεύετε οτι αξιζει να το τολμησω; Να δωσω ξανα πανελλήνιες στην ηλικια μου; Να προσπαθησω να πετυχω τον στοχο μου; Θελω τοσο πολυ να εντρυφήσω πραγματικά σε αυτες τις γνωσεις...αλλα φοβαμαι την αποτυχια...

Καθημερινά ψάχνω να βρω κάποια δουλειά και στέλνω σε τουλάχιστον 10-20 αγγελίες το βιογραφικό μου. Όσοι με καλούν για συνέντευξη πάντα τους λέω την όλη αλήθεια, ούτε ωραιοποιώ καταστάσεις ούτε τίποτα, είμαι αυτός και έχω δουλέψει εκεί και εκεί. Με ρωτάνε πάντα το κλασικό "γιατί έφυγες από εκείνη την δουλειά;" κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνω που αποσκοπεί, σημασία έχει ότι τώρα ψάχνω εργασία, αν σε κάποια άλλη εργασία έφυγα επειδή δεν μου άρεσε ο απότομος τρόπος με τον οποίο μου απήυθυνε τον λόγο ο πρώην εργοδότης μου ή η όποια τοξική-χειριστική συμπεριφορά των ατόμων του προσωπικού, δεν λέει απολύτως τίποτα ούτε για μένα αλλά ούτε και για αυτούς, ερωτήσεις ανούσιες σε μία προσπάθεια να το παίξουν ψυχολόγοι, λες και από αυτό θα μάθουν το παραμικρό για εμένα. Τέλος πάντων. Μερικοί μου ζητούν να κάνω ένα δοκιμαστικό, μία μέρα δηλαδή να εργαστώ κανονικά για να δουν και αυτοί πως δουλεύω αλλά και εγώ το περιβάλλον και την φύση της εκάστοτε δουλειάς. Φυσικά και ούτε από μία μέρα μπορεί ο οποιοσδήποτε να καταλάβει το πόσο εργατικός ή πρόθυμος είναι ένας υπάλληλος να εργαστεί και εννοείται πως σε δουλειά την οποία δεν έχεις εργαστεί ξανά, την πρώτη μέρα θα κάνεις λάθη. Άλλοι πληρώνουν αυτό το δοκιμαστικό, άλλοι όχι. Τα κλασικά "θα σας ειδοποιήσουμε" ή "θα σας καλέσουμε αν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε στην συνεργασία μαζί σας" , τα ίδια corporate σοβαροφανή χαμόγελα, οι ίδιες κρύες και "επίσημες" χειραψίες εκδήλωσης του ελάχιστου δυνατού σεβασμού. Και μετά αναμονή για το τίποτα. Γιατί έτσι; Γιατί χάλασε τόσο πολύ η αγορά εργασίας; Κάθε μέρα τα ίδια πράματα, η ίδια προσπάθεια, οι ίδιες ελπίδες που δεν καταλήγουν πουθενά.

Έχω την εντυπωση πως η πρώην μου τα βρήκε μαζί μου (είμαι γυναίκα) για να μάθω πως είναι streit. τραγικό . γιατί απλά δεν μου το είπε; κάναμε πράγματα , δηλαδή........................btw δεν μου το είπε , αλλά μάλλον αυτό είναι. Δεν εξηγιέται αλλιώς.

Γειά σας , είμαι 29 ετών , δεν έχω πετύχει πολλά εώς τώρα , μονάχα να δουλεύω στην ουσία , δεν ψάχνω σωστά πιστεύω την ουσία της ζωής και με προβλιματίζει λίγο το πόσο έχω επηρεαστεί από άτομα που έχω γνωρίσει στο παρελθόν μου...θέλω να κάνω παρέες , αλλά νιώθω πως είμαι σε συνεχή δοκιμασία , επίσης ως γυναίκα , πιστεύω στη φιλία μεταξύ γυναίκα και άνδρα , αλλά μάλλον δεν υπάρχει κάτι τέτοιο , σωστά? Πιστεύω ωστόσο , θέλω να ελπίζω μάλλον δεν έχω σπουδάσει , το αναβάλλω συνέχεια ...έχω φτάσει σε σημείο να μην πιστεύω πια στον εαυτό μου ..δυστυχώς ...έχω ιδέες , αλλά δεν τις αξιοπιστώ σωστά , τις λέω και τις εκμεταλλεύονται οι υπόλοιποι , έχω ένα τραγικό κόμπλεξ , που δεν θελω να παω σε ψυχολόγο και λέω τα προβλήματα μου σε άτομα που δεν έχουν αυτήν την ειδίκευση . Ότι να ναι στην ουσία , πως άραγε ξεκινάει κανείς από το να χτίζει έστω μια φιλία; είναι τραγικό να μην έχω ούτε φίλους.

Προσπάθησα να κρατήσω κάποιες επαφές και κατανόηση έδειξα στα δύσκολα προγράμματα της καθημερινότητας. Ειχα κι εγώ φορτωμένα προγράμματα κατά καιρούς, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο διαθέσιμο, όπως πάλι τώρα τελευταία ξαναγεμίζει το πρόγραμμα μου. Έκανα υπομονή, έδειξα κατανόηση, αλλά τελικά δεν αξίζει. Δεν αξίζει να προσπαθείς μόνος σου και η άλλη πλευρά να βρίσκει συνέχεια δικαιολογίες ότι δεν μπορεί να βρει λίγο χρόνο να τα πείτε από κοντά. Στα μηνύματα απαντάει μετά από ώρες ή και μέρες. Μετά είμαστε οι κακοί που απογοητευομαστε και τα παρατάμε. Έχει και η υπομονή τα όρια της. Όταν δεν προσπαθούν και οι δύο το ίδιο είναι ανούσιο και δεν βγάζει σε καλό.

Μιλούσα καιρό με έναν άνδρα και μου πρότεινε να έχουμε ελεύθερη σχέση. Μου είπε ότι δεν θέλει σχέση κτλ. Και ρωτάω εγώ ποια γυναίκα θα δέχονταν να κάνει ελεύθερη σχέση και να κάθεται πάνω από το τηλέφωνο ποτέ θα την θυμηθεί, ώστε συνευρεθούν ερωτικά και μόνο αφού δεν μπορεί να της προσφέρει κάτι άλλο. Να σημειωθεί ότι ο κύριος έχει ελάχιστο ελεύθερο χρόνο λόγω δουλειάς. Και επίσης να ξέρω ότι μπορεί να πάει με οποία θέλει και να φλερτάρει επίσης. Δηλαδή εγώ πως θα αισθανθώ σαν γυναίκα? Σαν ένα κομμάτι κρέας. Και δεν μπορώ να φανταστώ να έχει πάει με κάποια άλλη και μετά μαζί μου. Να σημειωθεί ότι ο κύριος είναι γύρω στα 40.