ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σε 2 μέρες από σήμερα (12/2) είναι παγκόσμια θεσμοθετημένη ως "η μέρα των ερωτευμένων" (Αγίου Βαλεντίνου). Εννοείται πως όλο τον χρόνο ζει ο έρωτάς των ζευγαριών απλά σε 2 μέρες από τώρα θα αναγκαστούν (θέλοντας και μη) να τον αποδείξουν δια της εμπορευματοποίησης - κατανάλωσης (τριαντάφυλλα, σοκολατάκια, δωράκια, εξόδους, κτλπ). Τι ειρωνια όμως, σαν τότε εγώ χώρισα (πριν 2 χρόνια) από την τελευταία μου σχέση. Έκτοτε δεν έχω ερωτευτεί, όχι επειδή δεν το επιδίωξα (στον έρωτα αυτά απλά συμβαίνουν) αλλά επειδή δεν βρήκα άνθρωπο να με καταλαβαίνει και να με νιώθει. Δεν με πειράζει που είμαι μόνος μου επειδή από το να είσαι με κάποιον με τον οποίον να μην μπορείτε να επικοινωνείτε ουσιαστικά, να αλληλομοιράζεστε από κοινού την ονειροπόλησή σας και να αποδέχεστε την σιωπή εκείνη μεταξύ των ευχάριστων στιγμών (η οποία κρύβει μέσα της όλη την συγκαταβατικότητα και υπομονή που κάποτε θα βλαστήσει και ο έρωτας θα μετατραπεί σε αγάπη, επειδή προφανώς και δεν μπορείτε να είστε πάντα μέσα στα μέλια, έρχονται δύσκολες στιγμές αναπόφευκτα σε κάθε σχέση) , καλύτερα η αληθινή μοναξιά. Απλά θα νιώσω για 2η συνεχόμενη χρονιά αυτό το επίπλαστο αίσθημα ότι κάτι χάνω που οι περισσότεροι το έχουν (κάτι αντίστοιχο με το να μην έχεις συγγενείς ή κάπου να πας και να είναι ανήμερα Χριστουγέννων, σαν να στερείσαι εσύ αυτό που άλλοι το έχουν -χωρίς απαραίτητα να το εκτιμούν όσο θα το εκτιμούσες εσύ στην θέση τους- ). Φυσικά, ποτέ δεν θα μάθουμε ποιοι απ' όλους (και όλες) αυτούς (και αυτές) είναι όντως ευτυχισμένοι -ες στην σχέση τους και όντως νιώθουν σαν αυτή η μέρα να τους ανήκει δικαιωματικά. Ποτέ δεν θα μάθουμε επίσης πόσοι είναι ερωτευμένοι -ες χωρίς ανταπόκριση, καθώς για να γιορτάσεις αυτήν την ημέρα "πρέπει" να τηρείς μερικούς κανόνες που άλλοι θέσπισαν, όπως το να παίρνεις λουλούδια προς εκδήλωση του συναισθήματός σου σε κάποιο άτομο το οποίο το γνωρίζει (όπως και είναι η εθιμοτυπική φράση "be my valentine" , δηλαδή "γίνε ο Βαλεντίνος μου" , σαν να στέλνεις μήνυμα στα σόσιαλ το οποίο μπορεί ο άλλος να απαντήσει θετικά, αρνητικά ή -το χειρότερο- να το αφήσει στα "Διαβάστηκε"). Είναι μία περίεργη μέρα από όλες τις απόψεις, ευτυχώς είναι μόνο μία ημέρα η οποία όσο αργά και αν περάσει, θα περάσει κάποια στιγμή και θα σταματήσω να σκέφτομαι την έλλειψη ταύτισής μου με όλους και όλες αυτές που θα την γιορτάσουν. Βέβαια, ο έρωτας μπορεί να ενυπάρχει και στην μοναξιά, μπορούμε να είμαστε ερωτευμένοι με τους εαυτούς μας και να μας αγαπάμε ολόψυχα, όμως άντε να το πεις αυτό τώρα ως εξήγηση-δικαιολογία όταν θα πας να κάτσεις μόνος σου σε ένα τραπεζάκι σε κάποιο εστιατόριο το οποίο είναι επιμελώς στολισμένο με κόκκινες καρδούλες και τριαντάφυλλα και αρκουδάκια και αγγελάκια και όλα αυτά, όταν τα περισσότερα τα έχουν κλείσει και προπληρώσει παρεούλες ερωτευμένων. Δεν επιτρέπεται να είσαι ταπεινός αυτή την ημέρα μάλλον, ίσως να υπάρχει ένας άτυπος διαγωνισμός-επίδειξη όπου αυτός που θα ξοδέψει τα περισσότερα αποδεικνύει πόσο περισσότερο ερωτευμένος είναι, όπως αντίστοιχα με τα δώρα των γενεθλίων, των Χριστουγέννων, κτλπ. Υλιστική ανάγκη κυκλοφορίας του χρήματος παρ' όλο που αυτό που επικαλούνται ως πρόφαση (τον ρομαντισμό) είναι κάτι καθαρά ατομικό και υπαρξιακό και ο καθένας του δίνει το δικό του μοναδικό νόημα, όχι, όχι, αυτό το αρκουδάκι από forever roses κάνει τόσο και αυτό το γράμμα με ανάγλυφη αφιέρωση κάνει τόσο, και αν δεν πεις 100 φορές κλισέ ατάκες "μαζί για πάντα" και "σ ' αγαπώ" δεν δικαιούσαι να έχεις κάρτα μέλους. Τιμοκατάλογος στον ρομαντισμό και ορισμός του έρωτα σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής. Μία μέρα είναι, θα περάσει.

Σε ενάμιση μήνα γίνομαι 26. Μεθαύριο είναι για μένα μια απ' τις χειρότερες μέρες. Γιατί δεν την πέρασα ΠΟΤΕ ούτε με την πρώτη ούτε με τη δεύτερη καψουρα μου, οι οποίοι πλέον δεν είναι στη ζωή. Ποτέ δεν την πέρασα με εκείνους που ήθελα , ποτέ δεν ήταν όπως ήθελα.

Είπα σήμερα να πάω να περπατήσω δίπλα στην θάλασσα, λίγο να χαλαρώσω, να ξεφύγω, βλέπω από μακριά το αυτοκίνητο του παρκαρισμένο, λέω αποκλείεται έτσι και αλλιώς αυτό νομίζω ότι βλέπω κάθε φορά στον δρόμο, στα πάρκινγκ, παντού. Είχα να τον δώ 8 μήνες, 8 μήνες δεν μπόρεσα να τον βγάλω απο το μυαλό μου, παρόλο που ήξερα και ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, η κατάρα των γκέι να ερωτευόμαστε στρέιτ. Και όμως ήταν αυτό, και λίγο πιο κάτω τον συναντάω, αλλά δεν ήταν μόνος του, ήταν με την κοπέλα του, μιλήσαμε αλλά στην πραγματικότητα δεν σκεφτόμουν τίποτα, είχα παγώσει και απο την χαρά μου που τον είδα αλλά και απο την στεναχώρια που για άλλη μία φορά που μου υπενθύμισε πως αυτός ζει το όνειρο του και εγώ την κόλαση που δεν μπορώ να τον έχω και γενικά δεν έχω κανένα, ακριβώς πρίν ένα χρόνο έμαθα πως είχε κοπέλα και τότε ήταν ακόμα χειρότερα για μένα. Πόσο ειρωνικό να βλέπεις τον άνθρωπο που θέλεις τόσο πολύ απεγνωσμένα για πάντα και όμως νάτος εκεί χαρούμενος με έναν άνθρωπο που θα ήθελα εγώ να είμαι στην θέση του! Ούτε έμαθε ποτέ ότι τον θέλω ούτε θα μάθει, εξάλλου δεν θα είχε νόημα κανένα, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι! Αλλά πονάει το άτιμο, πονάει πολύ!!!

Νιώθω μέσα μου μια ερημιά. Όλα μου φαίνονται ανούσια. Οι κόποι, τα επαγγέλματα, οι ανθρώπινες σχέσεις...ειδικά οι ερωτικές,πολύ ανούσιες χωρίς σκοπό. Ενώ έχω ξεκάθαρους στόχους και ζητούμενα στη ζωή, βλέπω πόσο δύσκολο είναι να βρω έναν άνθρωπο που να εχει τα ίδια ζητούμενα, τις ίδιες επιθυμίες στη ζωή και να ταιριάζουμε σαν άνθρωποι. Είναι πολύ ψυχοφθόρο που κάποιες φορές σκέφτομαι πως ίσως δεν είναι αυτά για μένα. Ίσως πρέπει να σαπισω δουλεύοντας και να αγνοήσω τελείως τον τομέα προσωπική ζωή. Ποτέ δεν με κάλυπταν οι περιστασιακές καταστάσεις, για αυτό και τις αποφευγα. Παρολο που γουστάρω τη μοναχικοτητα πλέον με κουραζει. Δεν Ακόμη και οι επιλεκτικοί και όχι τόσο κοινωνικοί άνθρωποι καταληγουμε να βαριομαστε τη μοναξιά.

Έχω μια σχέση αρκετό καιρό τώρα, νιώθω πως είναι ο άνθρωπος μου, είμαστε πολύ καλά μαζί, έχω γνωρίσει τους γονείς του, τους φίλους του κι όλα τα σχετικά. Με λίγα λόγια όλα καλά!! Υπάρχει όμως ένα θέμα το οποίο μέσα σε σχέση ήταν και από τους χειρότερους εφιάλτες μου και να που τώρα τον βιώνω..έχει θέμα με τα ρούχα. Για να το εξηγήσω καλύτερα, δεν του αρέσει να φοράω συγκεκριμένα ρούχα, εφόσον είμαι σε σχέση σημαίνει πως πρέπει να τον σέβομαι όπως λέει. Δεν του αρέσουν οι φούστες, τα πουκάμισα και τα φορέματα με ανοιχτό ντεκολτέ, κάτι ωραίο και θηλυκό που αναδεικνύει το σώμα μου..επίσης δεν θέλει κοντά φορέματα, προτιμά τα μαξι. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα όταν άρχισε να σχολιάζει τα μαγιό που φοράω στην παραλία, τα οποία δεν έχουν κάτι υπερβολικό θεωρώ εγώ και είναι μαγιό που φοράνε οι περισσότερες στην ηλικία μου. Μάλιστα πρότεινε να μου αγοράσει αυτός μαγιό που αρέσουν σε εκείνον για να τα φοράω ώστε να τον σέβομαι. Άμα φορέσω κάποιο από τα παραπάνω ρούχα θεωρεί πως το κάνω για να τραβήξω την προσοχή άλλων αντρών. Έχω τρομάξει. Πάω για ψώνια βλέπω ένα ωραίο μπλουζάκι για ποτό με βαθύ ντεκολτέ η κάτι παρεμφερές και φοβάμαι να το αγοράσω. Γιατί ξέρω πως εάν το δει θα τσακωθούμε το πιο πιθανό. Βγαίνουμε με κοινή παρέα, έχω μια φίλη που ντύνεται κομψά, θα βάλει τη φούστα της και τα σχετικά αλλά εγώ πρέπει να περιοριστώ στο παντελόνι και σε κάτι που να μη δείχνει ίχνος δέρματος..ξέρω πως για πολλούς μπορεί να μην είναι πρόβλημα Αλλά νιώθω πως πνίγομαι έτσι..είμαι 27 χρόνων. Θεωρώ πως στα ρούχα ο καθένας φοράει αυτό που του αρέσει και δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως εάν θέλει να βάλει φούστα προσβάλλει τον άλλο.. δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να βγω έξω με κάτι που επίτηδες τραβάει την προσοχή όλων. Αλλά για κάτι πολύ απλό όπως αυτά που περιέγραψα παραπάνω!!

Δεν είμαι εδώ για να με θυμούνται μόνο στις δύσκολες ώρες. Δεν είμαι άνθρωπος ανάγκης, ούτε λύση ανάγκης. Κουράστηκα να με κρατούν κοντά όταν η ζωή τους πονάει και να με ξεχνούν μόλις όλα πάνε καλά. Κουράστηκα να είμαι χρήσιμος στη θλίψη τους και αόρατος στη χαρά τους. Όποιος με πλησιάζει μόνο όταν καταρρέει και φεύγει όταν στέκεται όρθιος, δεν με θέλει — με χρησιμοποιεί. Και εγώ δεν είμαι εργαλείο για να με αφήνουν στην άκρη όταν τελειώσει η δουλειά. Θέλω ανθρώπους που να μένουν. Όχι μόνο στα σκοτάδια, αλλά και στο φως. Όχι μόνο όταν πονάω ή πονάνε, αλλά και όταν η ζωή προχωρά και χαμογελά. Από εδώ και πέρα, θα κρατώ κοντά μου μόνο όσους δεν με ξεχνούν όταν η ζωή τους πάει μια χαρά. Γιατί η παρουσία δεν αποδεικνύεται στην ανάγκη — αποδεικνύεται στη συνέχεια.

Δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που διαλέγουν πρώτους. Ούτε από αυτούς που καμαρώνουν δίπλα τους. Ήμουν αυτός που κοιτούσαν λίγο παραπάνω… για να αποφασίσουν αν αξίζει να με κοιτάξουν καθόλου. Έμαθα νωρίς ότι στην κοινωνία δεν μετράει ποιος είσαι, αλλά πώς φαίνεσαι. Ότι αν δεν είσαι όμορφος με τα μέτρα τους, αν δεν είσαι «εύκολος», «ευχάριστος», «φωτογενής», τότε γίνεσαι βάρος. Κάτι που το κρύβουν. Κάτι που ντρέπονται να έχουν δίπλα τους. Με είδα να με αποφεύγουν. Όχι γιατί ήμουν κακός. Αλλά γιατί δεν ήμουν βιτρίνα. Τους είδα να τρέχουν πίσω από πρότυπα, πίσω από πρόσωπα άδεια αλλά καλοφτιαγμένα. Να γελάνε δυνατά μαζί τους, να ανεβάζουν φωτογραφίες, να καμαρώνουν. Και σε μένα; Σιωπή. Απόσταση. Μισό βλέμμα. Μισή παρουσία. Σαν να μην έπρεπε να φαίνομαι πολύ. Και πόνεσα. Όχι γιατί δεν με διάλεξαν. Αλλά γιατί κατάλαβα πόσο φτωχή είναι μια κοινωνία που διαλέγει ανθρώπους με βάση το περιτύλιγμα. Με έμαθαν να ντρέπομαι για την ύπαρξή μου. Να μικραίνω. Να μη ζητάω χώρο. Να πιστεύω ότι αξίζω λιγότερο. Αλλά όχι πια. Γιατί αν κάτι έμαθα μέσα στην απομόνωση, είναι ότι όποιος με απέρριψε για την εμφάνισή μου, δεν θα άντεχε ποτέ το βάθος μου. Και όποιος ντρέπεται να σταθεί δίπλα μου, δεν αξίζει να σταθεί μέσα μου. Δεν είμαι όμορφος για τα πρότυπά τους. Είμαι όμως αληθινός. Και αυτό τρομάζει περισσότερο από κάθε ασχήμια.

Είμαι σε σχέση εδώ και εναν χρόνο. Τα πράγματα κυλούν ομαλά, περνάω πολύ όμορφα μαζί του και οι πραξεις και ο τρόπος του μου δείχνουν πως με αγαπάει και με νοιάζεται. Ωστόσο, έχω την εντυπωση πως «παίζει το μάτι του». Στο ινσταγκραμ ακολουθεί αρκετές κοπέλες (πολλές) ακόμα και κάποιες που δεν τις γνωρίζει. Πρόσφατα μου έστειλε καταλαθος προφανώς ένα βίντεο μιας κοπέλας στο τικτοκ που φαίνεται το στήθος της και μου είπε πως το έκανε καταλαθος, ενώ εγώ πιστεύω πως το έστειλε απλά σε λάθος άτομο. Πριν από κάποιους μήνες παρατηρούσα πως κάνει και λαικ σε κοπέλες στο ινστα γνωστεσ Και όχι σε φωτογραφίες με μαγιω κτλ Του έκανα μια κουβέντα και έκανε κάποια ανφολλοου αλλά νομίζω πραγματικά πως ενώ με αγαπάει δεν θα σταματήσει να κοιτάζει άλλες. Μου ειχε αναφέρει στο παρελθόν πως και η προηγούμενη σχέση του τον κατηγορούσε για αυτό. Δεν πιστεύω πως θα με απατήσει αλλά ακόμα και η σκέψη πως μπορεί να σκέφτεται κάποια άλλη με τρελαίνει. Έχουμε συζητήσει και έχουμε πει πως θελουμε να έχουμε μια σοβαρη σχέση με την προοπτική του για πάντα αλλά πως όταν έχω τέτοιες σκέψεις; Ξέρω πως φαίνεται πολύ ανώριμο και πολύ ανούσιο όλο αυτό με τα σοσιαλ (δεν είμαστε 17 χρονων) αλλά είναι κάτι υπαρκτό.

Τώρα εγώ φροντίζω τους γονείς μου. Τώρα άλλαξα και οι άλλοι μείναν στάσιμοι. Αυτοί που βιάζονταν να αλλάξουν. Τώρα βλέπω ανθρώπους που στήριξα, να με αγνοούν. Τώρα έπεσαν τα προσωπεία. Στα μέρη που συχνάζαμε, τώρα βαδίζω μόνη. Και το απολαμβάνω περισσότερο...

Θέλουμε πάρα πολύ να κάνουμε ένα παιδί αλλά δεν μπορούμε να λύσουμε δύο καίρια ζητήματα. Εγώ και ο άντρας μου δουλεύουμε 9-5 και στο σπίτι φτάνουμε κατά τις 6. Δεν μπορώ να διανοηθω ότι θα βλέπω το παιδί μου δυο ώρες την ημέρα πριν πάει για ύπνο. Επιπλέον, δεν έχουμε τους γονείς μας εδώ ώστε να μας βοηθάνε και να προσέχουν το παιδί όσο εργαζόμαστε οπότε θα πρέπει να το εμπιστευτούμε σε κάποιον ξένο άνθρωπο και αυτό ανεβάζει παρά πολύ το κόστος ζωής και μας δυσκολεύει. Νιώθουμε εγκλωβισμένοι..