Ποιητές τραγουδούν την Ελλάδα

Ο Λόρδος Βύρων, περιγράφοντας τα Δαρδανέλια δίνει την εικόνα και το κλίμα της Ελλάδας. Αρχίζει την ιστορία στο ποίημα αυτό με τους πιο κάτω στίχους:

                    Ξέρεις τη χώρα που ανθούν μύρτα και κυπαρίσσια

                    Σύμβολο της παλικαριάς στο κλίμα τους θρεμμένα,

                    Που τα τρυγόνια του έρωτα και τα’ άγρια τα γεράκια

                    Σε θλίψη μαραζώνουνε ή για το κρίμα ορμάνε;

                    Που ανθίζει καταπράσινο το κέδρο και το κλήμα,

                    Πού ‘ναι ολάνθιστη η γης και που ο ήλιος λάμπει,

                    ……………………………………………………

                    Που βάφεται το πέλαγο με της πορφύρας χρώμα,

                    Που των παρθένων η δροσιά ρόδων δροσούλα μοιάζει,

                    Που όλα αναπαύονται από θεία σκέψη.

                    Κλίμα είναι της Ανατολής- είναι η χώρα του Ήλιου…

«Νησιά της Ελλάδας»

 μετάφραση του Αργύρη Εφταλιώτη·

    «Στου Σουνιού θα καθίσω το μαρμάρινο βράχο,

    Σύντροφό μου το κύμα του Αιγαίου θα κάνω,

    Από μένα ν’ ακούγει, κ’ εγώ εκείνο μονάχο,

    Κ’ εκεί πάνω σαν κύκνος με τραγούδι ας πεθάνω,

    Δεν σηκώνει η ψυχή μου σκλαβιά γη! Χτύπα κάτω

    της σκλαβιάς το ποτήρι, κι ας πάει νάναι γεμάτο!».

«Ωραία Ελλάδα!

    Αθάνατη κι ας μην υπάρχεις πια,

    κατάχαμα πεσμένη, αλλά μεγάλη.

    Ποιος θα συνάξει κάτω από την σημαία σου

    τα διασκορπισμένα παιδιά σου; »

[via] «Ἢ ποίηση τοῦ Βάρναλη, γράφει ὁ Μενέλαος Λουντέμης, δὲ μύριζε ποτὲ γάλα. Μύριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μπαροῦτι· κατέβηκε δηλαδὴ στὸ στίβο χωρὶς πάρα πολλὰ γυμνάσματα καὶ δοκιμὲς καὶ περιπλανήσεις στοὺςλειμῶνες τῶν ἀσφόδελων. Μ᾿ ἄλλα λόγια, χωρὶς αὐτὲς τὶς πεισιθάνατες κραυγὲς ποὺ ἔβγαζαν ὅλοι οἱ λυρικοί του καιροῦ του. Ὄχι. Ἡ Ποίηση τοῦ Βάρναλη ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀρσενική, λάσια, μιὰ βολίδα ποὔπεσε μὲς στὰ στεκούμενα νερὰ τοῦ μελίπηχτου λυρισμοῦ».

«Ἡ πεῖρα τῆς κοινωνικῆς θεωρίας, γράφει ὁ Μιχαὴλ Περάνθης, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ ἀγωγή, μαζὶ μὲ μία ἐκτάκτως λεπτὴ ἕλξη πρὸς τὸ αἰσθητικὸ καὶ τὸ ὡραῖο, τὸ καλλιτεχνικὸ ὡραῖο, ποὺ ρέει στὸ αἷμα του, διαμόρφωσαν ἕνα προσωπικὸ καὶ φιλοσοφημένο λογοτεχνικὸ χαρακτῆρα, -ποὺ συγκέντρωσε τὶς ἐλπίδες γιὰ τὴν καλλιέργεια καὶ στὸν τόπο μας τῆς ἀριστερῆς τέχνης».

Ὁ λαός

Ἔξω τοῦ ἀφέντη ἁρμάδα

φυλάει, μὲ μπούκα ὀρθή,
τὸ λείψανό σου, Ἑλλάδα,
μὴν ξάφνου ἀναστηθεῖ!

Πρόλογος

Ξαφνικὰ μοῦ φασκιώνουνε τὰ μάτια
γιὰ νὰ βλέπω τὸ φῶς τὸ ἀληθινό!
Μὲ καρυδώνουν, γιὰ νὰ μὴ φωνάζω:
«Ὄρσε, Ἑλλάδα Γραικύλων ἀντιχρίστων!»
Ἄχερα μὲ μπουκώνουν κάθε μέρα.
Καὶ ποιοί; Τοῦ σκλαβοπάζαρου ἡ σαβούρα.
Καὶ πῶς; Ἔχουν ἀφέντη τὰ σκυλιὰ
καὶ δαγκάνουν τὰ πόδια σου, Ἱστορία.

Πῶς θὰ σωθοῦμε ἀπ᾿ τὴν «ἐλευθερία»
τῆς σκλαβιᾶς μας κι ἀπὸ τὸν «ὑπὲρ πατρίδος»
τῶν προδοτῶν; Καὶ πότε ἀπ᾿ τοὺς θεοὺς
τῶν ἀθέων καὶ τῶν ἀνθρωποφάγων;

Μετά τα ποιήματα του Γκίντερ Γκρας η εφημερίδα Die Zeit ζήτησε από διάφορους γερμανούς πεζογράφους να γράψουν για την Ελλάδα. Άλλοι σχολίασαν την επικαιρότητα, άλλοι τη διαχρονικότητα της χώρας μας:

Martin Walser

Πλάτων και εταίροι

Στους νυν γεννηθέντας
Από τους Έλληνες μάθαμε τα πάντα
τη στιχουργία για παράδειγμα, αλλά και την αριθμητική
Κι ότι η αριθμητική δεν είναι άγος
Κι ότι μια συζήτηση για τα επιτόκια
δεν είναι έγκλημα, αφού δεν επιβάλλει και τη σιωπή
επί του Πλάτωνος και των εταίρων του.

Ζούμε βλέπετε σε πιο φωτισμένους καιρούς.

Η Κασσάνδρα περνά διακοπές στη Νάξο.

Mirko Bonne

Φολέγανδρος

Ελα μαζί μου στη Φολέγανδρο, 

στο ακρογιάλι με το παντοτινό αγέρι.
Θέλω να δω το δέρμα σου να κοκκινίζει
κάτω απ' το φθηνό παλιό γαλάζιο τ' ουρανού. 
Έλληνες και χρήμα, ούτε που με νοιάζει.
Το χρήμα είναι υπερτιμημένο. Εν ανάγκη
νοικιάζουμε ένα απλό δωμάτιο,
θα αρκεστούμε στο απέριττο, έλα.
Από τη Μήλο ξεκινά ένα καράβι.
Γλαρόνια – κι αυτό ξωπίσω τους.
Κι άμα πάρουμε μπρος, τότε
δεκάρα δε δίνει το Αιγαίο.
Έλα να πάμε στη Φολέγανδρο,
Διάπυρος κόκκυγας της Ευρώπης
στης Ευρώπης το διάπυρο κόκκυγα.
Μεταφράζω τον Ενδυμίωνα του Κητς,
εσύ θα διαβάζεις τα μάτια των γαϊδάρων.