Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι 25 ετών και του αρέσει να γράφει ιστορίες από τον κόσμο του φανταστικού. Έχει εκδώσει τέσσερα κείμενα του σε διάφορες εκδοχές, έχει ανεβάσει δέκα μονόπρακτα και δύο παραστάσεις, ενώ τελευταία έχει δημιουργήσει μια σελίδα στην οποία ανεβάζει κομμάτια από την νουβέλα του με τις περιπέτειες της Λενόρ Κόρπς. Σκοπός του είναι η δημιουργία μιας ευρύτερης κοινότητας, όπου άλλοι νέοι καλλιτέχνες θα μπορούν να προωθήσουν τη δουλειά τους. Με τον Γιώργο συναντηθήκαμε στο Νέο Κόσμο, ένα βροχερό μεσημέρι. Το καφέ που θα επιλέξει για να μιλήσουμε είναι διακοσμημένο με αναγεννησιακούς πίνακες. Βγάζει καπνό, φιλτράκια, μερικά περιοδικά στα οποία έχει δημοσιεύσει κείμενα του και ξεκινάμε την συζήτηση.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πετρούπολη. Η μητέρα μου είναι ποιήτρια και ο πατέρας μου επιπλοποιός» λέει. «Θυμάμαι από πολύ μικρή ηλικία να με παίρνει ο ύπνος με τον ήχο της γραφομηχανής της μητέρας μου. Πολλές φορές, όταν την ρωτούσα τι κάνει τα βράδια πάνω στην γραφομηχανή, εκείνη μου απαντούσε ότι γράφει ιστορίες. Έτσι και εγώ, έλεγα όταν μεγαλώσω θέλω να γράφω ιστορίες. Επιπλέον, οι γονείς μου ήταν υπερπροστατευτικοί και έτσι ήμουν ένα από τα παιδιά που γυρνούσα σπίτι νωρίς. Στο Γυμνάσιο αλλά και στο Λύκειο, το πολύ μέχρι τις έντεκα το βράδυ είχα επιστρέψει. Από κάποιο σημείο και μετά δεν ήθελα να είμαι αυτός που φεύγω πάντα νωρίς και να με κοροϊδεύει η παρέα μου, με αποτέλεσμα να αραιώσω κατά πολύ τις εξόδους. Αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για να στραφώ όλο και περισσότερο στο γράψιμο. Λιγότεροι φίλοι, περισσότερο διάβασμα και γράψιμο».
Σημαντικό για μένα είναι να καταφέρεις κάθε μέρα να μαθαίνεις κάτι, έστω και κάτι μικρό αλλά και να κάνεις μια πράξη για τον διπλανό σου. Να σηκωθείς στο μετρό για να καθίσει μια ηλικιωμένη. Δυστυχώς, έχουμε κλειστεί τόσο πολύ στον εαυτό μας αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας.
«Τι σε γοητεύει στις ιστορίες;». «Η απόδραση. Φαίνεται τόσο βαρετή η καθημερινότητα, τόσο απελπιστική η ρουτίνα, που η κάθε μέρα είναι ίδια. Οπότε οι περιπέτειες, η φαντασία, πράγματα που δεν θα ζήσω ποτέ αποκτούν άλλη αξία όταν τα αποτυπώσεις στο χαρτί».
Όταν ο Γιώργος έδωσε στην μητέρα του να διαβάσει τα κείμενά του, τού είπε ότι της άρεσε η γλώσσα, αλλά όχι το περιεχόμενο. «Μήπως τελικά το dark fantasy είναι ταμπού στην ελληνική κοινωνία;», σπεύδω να του πω, ρωτώντας αν ανήκει στην κατηγορία της ελληνίδας μάνας που πιστεύει ότι ο γιος της έχει κατάθλιψη για να γράφει dark. «Σίγουρα είναι ταμπού, αλλά πιο πολύ στις μεγαλύτερες ηλικίες. Την θεωρούν κάπως σαν παραλογοτεχνία. Πάντως, αν διαβάσεις κείμενα του Ροΐδη ή του Παπαδιαμάντη, θα δεις ότι υπάρχουν πολύ έντονα τα στοιχεία της φρίκης και του σοκ. Την μητέρα μου την τρόμαξε το περιεχόμενο γιατί παίζεις με τα σκοτεινά σημεία της ψυχής σου. Ήμουν ένα ήρεμο παιδί με πολλές ώρες στο δωμάτιό του, οπότε βλέποντας τα αποτελέσματα αυτής της απομόνωσης ήταν λογικό να ανησυχήσει».
«Σε κάποιον που δεν γνωρίζει τον κόσμο του φανταστικού, τι θα του απαντούσες αν σου ζητούσαν να περιγράψεις το περιεχόμενό του;». «Οι πιο πολλοί δεν ξέρουν τι είναι το dark fantasy. Αξίζει λοιπόν να επισημάνουμε ότι στο κόσμο του φανταστικού παίρνεις το μοτίβο ενός κλασικού παραμυθιού και το φέρνεις στο ενήλικο κοινό με ψυχοσύνθεση μυθιστοριογραφίας», αναφέρει.
«Στην εποχή που ζούμε είναι δύσκολο να επιζείς μόνο με το γράψιμο ειδικά σε τόσο νεαρή ηλικία;». «Φυσικά, για αυτό και δουλεύω οικοδομή περιστασιακά μαζί με τον πατέρα μου. Έχω κάνει πολλές δουλειές, σε σινεμά μετρώντας εισιτήρια, έχω μοιράσει φυλλάδια. Δεν μου αρέσει ο σνομπισμός, κάτι παθαίνουν μερικοί όταν ακούν ότι είσαι χειρώνακτας. Σου τοποθετούν αμέσως ένα μαύρο στίγμα».
«Ένας νέος τι χρειάζεται για να πετύχει τα ‘θέλω του’;». «Τρομερό πείσμα, όρεξη για πολύ τρέξιμο και αντοχή στα αρχικά χαστούκια. Πρέπει πάντα να είσαι ευμετάβλητος».
Στην συνέχεια σχολιάζουμε δύο ηλικιωμένες κυρίες από το διπλανό τραπέζι οι οποίες κοιτούν τον Γιώργο συνεχώς και πιθανολογούν ότι είναι ηθοποιός σε απογευματινή σειρά του Mega. Επιστρέφουμε όμως στην συζήτησή μας και στο γεγονός ότι οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι δεν επιδιώκουν να εκδίδουν βιβλία για το φανταστικό και για αυτό βρίσκεται σε παρακμή. «Ο Έλληνας γαλουχείται από μικρός με Οδύσσεια, Ιλιάδα, παραμύθια ή δημοτικά τραγούδια. Είναι κρίμα που στην χώρα του Όμηρου έχει γίνει ταυτόσημο το fantasy με τον Τόλκιν».
«Τι κινητοποιεί την έμπνευσή σου;». «Ο έρωτας και ο θάνατος. Ο θάνατος γιατί από την μέρα που γεννιόμαστε μας ρίχνει μια σκιά, κάτι σαν αντίστροφη μέτρηση. Ο θάνατος είναι μια μέρα όπως οι άλλες αλλά με διαφορετικό τέλος. Ένας ύπνος χωρίς ξύπνημα. Επίσης, ο έρωτας είναι αυτός που μας δίνει φτερά. Να βλέπεις στα μάτια κάποιου άλλου τον εαυτό σου γυμνό. Ένα αίσθημα τρομακτικό και απελευθερωτικό». Η δημιουργία τι είναι; «Όλοι έχουμε την ανάγκη να λέμε ιστορίες. Το κουτσομπολιό, η διήγηση ενός ονείρου, ο παππούς που θα σου πει για το χωριό. Αυτό είναι το υλικό της συγγραφής που με κάποιες φόρμες το παίρνεις και το μετατρέπεις σε δημιουργία».
«Έχουμε ανάγκη από παραμύθια;» «Αναμφισβήτητα, ειδικά στην εποχή που ζούμε. Τα παραμύθια πέρα από το διδακτικό που κρύβουν στον πυρήνα τους είναι και ένα καταφύγιο».
«Τι θεωρείς σημαντικό στην ζωή;». «Σημαντικό για μένα είναι να καταφέρεις κάθε μέρα να μαθαίνεις κάτι, έστω και κάτι μικρό αλλά και να κάνεις μια πράξη για τον διπλανό σου. Να σηκωθείς στο μετρό για να καθίσει μια ηλικιωμένη. Δυστυχώς, έχουμε κλειστεί τόσο πολύ στον εαυτό μας αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας».
Τον ρωτάω αν υπάρχει πραγματική αγάπη στα χρόνια των social media. «Δεν μπορώ να σου απαντήσω αντικειμενικά, γιατί την κοπέλα μου την γνώρισα μέσω facebook. Μιλούσαμε για τέσσερις μήνες χωρίς να την έχω δει. Τελικά μια μέρα είπαμε να βρεθούμε σε Live και καταλαβαίνεις την αγωνία μου για το τι θα δω. Δεν έχω παράπονο (γέλια). Γενικά, πάντως, είναι λίγο γουρούνι στο σακί η όλη φάση με τα social media».
«Γιατί το μαύρο ελκύει περισσότερο τα άτομα του φανταστικού;». «Εκτός του ότι απορροφά το φως πιστεύω ότι η κοινωνία-ήδη από τον Μεσαίωνα- τα σκοτεινά κομμάτια της προσπαθεί να τα αποκεντρώσει, να τα διώξει στην άκρη. Νοσοκομεία ή νεκροταφεία έξω από τις πόλεις. Είναι μια μορφή αποφυγής του θανάτου για να μην ερχόμαστε σε επαφή με την θνητότητα μας. Όμως σε αυτούς που το σκοτάδι δίνει έμπνευση, αυτό τους ελκύει».
«Τι θεωρείς επαναστατικό σήμερα;». «Ένα χαμόγελο στο μετρό».
«Πώς φαντάζεσαι το μέλλον;». «Με λιγότερα ψυχοπλακώματα, λιγότερη μιζέρια και περισσότερη ελευθερία. Να νιώθουμε καλά και ας θυμόμαστε ότι η μόνη μας σωτηρία είναι όταν σβήσει η κοινωνία μας με τον τρόπο που την ξέρουμε».
σχόλια