Γυναίκες ταπεινωμένες

Ένας από τους επιφανέστερους Έλληνες αρχιτέκτονες αφηγείται τη σπουδαία ζωή του στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Η όμορφη καμηλοπάρδαλη» (Πατάκης, 2009).

Μια επιλογή από non fiction βιβλία αναγνωρισμένων θεωρητικών που απαντούν στα μεγάλα ερωτήματα των καιρών και μας βοηθούν να κατανοήσουμε και να απαντήσουμε στις σύγχρονες προκλήσεις.

Η γενετική μηχανική και η τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν μορφές ζωής που ξεπερνούν τους βιοχημικούς περιορισμούς της φυσικής εξέλιξης.

Μια επιλογή τίτλων που καλύπτει από την Κατοχή και τους δωσίλογους, μέχρι τη συναίνεση, το «1984», ένα «αρχέγονο queer», τα Τέμπη, τη hyperpop, έναν αυτοκράτορα-φιλόσοφο και τους συνειρμούς ενός Αθηναίου «ευπατρίδη».

Είναι millennials, πιστεύουν ακόμα στην αξία του τυπωμένου χαρτιού, δεν δέχονται διαφημίσεις, ξέρουν πολύ καλά το βιβλίο, δεν αναρτούν τίποτα στο internet γιατί θέλουν να σε δουν να ξεφυλλίζεις το περιοδικό τους. Και πολύ καλά κάνουν γιατί η «βλάβη» τους είναι ένας νέος τρόπος να μιλάς για το βιβλίο και για τον πολιτισμό.

Προδημοσίευση από το βιβλίο της Katie Kitamura που ήταν στη βραχεία λίστα του Booker και θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Η Μαρία Μπέικου αφηγείται με τρόπο λιτό τη ζωή της στο «Αφού με ρωτάτε, θα θυμηθώ», τη συμμετοχή της στην Αντίσταση, τον Εμφύλιο, τα χρόνια της στην ΕΣΣΔ και τη σχέση της με μεγάλους Ρώσους καλλιτέχνες.

Πέρα από κάθε προσδοκία και παρά τη φρίκη που κρύβουν οι σελίδες της, η αυτοβιογραφία της Πελικό, «Ύμνος στη ζωή», είναι ένα απαράμιλλο παράδειγμα γενναιότητας κι ένα μήνυμα αισιοδοξίας, δικαιώνοντας απόλυτα τον τίτλο του. Κυκλοφόρησε μόλις και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Μεγάλο μέρος της λογοτεχνίας γεννιέται από το μίσος... και ό,τι υγιές υπάρχει σε αυτήν αναδύεται από τα ερείπια.

Η ταινία της Έμεραλντ Φένελ μας θύμισε την αξεπέραστη αξία του κλασικού έργου της Έμιλι Μπροντέ και τους άπειρους λόγους για τους οποίους παραμένει ανάμεσα στα αγαπημένα αναγνωστών και κριτικών.

Ο νεαρός συγγραφέας που έκανε αίσθηση με το πρώτο του μυθιστόρημα «Πέρα από τη συναίνεση» (εκδ. Πόλις) μιλά για την queer κουλτούρα στα χρόνια του Tραμπ και για το πώς συμφιλιώνεται κανείς με τον ομοερωτικό σεξουαλικό του προσανατολισμό σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος υπήρξε στενός φίλος του Μένη Κουμανταρέα από το 1978 μέχρι το 2014, που ο σημαντικός Έλληνας συγγραφέας δολοφονήθηκε. Σε αυτό το διάστημα αντάλλαξαν επιστολές, «ένα δούναι και λαβείν ανάμεσα σε δυο ψυχές, ένα γραμμένο από την ίδια τη ζωή επιστολογραφικό μυθιστόρημα», που ετοιμάστηκαν για να κυκλοφορήσουν, η έκδοσή τους όμως έχει «παγώσει». Δημοσιεύουμε τον πρόλογο που ο Β. Ραπτόπουλος ετοίμασε για αυτόν τον τόμο, υπό μορφή μιας τελευταίας άτυπης επιστολής, όπως λέει ο ίδιος.

Η νέα βιογραφία του διαβόητου τη δεκαετία του ’60 Γαλλο-αργεντινού τεχνικού αφηγείται μια ιστορία ποδοσφαιρικού μεγαλείου, αμφιλεγόμενης συμπεριφοράς και υπερβολικού εγώ.

Το παγκόσμιο μπεστ σέλερ της Λιζ Μουρ δεν είναι ένα ακόμα αστυνομικό θρίλερ αλλά μια εύστοχη κριτική στη μεγαλοαστική τάξη της Αμερικής.

Σε αυτήν τη νουβέλα ο Ιαν ΜακΓιούαν γράφει με το γνώριμο και λιτό ύφος του μια ιστορία γεμάτη παρεξηγήσεις και λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις.

Διάβασαν και προώθησαν και οι δυο το μυθιστόρημα «Σάρκα» του Ουγγροβρετανού Ντέιβιντ Σόλοϊ, που κέρδισε το βραβείο Booker του 2025 και θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός. H Βένα Γεωργακοπούλου συζητά γι’ αυτό με τον σκηνοθέτη Λευτέρη Χαρίτο, πρόεδρο της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Οι «Αναχωρήσεις» του πολυβραβευμένου Βρετανού συγγραφέα δεν είναι μόνο το τελευταίο βιβλίο του αλλά και, όπως ο ίδιος ομολογεί, μια εντελώς διαφορετική αυτοβιογραφία.

Μεγάλωσε σ’ ένα γυναικείο περιβάλλον και βρήκε καταφύγιο στην παιδική βιβλιοθήκη του χωριού του. Δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά Αθηναίος και τον ενοχλεί ο διάχυτος εγωισμός των social media. Aκόμη και σήμερα αρκετοί πιστεύουν πως το «Παλαβός» είναι ψευδώνυμο. Ο βραβευμένος συγγραφέας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.

Πώς οι δύο τιτάνες της Αναγέννησης επηρέασαν ο ένας το έργο του άλλου.

Η εκ νέου κυκλοφορία ξένων τίτλων φέρνει στο προσκήνιο κλασικά έργα, αλλά θέτει και το εξής ερώτημα: χρειαζόμαστε επετειακές εκδόσεις βιβλίων όπως η «Λίγη Ζωή» της Γιαναγκιχάρα, που μοιάζει να αφορά την εποχή που γράφτηκε;