___________________
Μίλησε μας για αυτήν την παράσταση.
Το W.C. είναι μια απόπειρα. Μια απόπειρα να αφουγκραστούμε το τι συμβαίνει γύρω μας. Μια απόπειρα επίσης να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει. Στην Κύπρο, μετά τα γεγονότα του περασμένου Μάρτη, υποστήκαμε ένα είδος αναγκαστικής αφύπνισης. Γιατί λόγω της κοινωνική δομής του νησιού, δηλαδή μιας πολύ μεγάλης μεσαίας τάξης, η κρίση ήταν κάτι που αντιμετωπίζαμε με μια δόση αποστασιοποίησης. Και μετά ήρθε «ένας μεγάλος κρότος» και ανατράπηκαν τα πάντα. Οπότε μέσα από αυτή την παράσταση και εφόσον ο τρόπος που λειτουργούμε ως ομάδα είναι το επινοημένο θέατρο (devised), αποφασίσαμε να πάρουμε το ρίσκο της διαχείρησης αυτού του θέματος.
Το WC είναι συντόμευση της λέξης Working Class. Παραπέμπει όμως και σε μια άλλη φράση. Πιστεύεις πως αυτή είναι η μοίρα της εργατικής τάξης; Υπάρχει ελπίδα;
Ο τίτλος του έργου είναι επηρεασμένος από το έργο του Μαγιακόφσκι «Μυστήριο Μπούφο», όπου οι καθαροί είναι οι αστοί και οι βρώμικοι είναι οι προλετάριοι. Έτσι ο αγγλικός όρος για την εργατική τάξη χρησιμοποιήθηκε δίνοντας μια τέτοιου είδους αλληγορία. Δεν ήταν δηλαδή πρόθεσή μας να ταυτίσουμε την εργατική τάξη με την τουαλέτα, μάλλον το αντίθετο! Ο λόγος που εστιάσαμε στην εργατική τάξη, ήταν η επαναστατικότητα η οποία την χαρακτηρίζει ιστορικά. Και φυσικά η ερώτηση, εφόσον οδεύουμε σε παρόμοιες άθλιες κοινωνικές συνθήκες, γιατί έχουμε χάσει αυτή την επαναστατικότητα; Όσον αφορά τη "μοίρα" της εργατικής τάξης, θεωρώ ότι εαν υπάρχει συνειδητοποίηση της δύναμής της τότε μπορούμε να μιλάμε για πραγματική αλλαγή. Οπότε το αν υπάρχει ελπίδα είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την κοινωνική μας συνειδητοποίηση.
Στο δελτίο Τύπου μιλάς για μια «νέα τάξη πραγμάτων». Μπορείς να προβλέψεις ποιά θα είναι; Για αυτό θα μιλάει το έργο σου;
Η «νέα τάξη πραγμάτων» είναι κάτι που βιώνουμε εδώ και πολύ καιρό. Είναι τα αποτελέσματα των μέτρων λιτότητας, είναι η εξάρτησή μας από τις τράπεζες, είναι η ανεργία που αυξάνεται ραγδαία, είναι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και που αν δεν βρούμε τρόπο να αντιδράσουμε σ’αυτά, συνεχώς θα γίνονται χειρότερα.
Το έργο μας, προσπαθεί να αλλάξει λίγο την οπτική μέσα από την οποία βλέπουμε και διαπραγματευόμαστε αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Επιχειρεί να βάλει ερωτηματικά σε πράγματα που ίσως αντιμετωπίζουμε ως δεδομένα.
Πόσο δύσκολο είναι να παρουσιάζεις πολιτικό θέατρο και μάλιστα devised σε ένα μικρό νησί με περιορισμένη θεατρική παιδεία;
Κατ’ αρχήν να πω ότι δεν θεωρώ ότι η Κύπρος έχει περιορισμένη θεατρική παιδεία. Ίσως αυτό να ίσχυε παλιά αλλά σίγουρα όχι την τελευταία δεκαετία. Έχουμε πληθώρα νέων δημιουργών και το κοινό είναι πολύ γενναιόδωρο. Σίγουρα υπάρχει μια τάση προς το πιο ‘παραδοσιακό’ θέατρο αλλά αυτό συμβαίνει παντού. Είναι θέμα αριθμών.
Όσον αφορά την αντιμετώπιση του devised, είναι ένα είδος που εκ φύσεώς του επικοινωνεί με το κοινό. Ακριβώς επειδή είναι βιωματικό, η ταύτιση είναι αναπόφευκτη. Ίσως βέβαια με ένα έργο όπως το W.C. να υπάρξει όντως μια δυσκολία στην αντιμετώπισή του, ακριβώς γιατί όπως είπα πριν, θέτει κάποια ερωτήματα που μπορεί κάποιος να μην θέλει ή να μην είναι έτοιμος να τα διαχειριστεί. Θα δούμε!
Πώς αντιδρά το κυπριακό κοινό στις παραστάσεις σου που διαρκώς του ζητούν να μπει σε διαδικασία αυτογνωσίας;
Μα νομίζω ότι η κάθε θεατρική παράσταση υποβάλλει τον θεατή σε μια διαδικασία αυτογνωσίας. Αυτή είναι και η λειτουργία της ταύτισης. Απλά σε αυτό που κάνουμε εμείς, επειδή δεν υπάρχουν ούτε ρόλοι, ούτε πλοκή, ο ηθοποιός κουβαλά μαζί του κάτι πολύ προσωπικό, πράγμα που κάνει τον θεατή να αισθάνεται ακόμα πιο κοντά σε αυτό που γίνεται πάνω στη σκηνή. Μέχρι στιγμής η ανταπόκριση που είχαμε από το κοινό ήταν σχεδόν πάντα θετική, πολλές φορές μάλιστα πολύ συναισθηματική και επικοινωνιακή. Δηλαδή μετά την παράσταση ο κόσμος είχε την ανάγκη να συζητήσει αυτό που είδε και άκουσε.
Ποιό είναι το χρέος του καλλιτέχνη στις μέρες μας;
Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι ένας δημιουργός πρέπει να αφουγκράζεται την κοινωνία στην οποία ζει. Αν όχι, τότε αυτό που κάνει δεν αφορά κανέναν. Η φράση «κάνουμε τέχνη για την τέχνη» δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη. Πιστεύω επίσης ότι ο δημιουργός μέσα από το έργο του, πρέπει να βρίσκει τρόπους να μιλά στον μέσο άνθρωπο, να ανοίγει ένα κανάλι επικοινωνίας.
σχόλια