Η Opéra Comique του Παρισιού σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή προσκαλούν τους θεατές τον Ιούλιο σε ένα διαφορετικό Ταξίδι στη Σελήνη, όπου οι πρωταγωνιστές θα είναι παιδιά.
Το Ταξίδι στη Σελήνη θεωρείται μία από τις πιο πετυχημένες όπερες που συνέθεσε ο Ζακ Όφενμπαχ. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1875 στο Théâtre de la Gaîté και ήταν ένα υπερθέαμα με είκοσι σκηνικές εικόνες και 673 κοστούμια, ενώ, μεταξύ άλλων, περιλάμβανε και δύο μπαλέτα. Προκάλεσε τόσο μεγάλη αίσθηση και κατέβηκε μετά από 185 παραστάσεις, για να ανέβει εκ νέου σε άλλη σκηνή πριν ακόμη κλείσει χρόνος. Το 1876 παρουσιάστηκε στη Βιέννη και στο Λονδίνο, ενώ ταξίδεψε μέχρι και την Αμερική – εντελώς αλλαγμένο βέβαια.
Μια όπερα φαντασμαγορίας σε τέσσερις πράξεις, το Ταξίδι στη Σελήνη ανήκει σε αυτό το γαλλικό είδος όπερας όπου οι υποθέσεις έχουν να κάνουν κυρίως με τη μαγεία, το υπερφυσικό και το φανταστικό και στοχεύουν στον εντυπωσιασμό του κοινού.
«Αυτή η παράσταση σε βοηθά να καταλάβεις τον πόλεμο, τη βία, την αποικιοκρατία και τελικά την αγάπη από μια άλλη πλευρά».
Εκείνη την εποχή, η επιστημονική φαντασία γνώριζε τεράστια άνθηση μέσα από τα βιβλία του Ιουλίου Βερν, επομένως δεν ήταν τυχαίο που η όπερα γράφτηκε στον απόηχο της επιτυχίας του έργου του διάσημου συγγραφέα. Το λιμπρέτο που έγραψαν οι Αλμπέρ Βανλό, Εζέν Λετεριέ και Αρνόλ Μορτιέ άντλησε στοιχεία από τα μυθιστορήματα Από τη Γη στη Σελήνη και Ταξίδι στο κέντρο της Γης. Η υπόθεση που σκαρφίστηκαν θύμιζε περισσότερο παραμύθι για όλη την οικογένεια.
Γι’ αυτό ίσως ο Βερν μάλλον εκνευρίστηκε όταν είδε τις ομοιότητες με τα βιβλία του π.χ. το εύρημα με το κανόνι που εκτόξευε τους ήρωες στο φεγγάρι (σκηνή που αργότερα απαθανατίστηκε και στο βωβό φιλμ Ταξίδι στη Σελήνη του Μελιές). Παρ’ όλα αυτά, το πρόβλημα λύθηκε όταν το 1877 ο Όφενμπαχ βάσισε επόμενη όπερά του σε άλλο του μυθιστόρημα, το Le docteur Ox, αυτήν τη φορά με την άδειά του.
Βασικός ήρωας στο Ταξίδι στη Σελήνη είναι ο πρίγκιπας Caprice που, κουρασμένος από τις γήινες απολαύσεις, ονειρεύεται να ταξιδέψει στο φεγγάρι. Το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα όταν ο αστρονόμος του βασιλείου εφευρίσκει ένα κανόνι που τους μεταφέρει μαζί με τον βασιλιά V’lan στη Σελήνη. Εκεί ο πρίγκιπας γνωρίζει και ερωτεύεται τη Fantasia, μια σεληνιακή πριγκίπισσα. Μόνο που έρωτας στο φεγγάρι αντιμετωπίζεται ως αρρώστια.
Τη νέα παραγωγή του Ταξιδιού υπογράφει ο Λοράν Πελί, ένας από τους πιο περιζήτητους σκηνοθέτες όπερας και θεάτρου στη Γαλλία, με τεράστια εμπειρία πάνω στο έργο του Όφενμπαχ. Η μουσική διεύθυνση είναι του Ηλία Βουδούρη, ενώ η προσαρμογή του λιμπρέτου και η νέα εκδοχή διαλόγων είναι της Αγκάτ Μελινάν.
Το έργο θα ερμηνεύσουν τα παιδιά και οι νεαροί ερμηνευτές των Παιδικών και Νεανικών Χορωδιών της ΕΛΣ και της Opera Comique. Η όπερα θα ανέβει στην Αθήνα λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα της, τον Ιανουάριο του ’23 στο Παρίσι, και θα μεταφερθεί στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ στις 12 και 13 Ιουλίου. Το έργο θα παρουσιαστεί στη γαλλική γλώσσα.
«Είναι το δυσκολότερο σημείο της παράστασης, να μεταφέρουμε ολόκληρο το σετ από το Παρίσι στην Αθήνα. Χρειάζεται τεράστια προεργασία, επειδή η σκηνή στο Παρίσι δεν έχει το ίδιο μέγεθος με αυτή της Λυρικής. Είναι η πρώτη μου συνεργασία με την ΕΛΣ και χαίρομαι πολύ που δουλεύω μαζί τους, ειδικά με τη μαέστρο της παιδικής χορωδίας Κωνσταντίνα Πιτσιάκου», αναφέρει η Σαρά Κονέ, η καλλιτεχνική διευθύντρια της Νεανικής Χορωδίας της Opera Comique, που βρίσκεται στην Αθήνα για να δουλέψει με τα παιδιά της Χορωδίας της ΕΛΣ.
Τα παιδιά θα είναι ντυμένα όπως οι «μεγάλοι» και θα ερμηνεύουν από βασιλείς, πολίτες, αστρονόμους και υπουργούς μέχρι τους νεαρούς ακτιβιστές που διαδηλώνουν για την κλιματική αλλαγή σε μια Γη που μετατρέπεται σε τεράστια χωματερή. Θα υπάρχει μόνο ένας κανονικός ενήλικας πάνω στη σκηνή, στον ρόλο του bασιλιά V’lan. «Έχουμε διατηρήσει σχεδόν αυτούσια την ιστορία, εκτός από ένα σημείο, όπου μιλάει για τη σκλαβιά των γυναικών. Στο τέλος, όλοι ερωτεύονται στο φεγγάρι».
Η Κονέ διευθύνει τη Νεανική Χορωδία της Opera Comique στη Γαλλία για παιδιά από δέκα έως είκοσι πέντε χρονών που εκπαιδεύονται ταυτόχρονα στον χορό και στο τραγούδι. Είναι μια νέα μέθοδος να μαθαίνει κανείς όπερα.
«Οι παιδικές χωρωδίες είναι πολύ στατικές και μπορεί να μην κινηθούν καθόλου κατά τη διάρκεια μιας παράστασης. Εμείς τους μαθαίνουμε να χρησιμοποιούν ελεύθερα το σώμα τους καθώς τραγουδούν, κάτι που δεν είναι εύκολο για τους τραγουδιστές όπερας. Είναι ένα εξειδικευμένο παιδαγωγικό πρόγραμμα που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια και φέτος βγήκε ο πρώτος μας μαθητής, ο οποίος θα δουλεύει ως σολίστας σε παραστάσεις.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο χορός λειτουργούσε ξεχωριστά από το τραγούδι, κάτι που προσωπικά δεν καταλαβαίνω, επειδή η φωνή βγαίνει από τους μυς. Η νέα γενιά ερμηνευτών θέλει να συνδυάσει αυτά τα δύο. Το μόνο πρόβλημα είναι, ίσως, η ντροπή. Όταν είσαι παιδί, όλα είναι πιθανά, αλλά όταν μπαίνεις στην εφηβεία, δεν είναι τόσο εύκολο να δουλέψεις ελεύθερα με το σώμα σου.
Είμαι ενθουσιασμένη που δουλεύω με τα παιδιά της Παιδικής Χορωδίας της Λυρικής. Είναι απίθανα παιδιά και θα χρειαστεί να μάθουν και γαλλικά, βέβαια. Είναι χαρούμενα που τα αντιμετωπίζω ως καλλιτέχνες και ενήλικες και ταλαντούχα. Είναι από δέκα έως δεκαέξι ετών και οι φωνές τους έχουν μεγάλες δυνατότητες.
Στη Γαλλία αυτήν τη στιγμή κατοικούν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο και πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνυπάρξουμε. Είναι η μεγαλύτερη έγνοια μου. Επομένως, με έναν τρόπο πιο πολιτικό το έργο μπορεί να είναι μια ιστορία για παιδιά, αλλά ταυτόχρονα να αφορά τους πάντες. Μιλά για το σήμερα. Υπάρχει ένα γνωμικό στη Γαλλία, ότι τα παιδιά λένε πάντα την αλήθεια. Δεν ξέρω αν έχετε την ίδια έκφραση στην Ελλάδα. Αυτή η παράσταση σε βοηθά να καταλάβεις τον πόλεμο, τη βία, την αποικιοκρατία και τελικά την αγάπη από μια άλλη πλευρά.
Είναι διαφορετικό όταν βλέπεις να μιλούν γι’ αυτά τα θέματα τα παιδιά, επειδή έχουν έναν άλλο τρόπο σκέψης. Στην πραγματικότητα επηρεάζονται και ταράζονται από όσα συμβαίνουν γύρω τους, π.χ. τον πόλεμο, και μέσα από αυτή την παράσταση μας δίνεται μια καλή ευκαιρία να ακούσουμε τι έχουν να πουν».
Δείτε εδώ πληροφορίες για την παράσταση «Το Ταξίδι στη Σελήνη».
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
