Κριτική της παράστασης «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Άρη Τρουπάκη. Από τη Λουίζα Αρκουμανέα.

Κριτική της παράστασης «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Άρη Τρουπάκη. Από τη Λουίζα Αρκουμανέα. Facebook Twitter
Η σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη δεν μπαίνει στη διαδικασία αναζήτησης χωροχρονικών φωτοσκιάσεων. Δεν αναδεικνύει τους αντικατοπτρισμούς. Με άλλα λόγια, δεν εκμαιεύει από το έργο τον πλούτο των δυνατοτήτων του.
0

Κριτική της παράστασης «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Άρη Τρουπάκη. Από τη Λουίζα Αρκουμανέα. Facebook Twitter
Χαριτωμένη ως spoiled grande dame η Μπέττυ Αρβανίτη, αποδεικνύεται απολαυστική όποτε εκπέμπει ολούθε ακτίνες αλαζονικής αυταρέσκειας ή όποτε εκτοξεύει τα σαρκαστικά βέλη της.

Κάθε πρωί λερώνει τα σεντόνια της. Δεν μπορεί να κρατηθεί. Ένα είδος υποδοχής της μέρας το χαρακτηρίζει η κυρία που τη φροντίζει. Το ένα χέρι της είναι άχρηστο. Δε θέλει όμως να το κόψει. Το κρατάει δεμένο με ένα κομμάτι ύφασμα. Η μνήμη της πατάει σε κινούμενη άμμο: ποιο από τα δύο μάτια του μακαρίτη του άντρα της ήταν γυάλινο, το δεξί ή το αριστερό; Δεν θυμάται. Έχουνε περάσει τόσα χρόνια από τότε που εκείνος πέθανε. Κι αυτή έμεινε μόνη. Άρρωστη και μόνη. Ο γιος της τη μισεί. Η περιουσία της εξανεμίζεται. Ακόμη και το ύψος της υφίσταται μείωση από μέρα σε μέρα. «Έχω συρρικνωθεί, έχω ελαττωθεί! Δεν είμαι ψηλή! Και ήμουνα κάποτε τόσο ψηλή! Γιατί μάζεψα;», αναρωτιέται.


Η ζωή τής Άλφα (έτσι την αποκαλεί ο συγγραφέας) αναδύεται σταδιακά, μέσα από θραύσματα: οι αυστηροί, αλλά δίκαιοι γονείς, η μάνα που ήθελε να κάνει την Άλφα και την αδελφή της «άψογες δεσποινίδες», η άφιξη στη μεγάλη πόλη, το μικρό διαμέρισμα, η δουλειά ως μανεκέν, οι βραδινές έξοδοι με ερωτύλους νεαρούς, τα ποτά, τα χάδια, το σεξ της πρώτης φοράς, ο γάμος με τον αστείο κοντοστούπη με τα πολλά λεφτά, τα πάρτι, τα λαμπερά κοσμήματα, η ιππασία, η απιστία, η παρακμή, η μοναξιά, το άγγιγμα του θανάτου. «Είναι τόσο πολλά: να επαγρυπνείς· να δίνεις μάχη για το καθετί (...). Νομίζω πως όλοι με μισούσαν, επειδή ήμουνα δυνατή, επειδή έπρεπε να είμαι δυνατή», λέει η ίδια κοιτώντας πίσω.


Ιστορίες παλιές, αναμνήσεις θολές, ο χορός των χαμένων προσώπων, η επίγευση των σχέσεων, η γλώσσα του γήρατος. Πόσους συμβιβασμούς έκανε η Άλφα για να φτάσει ως εδώ, υπέργηρη, ημιπαράλυτη, ημίπλουτη, με μια νοσοκόμα να την πηγαίνει στην τουαλέτα και μια βοηθό δικηγόρου να την επιπλήττει για χαρτιά που αμέλησε να υπογράψει;

Οι Τρεις ψηλές γυναίκες μπορεί να μη διαθέτουν τη συγκλονιστική δύναμη του Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, διαγράφονται πιο μαλακές, ενίοτε υπερ-επεξηγηματικές, αλλά σίγουρα αξιαγάπητες και συγκινητικές.


Η αυλαία σε λίγο θα πέσει οριστικά. Τα φαντάσματα ξυπνούν και η τελευταία παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο του κουρασμένου μυαλού της. Η Άλφα, όμως, δεν μπορεί να ξεψυχήσει συντροφιά με μια νοσοκόμα και μια βοηθό. Όχι, οι μόνες άξιες να σταθούν δίπλα της σε αυτό το φινάλε είναι οι νεότερες εκδοχές του εαυτού της. Στη δεύτερη πράξη, ενώ το σώμα της κείτεται ακίνητο μετά το εγκεφαλικό, τρεις ψηλές γυναίκες αναδύονται από το κρανίο της και καταλαμβάνουν τη σκηνή, κουβεντιάζοντας με πάθος: η Άλφα, η Βήτα και η Γάμα. Η πρώτη ενενήντα δύο, η δεύτερη πενήντα δύο και η τρίτη είκοσι έξι. Η τρίτη, γεμάτη αυταπάτες, νομίζει πως ο κόσμος τής ανήκει. «Ποτέ δεν θα γίνω σαν εσάς!», φωνάζει στις άλλες δύο που προσπαθούν να την προσγειώσουν. Η Βήτα έχει ζήσει, έχει καταλάβει, ξέρει πια τι να περιμένει: «Ηρέμησε· προσαρμόσου· συμβιβάσου», λέει στη νεαρή Γάμα. Όσο για την Άλφα, αυτή μπορεί πλέον να υπερηφανεύεται πως επιβίωσε. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα κατάφερε. Τίποτα πια δεν μπορεί να την αγγίξει: «Ναι. Λοιπόν. Αυτή είναι. Εσείς, άλλωστε, ρωτήσατε. Αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή. Όλα έχουν τελειώσει. Όταν σταματάμε. Όταν μπορούμε να σταματήσουμε».


Τι απογίνονται οι νεότεροι εαυτοί μας όταν γεράσουμε; Πού μπορούμε να τους συναντήσουμε; Ο Άλμπι σκηνοθετεί μια τέτοια πρωτότυπη συνάντηση στο κείμενο αυτό του 1991, επιστρέφοντας σε θέματα όπως ο διαβρωτικός ρόλος των ψευδαισθήσεων και η ανάγκη διάλυσής τους – όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα, αν πρόκειται να διεκδικήσει κανείς μια ειλικρινή ύπαρξη. Η περίφημη σωκρατική ρήση «ο δε ανεξέταστος βίος ου βιωτός ανθρώπω» μοιάζει να βρίσκεται στην καρδιά κάθε προσπάθειας των ηρωίδων του Άλμπι να εξετάσουν τα κίνητρα και τις επιθυμίες, τα ψέματα και τους συμβιβασμούς τους. Ως γνωστόν, το πρότυπο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η Άλφα υπήρξε στην πραγματικότητα βαθιά αρνητικό: η θετή μητέρα του συγγραφέα δεν αποδέχτηκε ποτέ τον ομοφυλόφιλο γιο της, ο οποίος με τη σειρά του την απαρνήθηκε στα δεκαοχτώ του, συντηρώντας μόνο μια τυπική σχέση μαζί της σε μεγαλύτερη ηλικία.

Κριτική της παράστασης «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Άρη Τρουπάκη. Από τη Λουίζα Αρκουμανέα. Facebook Twitter
Έξοχη η Μαρία Κεχαγιόγλου στον ρόλο της ώριμης Βήτα


Οι Τρεις ψηλές γυναίκες μπορεί να μη διαθέτουν τη συγκλονιστική δύναμη του Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, διαγράφονται πιο μαλακές, ενίοτε υπερ-επεξηγηματικές, αλλά σίγουρα αξιαγάπητες και συγκινητικές.


Καθισμένη σε μια ξύλινη πολυθρόνα, με το κεφάλι να γέρνει στο πλάι, ακουμπισμένο στην παλάμη του «καλού» χεριού, η Μπέττυ Αρβανίτη υποδέχεται το κοινό στην κρεβατοκάμαρα της Άλφα. Ένας χείμαρρος από γαλάζιο τούλι την καλύπτει – είναι η ρόμπα της. Περνάμε ξυστά δίπλα της, παίρνουμε λίγο από τις σκέψεις της και κατευθυνόμαστε προς τις θέσεις μας.


Το λευκό κρεβάτι με τη μεγάλη καπιτονέ πλάτη δεσπόζει επί σκηνής. Οι ημιδιάφανες κουρτίνες πίσω του έχουν το χρώμα του οινοπνεύματος (σκηνικά Ελένη Μανωλοπούλου). Γύρω μας τρέχουν τα αρχετυπικά αλογάκια του Eadweard Muybridge – καλπασμοί ακινητοποιημένοι στον χρόνο. Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου γεμίζουν τον χώρο με μια θελκτική γλυκύτητα, τοποθετώντας μας κάπου μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, στα άδυτα ενός μεγαλοαστικού παραμυθιού.

 
Η μεγαλύτερη ίσως πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει εδώ ο σκηνοθέτης –πέρα από την καθοδήγηση των ηθοποιών του– είναι η αρμονική τοποθέτηση τριών σωμάτων σε ένα δωμάτιο. Να διατηρήσει από τη μια τον νατουραλισμό τους (η Άλφα δεν συνομιλεί με πνεύματα!), αλλά ταυτόχρονα να τον υπερβεί: να μεταδώσει την αίσθηση τριών διαφορετικών χρονικών διαστάσεων, τριών συγκρουόμενων οπτικών πεδίων, σαν να επρόκειτο για ένα κυβιστικό πορτρέτο μιας γυναίκας που την κοιτάμε από διαφορετικές γωνίες, μέθοδος που δεν απέχει πολύ από αυτήν που εφάρμοσε ο Άλμπι γράφοντας το κείμενό του και μελετώντας αυτή την «ψηλή» γυναίκα σε τρεις καθοριστικές ηλικίες, σε τρία στάδια.

Κριτική της παράστασης «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Άρη Τρουπάκη. Από τη Λουίζα Αρκουμανέα. Facebook Twitter
Η Γάμα της Νεφέλης Κουρή δεν έχει βρει ακόμη, νομίζω, τους ρυθμούς της

Η σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη δεν μπαίνει στη διαδικασία αναζήτησης χωροχρονικών φωτοσκιάσεων. Δεν αναδεικνύει τους αντικατοπτρισμούς. Με άλλα λόγια, δεν εκμαιεύει από το έργο τον πλούτο των δυνατοτήτων του. Παρά τη γοητευτική, καθαρή όψη της, η παράσταση διακρίνεται από ένα συμβατικό, αμήχανο «στήσιμο» των ηθοποιών, αποτέλεσμα της τυποποιημένης λογικής που θέλει να αξιοποιούνται διαδοχικά όλες οι όμορφες «γωνιές» του σκηνικού, έτσι ώστε να δημιουργείται η ψευδαίσθηση εναλλαγών και «ποικιλίας». Οι εναλλαγές, όμως, δεν κερδίζονται απλώς επειδή περνάμε διαδοχικά από όλα τα καθίσματα: χρειάζεται ένα λίγο πιο σοφιστικέ σχέδιο, προκειμένου ο θεατής να εισέλθει στη βαθύτερη γεωμετρία του έργου. Ειδαλλιώς, μένει απομαγνητισμένος, να παρακολουθεί την ιστορία σε ένα πρώτο επίπεδο κατανόησης και εμπλοκής, απορώντας, όπως εδώ, γιατί οι ηθοποιοί δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και να σχηματίσουν αληθινό σύνολο. Χαριτωμένη ως spoiled grande dame η Μπέττυ Αρβανίτη, αποδεικνύεται απολαυστική όποτε εκπέμπει ολούθε ακτίνες αλαζονικής αυταρέσκειας ή όποτε εκτοξεύει τα σαρκαστικά βέλη της. Απουσιάζει όμως μια ρωγμή σε αυτό το οικοδόμημα, μια ρωγμή που θα μας επιτρέψει να δούμε πιο καθαρά στο εσωτερικό αυτής της γυναίκας – και τα δραματικά ξεσπάσματα, λυπάμαι, δεν μας εξασφαλίζουν αυτό το προνόμιο...


Έξοχη η Μαρία Κεχαγιόγλου στον ρόλο της ώριμης Βήτα: διαπεραστικά ακριβής στον κυνισμό της, με απόλυτη αίσθηση του μέτρου και μια σκοτεινή απλότητα στον λόγο και τις εκφράσεις της, ενσαρκώνει την πίκρα που μετατράπηκε σε γενναίο ρεαλισμό, τα ψέματα που κατατροπώθηκαν κι έγιναν αληθινή συνείδηση.


Η Γάμα της Νεφέλης Κουρή δεν έχει βρει ακόμη, νομίζω, τους ρυθμούς της: πολύ πιο άγουρη απ' όσο ζητά ο ρόλος, θυμίζει περισσότερο έφηβη που τσαλαβουτάει παρά εικοσιεξάχρονη γυναίκα που αρχίζει να κολυμπάει.

Info:

Τρεις Ψηλές Γυναίκες

Έντουαρντ Άλμπι

Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης

Πρωταγωνιστούν: Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Νεφέλη Κουρή

Mετάφραση: Eρρίκος Μπελιές

Σκηνικά-κοστούμια: Eλένη Μανολωπούλου

ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
Σκηνή Α'

Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη 210 8838727

Τετ. & Κυρ. 20:00

Πέμ., Παρ. & Σάβ. 21:00

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η ξέφρενη Marlene Monteiro Freitas

Χορός / Η ξέφρενη Marlene Monteiro Freitas επέστρεψε στο Φεστιβάλ Αθηνών

Η ικανότητά της να συνδυάζει και να εναρμονίζει ετερόκλητα στοιχεία από εντελώς διαφορετικά πεδία και εποχές προσδίδει μια συναρπαστική εκλεκτικιστική γοητεία στη δουλειά της Freitas, κι ας έχουν γράψει γι’ αυτήν ότι τείνει επικίνδυνα προς τη «Φωλιά του Κούκου».
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Dusk

Κριτική Θεάτρου / «Dusk» της Κριστιάν Ζαταΐ: Δεν πηγαίνουμε στο θέατρο για να μας κάνουν μάθημα

Κριτική για την παράσταση «Dusk» της βραβευμένης με Χρυσό Λέοντα στην Μπιενάλε της Βενετίας σκηνοθέτιδας, που βασίστηκε στην ταινία «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ και παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών.
ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ
«Ερωτευμένα Άλογα»: Eίναι μια σημαντική παράσταση για το ελληνικό θέατρο;

The Review / «Ερωτευμένα Άλογα»: Μια σημαντική παράσταση για το ελληνικό θέατρο;

Ο Χρήστος Παρίδης και η δημοσιογράφος Βένα Γεωργακοπούλου συζητούν για την παράσταση «Ερωτευμένα Άλογα» της Ομάδας «Εν δυνάμει» που παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σε σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Αν είσαι καλή στα μαθηματικά μήπως δεν είσαι εντελώς κορίτσι; (ΤΙΤΛΟΣ;) αν σας κάνει

Θέατρο / «Άνοιξη»: Μια παράσταση για την εποχή που τα κορίτσια αποκλείονταν από τις θετικές επιστήμες

Η Γιούλα Μπούνταλη ανεβάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών ένα έργο που τοποθετείται στο Μεσολόγγι του ‘60 και μιλά για τη δράση μια ομάδας μαθητριών που αντιδρά στον αποκλεισμό τους από τα μαθήματα θετικής κατεύθυνσης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ακροβάτες στην Ελευσίνα και το πιο μικροσκοπικό τσίρκο του κόσμου σε σύνθετες δράσεις τέχνης

2023 Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης / Το πιο μικροσκοπικό τσίρκο του κόσμου και οι δράσεις του στην Ελευσίνα

Συναντήσαμε τον Ελευθέριο Κεχαγιόγλου, καλλιτεχνικό διευθυντή του οργανισμού Le Plus Petit Cirque du Monde, για να μας εξηγήσει τι είναι το πιο μικρό τσίρκο στον κόσμο και την ιδέα πίσω από αυτό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Στην πρόβα της νέας και εντελώς ρηξικέλευθης εκδοχής του Δημήτρη Καραντζά για τους Πέρσες του Αισχύλου

Θέατρο / Στην πρόβα της νέας και εντελώς ρηξικέλευθης εκδοχής του Δημήτρη Καραντζά για τους «Πέρσες» του Αισχύλου

Με συμμετοχή εθελοντών και τολμηρές διασκευές του αρχικού έργου ο Καραντζάς θέλει να μιλήσει για τη φύση της δημοκρατίας και της εξουσίας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι σιωπηλές ποιήτριες του αρχαίου κόσμου αποκτούν ξανά φωνή

Θέατρο / Οι σιωπηλές ποιήτριες του αρχαίου κόσμου αποκτούν ξανά φωνή

Ο άγνωστος κόσμος των ποιητριών της αρχαιότητας έρχεται στο φως, με την παράσταση «Σιωπηλών Σπαράγματα» που αντλεί υλικό από το ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Τσακνάκη και θα πραγματοποιηθεί στην Ελευσίνα, σε επιμέλεια Μιχαήλ Μαρμαρινού, μουσική Λένας Πλάτωνος, με ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Ριγολέττος»: Το Ηρώδειο άνοιξε με την εντυπωσιακή πρεμιέρα της όπερας του Βέρντι

I Was There / «Ριγολέττος»: Το Ηρώδειο άνοιξε με την εντυπωσιακή πρεμιέρα της όπερας του Βέρντι

Εντυπώσεις από το τολμηρό ανέβασμα του διάσημου έργου του Βέρντι από την Κατερίνα Ευαγγελάτου, μια παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Άρης Σερβετάλης: «Όχι, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ξεχάσω τον φετινό χειμώνα»

Θέατρο / Άρης Σερβετάλης: «Όχι, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ξεχάσω τον φετινό χειμώνα»

Μια ειλικρινής, αποκαλυπτική συζήτηση με τον ηθοποιό Άρη Σερβετάλη για το θέατρο, το σινεμά, την επικαιρότητα και την πίστη, με αφορμή την παράσταση «Το Όνειρο ενός Γελοίου» και την ταινία «Αγέλη Προβάτων» στις οποίες πρωταγωνιστεί.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ