Mεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, στην παραλία. Θυμάμαι τα ποδήλατα στον δρόμο μπροστά στη θάλασσα και τα skateboards σε κάτι πίστες που είχε κάτω από το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου.
• Αυτό που θυμάμαι από τη Θεσσαλονίκη είναι αυτή η ομίχλη, αυτή η κατάθλιψη του Αγγελόπουλου…
• Απ' τη Θεσσαλονίκη πήγα στο Λονδίνο και όταν τελείωσα τις σπουδές μου ήρθα για πρώτη φορά μόνιμα στην Αθήνα.
• Εμένα πάντα μου καρφωνόταν στο μυαλό η κεντρική Ευρώπη και η Αμερική και όχι η Αθήνα. Κάποια στιγμή ήταν και στο χέρι μου να μείνω στο Λονδίνο, είχα και δουλειά και τα πάντα! Με γύρισε όμως πίσω αυτό που λέμε νόστος. Ο νόστος για την Ελλάδα γενικά…
• Γυρίζοντας στην Ελλάδα, πρωτοέμεινα στα Εξάρχεια. Στάθηκα τυχερή: Γνώρισα τότε τη Σοφία Φιλιππίδου και κάναμε τη Χώρα των φευγάτων, μετά από λίγο ήρθε το Δις εξαμαρτείν, όπου έκανα τη Γιολάντα και έτσι όλα πήραν το δρόμο τους…
Η Αθήνα είναι γυναικεία πόλη, αν ήταν άνθρωπος θα ήταν η θεά Αθηνά, δυναμική, πολεμική, με την περικεφαλαία να γέρνει όμως λίγο πίσω, να μην καλύπτει ακριβώς δηλαδή, να κάνει παιχνίδι! Γι' αυτό αντέχει και τόσα χρόνια!
• Η Αθήνα δεν έχει στέκια, δεν υπάρχει αυτό, το σηκώνομαι δηλαδή το πρωί, πάω στο καφενείο και βλέπω φίλους. Περνάω στις δέκα, περνάω στις έντεκα, στις δώδεκα και τους βρίσκω όλους εκεί! Στη Θεσσαλονίκη είναι το αντίθετο, όλοι πίνουνε καφέδες… Εκεί πήγαινα πολύ στο De Facto, ας πούμε, εγώ το έχτισα! Κάποιοι που με θυμούνται από τη Θεσσαλονίκη μού λένε: «Στο De Facto δεν ήσουν;».
• Η Αθήνα μ' αρέσει τώρα τα Χριστούγεννα, μου θυμίζει λίγο Ευρώπη, που όλα λάμπουν απ' τον Οκτώβρη…
• Μ' αρέσει ο Λυκαβηττός και να περπατάω απ' το σπίτι ως το Κολωνάκι ή την Ευριπίδου. Όταν κατεβαίνω, κοιτάζω την Αγία Ειρήνη, μου μοιάζει κάπως σαν καθεδρικός ναός, μου θυμίζει λίγο Φλωρεντία με φόντο την Ακρόπολη.
• Αυτά που λένε για τη Θεσσαλονίκη, ότι είναι ερωτική πόλη, είναι ψέματα!
• Είναι ένα ξενοδοχείο, απ' αυτά που πάνε τα ζευγαράκια, πίσω από το Καλλιμάρμαρο Στάδιο, πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πώς το λένε… Τέλος πάντων, όποιος θέλει να νιώσει ερωτικά στην Αθήνα μπορεί να πηγαίνει εκεί! Πού να τρέχει ο κόσμος τώρα, στα παγκάκια;
• Εγώ ήρθα μεγάλη στην Αθήνα, όλα τα δυνατά πράγματα τα έζησα έξω…
• Στην ουσία δεν δέθηκα ποτέ ούτε με την Αθήνα ούτε με τη Θεσσαλονίκη! Μ' άφησαν και οι δύο ασυγκίνητη!
• Θα άφηνα την Αθήνα για τη Νέα Υόρκη. Δεν θα μου έλειπε τίποτε απολύτως εκτός από το ότι… δεν θα ήμουν απ' τη Νέα Υόρκη! Αυτό ήταν που με είχε ταράξει και στο Λονδίνο: ότι δεν ήμουν Λονδρέζα!
• Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη κάποτε γινόταν κάτι, υπήρχαν θέματα προς συζήτηση. Τώρα είναι όλα κοσμικότητες, υπάρχει μόνο το να με δούνε και να τους δω. Εμένα αυτά με αφήνουν αδιάφορη…
• Δεν υπάρχουν πια αξίες! Κάποτε λέγαμε ότι στέλνουμε ένα παιδί στο κολλέγιο, για να έχει καλή μόρφωση και καλές γνωριμίες! Ποιες είναι αυτές οι γνωριμίες, τώρα; Παιδιά νεόπλουτων; Αυτό είναι κακές συναναστροφές!
• Και στην ουσία ποιοι είναι οι φίλοι μας; Αυτοί που έχουμε απ' τα παιδικά μας χρόνια… Εμένα οι φίλες μου είναι από το δημοτικό!
• Η Αθήνα είναι γυναικεία πόλη, αν ήταν άνθρωπος θα ήταν η θεά Αθηνά, δυναμική, πολεμική, με την περικεφαλαία να γέρνει όμως λίγο πίσω, να μην καλύπτει ακριβώς δηλαδή, να κάνει παιχνίδι! Γι' αυτό αντέχει και τόσα χρόνια!
• Από την Αθήνα θα ήθελα, αν μπορούσα, να γκρέμιζα τη νοοτροπία, αυτό μου φαίνεται πιο ενοχλητικό απ' όλα!
• Θυμάμαι, στο Γοργόνες και μάγκες νομίζω είναι, τη Μαίρη Χρονοπούλου να λέει: «… θα φύγουν αυτά τα σπιτάκια των ψαράδων και θα γίνουνε ξενοδοχεία!». Πεθαίνω γι' αυτή τη σκηνή!
• Δεν ξέρω κανένα βέρο Αθηναίο, μπορεί να μην υπάρχει κάτι τέτοιο…
• Δεν γίνεται τίποτε στην Αθήνα, έξω γινόταν κάθε μέρα κάτι, είχαμε κάθε μέρα κάτι να κάνουμε, γι' αυτό θεωρώ την Ελλάδα επαρχία των Βαλκανίων, Βαλκάνια και Τουρκία μαζί…
• Οι δώδεκα μήνες που πέρασα στο Βερολίνο το 1989 μου άνοιξαν πραγματικά τα μάτια, ήταν από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου! Τότε το Βερολίνο ήταν πραγματικά το κέντρο του κόσμου, γνώρισα τον Wenders, τον Lacroix, τον Joop και άλλους…
• Στο Μιλάνο, θυμάμαι, πήγα σε μία παράσταση άρρωστη, για πέντε ώρες κοίταζα το τίποτα, γύρισα στο ξενοδοχείο σχεδόν κλαίγοντας από τους πόνους, αλλά ήμουν ευτυχισμένη…
• Έχω πραγματικά γεμίσει και από θέατρο και από ζωή… Αυτό είναι το νόημα, το να είσαι γεμάτος, η χαρά της ζωής - εκτός φυσικά απ' το να κάνεις ένα παιδί… Τα υπόλοιπα είναι μαλακίες!
