Ο έρωτας στα χρόνια του Facebook. Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να συμβιώσουν, αφού έμαθαν να τα κάνουν όλα μόνοι τους σαν σούπερ ήρωες, οι οποίοι δεν έχουν κανέναν άλλον ανάγκη. Οι γυναίκες που λένε ψέματα για τα κιλά τους, οι άντρες που λένε ψέματα για τα εκατοστά τους. Οι πρώην που στοιχειώνουν τους νυν. Τα «σ' αγαπώ» που λέμε εύκολα και τα «χωρίζουμε» που λέμε ακόμα ευκολότερα. Ο Μάνος και η Μάνια είναι και οι δύο 38 και έτυχε να γεννηθούν την ίδια μέρα. Η ιστορία της σχέσης τους –όταν αποφάσισαν να ενώσουν τις μοναξιές τους- έχει γίνει μία από τις πιο πετυχημένες και διασκεδαστικές παραστάσεις της σεζόν, οι «72 ώρες» που παίζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Η Αστερόπη Λαζαρίδου που έχει γράψει το έργο μαζί με τον Γιώργο Χατζηπαύλου με την παράσταση έχει κάνει ένα όνειρό της πραγματικότητα.
Το να ψάχνεις τον έρωτα μέσω ίντερνετ είναι σα να πεινάς και να τρως από τα αποφάγια. Δυο μοναχικοί άνθρωποι ήμασταν που είχαμε κουραστεί από τους τρελούς εκεί έξω και ψάχναμε την αγάπη. Αλλά τη βρήκαμε με κυνικό τρόπο. Σα να παραγγέλνεις πίτσα, να λες πάνω κάτω πώς τη θες και να σου τη φέρνουν.
«Ήμουν χρόνια δημοσιογράφος που ήθελε σαν κολασμένη να ασχοληθεί με το θέατρο. Να παίξει, να γράψει, να περάσει στην αντίπερα όχθη, να φύγει από την πλευρά των καθισμάτων και να προσγειωθεί στη σκηνή. Φλέρταρα ασύστολα με το θέατρο και όσο ήμουν παντρεμένη με τη δημοσιογραφία. Έκανα σεμινάρια υποκριτικής, το 2008 ήμουν βοηθός του Βασίλη Μαυρογεωργίου στην "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" που ανέβηκε στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού, φέτος πέρασα στη δραματική σχολή «δήλος» της Δήμητρας Χατούπη αλλά ενώ πρόκειται για μια πολύ καλή σχολή με καταπληκτικούς καθηγητές, έφυγα νωρίς επειδή δεν θα προλάβαινα να ασχοληθώ με τίποτε άλλο "εξωσχολικό". Με άλλα λόγια, θα έλεγα ότι ήθελα πάντα να κάνω θέατρο και η δημοσιογραφία ήταν αυτό που προέκυψε και τώρα είναι σα να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους. Οι περισσότεροι με κοιτάζουν σαν εξωγήινη που αποφάσισα να κάνω μετά από μία δηλωμένη καριέρα στροφή 180 μοιρών, αλλά εμένα μου αρέσουν και οι στροφές και οι πιρουέτες, μου πηγαίνει η ζαλάδα.
‘72 ώρες’ είναι η διορία που έχει μια γυναίκα για να πάρει το χάπι της επόμενης ημέρας, προκειμένου να αποτρέψει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Οι ήρωες του έργου, η Μάνια και ο Μάνος, είναι 38 ετών, και εξουθενωμένοι από τις αδιέξοδες ερωτικές σχέσεις, καταφεύγουν σε αλλεπάλληλα ραντεβού μέσω ίντερνετ, ώσπου ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον και ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Λένε μεγάλα λόγια γρήγορα, συγκατοικούν γρήγορα κι ένα μοιραίο βράδυ, το προφυλακτικό σπάει, η Μάνια είναι σε γόνιμες μέρες και καλούνται να αποφασίσουν μέσα σε 72 ώρες αν θα πάρουν το χάπι και θα συνεχίσουν απερίσπαστοι τη ζωή τους, ή θα ρισκάρουν να την αλλάξουν για τα καλά. Πέρα όμως από τη διορία του χαπιού, οι 72 ώρες συμβολίζουν και την αντίστροφη μέτρηση σε κάθε πράγμα που βιώνουμε σήμερα: όλοι ζούμε με ένα αόρατο ή ορατό ρολόι που χτυπάει αδιάκοπα, που μας λέει ότι δεν υπάρχει χρόνος, πρέπει να βιαστούμε, να φτάσουμε κάπου, να γίνουμε κάτι, να κερδίσουμε κάτι και στο τέλος της μέρας μένουμε μόνοι, έρημοι και πάρα πολύ μπερδεμένοι.
Νιώθω ότι την τελευταία εξαετία το κακό έχει παραγίνει. Η κρίση μας έκανε πιο τρομαγμένους και ανασφαλείς από κάθε άλλη φορά και το facebook μας αποτελείωσε μπολιάζοντας τις γνωριμίες με έναν απίστευτο κυνισμό. Αν πεις μια λάθος λέξη σε κάποιον, σπανίως θα έχεις δεύτερη ευκαιρία. Θα επιστρέψει στη λίστα με τους "φίλους" και τις "φίλες" και με την ίδια άνεση που διαλέγει μακαρόνια και σαμπουάν από το ράφι του σούπερ μάρκετ, θα επιλέξει ποια θα είναι η επόμενη πόρτα που θα χτυπήσει. Μπορεί να ακουστώ πολύ ρομαντική, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι το μόνο που χρειάζεται για να αρχίσουμε να συμβιώνουμε πιο αρμονικά, είναι να παραδεχτούμε ότι είμαστε όλοι εξίσου τρομοκρατημένοι. Και να σταματήσουμε να κάνουμε γελοίες στρατηγικές χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Οι ανασφάλειες και οι ρωγμές του καθένα είναι από τα πιο σέξι πράγματα. Τουλάχιστον στα δικά μου αθώα παιδικά μάτια.
Το να ψάχνεις τον έρωτα μέσω ίντερνετ είναι σα να πεινάς και να τρως από τα αποφάγια. Δυο μοναχικοί άνθρωποι ήμασταν που είχαμε κουραστεί από τους τρελούς εκεί έξω και ψάχναμε την αγάπη. Αλλά τη βρήκαμε με κυνικό τρόπο. Σα να παραγγέλνεις πίτσα, να λες πάνω κάτω πώς τη θες και να σου τη φέρνουν». Ξεχωρίζω αυτά τα λόγια της Μάνιας γιατί νιώθω ότι αγγίζουν πολύ κόσμο στις μέρες μας. Και ύστερα από πολύ γέλιο που έχει πέσει στην παράσταση, ξαφνικά τα πράγματα σοβαρεύουν και το καταλαβαίνω και από την προσήλωση των θεατών. Ταυτίζονται πολλοί και πολύ.
Ήταν από τα πιο εύκολα, δημιουργικά και διασκεδαστικά πράγματα που έχω κάνει ποτέ! Η δημοσιογραφία είναι φριχτά ατομικό άθλημα, είσαι εσύ αντιμέτωπος με τον υπολογιστή σου, ενώ η θεατρική συγγραφή είναι ένα ατέλειωτο λούνα-παρκ για μεγάλα παιδιά που δεν έχουν βαρεθεί το παιχνίδι. Η πιο συχνή ερώτηση που μας κάνουν, είναι αν εγώ έγραψα τις ατάκες της Μάνιας και ο Γιώργος του Μάνου. Ε λοιπόν, όχι. Σ' αυτό το έργο ήρθα πολύ κοντά στην αντρική πλευρά μου και ο Γιώργος στην αντίστοιχη γυναικεία του. Κι εκεί νομίζω ότι οφείλεται η επιτυχία της παράστασης: δεν επιλέξαμε στρατόπεδο, δεν αντιμετωπίσαμε τίποτα σα να είναι άσπρο-μαύρο. καταλήξαμε ότι μια σχέση είναι ένας διαρκώς μεταβαλλόμενος οργανισμός με άπειρα "δεν σε καταλαβαίνω / κατάλαβέ με /έλα στη θέση μου / φύγε μακριά μου / γύρνα πίσω δεν το εννοούσα" και φτου κι απ' την αρχή».
Ο Γιάννης Σαρακατσάνης που σκηνοθετεί το έργο λέει ότι ήρθε αντιμέτωπος με πολλές προκλήσεις. «Οι '72 ώρες' είναι ένα πολύ αστείο κείμενο με το οποίο γελάς από την πρώτη ανάγνωση. Στο έργο παρελαύνουν όλα τα κλισέ των σχέσεων, τα οποία είναι απολύτως αναγνωρίσιμα και ξεκαρδιστικά. Κάτω από τα κλισέ όμως και κάτω από τα αστεία, το έργο έχει μια ιστορία ώριμης και ουσιαστικής αγάπης. Η Μάνια και ο Μάνος - οι 38χρονοι ήρωες του έργου - καλούνται να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα κλισέ και να πιστέψουν τελικά στην ουσιαστική αγάπη που έχουν ο ένας για τον άλλον. Η σκηνοθετική πρόκληση λοιπόν ήταν ακριβώς αυτή, να κατασκευάσουμε αυτήν την σκηνική αγάπη των ηρώων, ώστε ο θεατής να πείθεται από την πρώτη σκηνή ότι ο Μάνος και η Μάνια πρέπει να είναι μαζί! Έτσι το έργο είναι και το ίδιο ουσιαστικό και όχι απλώς δεν χάνει το χιούμορ του αλλά η κωμωδία γίνεται ακόμα πιο δυνατή!
Στην αρχή του δεύτερου μέρους, η Μάνια, προσπαθώντας να ηρεμήσει το Μάνο για την ενδεχόμενη, απροσδόκητη εγκυμοσύνη της, του λέει μια φράση που της έλεγε ο παππούς της: «Για δυο πράγματα δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε, γι’ αυτά που διορθώνονται και γι’ αυτά που δε διορθώνονται». Η ζωή έχει προβλήματα, δεν υπάρχει θεραπεία γι’ αυτό. Είναι θέμα επιλογής το αν θα τα δούμε σαν κάτι φυσικό ή σαν μια κατάρα της μοίρας που προορίζεται ειδικά για εμάς. Έτσι λοιπόν είναι και οι σχέσεις, γεμάτες προβλήματα. Αν όμως τα δούμε σαν κάτι το φυσιολογικό, σαν κάτι που έτσι κι αλλιώς θα ερχόταν κάποια στιγμή, τότε έχουμε πιο πολλές πιθανότητες να κάνουμε τη σχέση να κρατήσει.
Ο Μάνος και η Μάνια έχουν βρει μια ώριμη και ουσιαστική σχέση η οποία (στην ηλικία τους) βασίζεται στην επικοινωνία και στην ηρεμία και όχι στα πρότυπα του εφηβικού έρωτα με τα πάθη, τα κλάματα και τα φιλιά στα ηλιοβασιλέματα. Τα κλισέ του έρωτα λοιπόν έρχονται σαν αντίπαλος της σχέσης τους! Ο Μάνος και η Μάνια πρέπει να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα παλιά πρότυπα του έρωτα και να πιστέψουν ότι η σχέση τους είναι κάτι καλύτερο και ουσιαστικότερο».
Ιnfo:
72 ώρες των Γιώργος Χατζηπαύλου-Αστερόπης Λαζαρίδου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σαρακατσάνης
Παίζουν: Βάσω Καβαλιεράτου, Κίμων Φιορέτος, η μουσική είναι του Φοίβου Δεληβοριά.
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 21.00, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος. Τηλ.210-3418550, Εισιτήρια 12€ (στο ταμείο, την ημέρα της παράστασης), 10€ Προπώληση, 5€ ειδική τιμή για ανέργους και Ατέλεια.
