«Ζω στο Πέραμα. Από έφηβος είχα την αίσθηση ότι ζω στο Μπρίστολ. Μια βιομηχανική πόλη γκρίζα στα κάδρα της, αλλά με τρομερή δυναμική στις εικόνες της. Η πόλη μου, ο βραδινός θόρυβος των ναυπηγείων, το ματσακόνι, η βρώμα της Ψυττάλειας τα καλοκαίρια λειτουργούν άκρως θετικά στη διακριτική γοητεία της έμπνευσής μου» λέει ο Βασίλης Γιουβρής, που υπογράφει ως Yosebu. Το άλμπουμ του I'll be waiting until dawn είναι ο πιο αγαπημένος μου από όσους ελληνικούς δίσκους άκουσα φέτος. Με διαφορά. Σε μια χρονιά που τα καλά ελληνικά άλμπουμ έρχονταν με ρυθμούς που πριν από μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο, το δικό του ξεχωρίζει για κάποιο λόγο που στην αρχή δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Ίσως επειδή είναι τόσο κινηματογραφικό που θα μπορούσε να είναι πραγματική μουσική υπόκρουση κάποιας ταινίας... «Ποιας ταινίας;» τον ρωτάω. «Ε, εντάξει... Σίγουρα θα ήθελα να είχα γράψει μουσική για την Ερωτική Επιθυμία, αλλά εκείνο το διάστημα ο Καρ Βάι ήταν πολύ απασχολημένος και δεν μπόρεσε να ακούσει τα demo μου» μού απαντάει γελώντας. Η πρώτη του σόλο δουλειά -είχε προηγηθεί το άλμπουμ Tales Beyond The Unknownτων Acropod- περιέχει μελαγχολικές στιγμές όπως το εκπληκτικό «Monogramm» που ανοίγει το δίσκο, ή το συμφωνικό «Rosetta Stone», με ήχους από θάλασσα και μια μονότονη μελωδία που εξελίσσεται σε ένα μεγαλειώδες κομμάτι χατζιδακικού λυρισμού -με τα έγχορδα να κυριαρχούν, αλλά και uptempo τραγούδια που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι έχουν δημιουργηθεί σε ελληνικά στούντιο. Όπως το «You Will See», ένα θαυμάσιο ρυθμικό old school «deep house» που ξεσηκώνει.

 

Με ποιες προϋποθέσεις ξεκίνησε όλο αυτό το ταξίδι σου;

Κοίτα. Αρχικά ξεκίνησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μια υπόγεια σύνδεση με μένα και τον Michael Jordan. Αυτός πετούσε με την μπάλα και εγώ με τα φθογγόσημα. Οι επιρροές μου είναι ποικίλες. Έχω ακούσει πολλή μουσική. Τελευταία βαριέμαι λίγο, γιατί τίποτα αξιόλογο δεν μου γαργαλάει τ' αυτιά».

Πώς προέκυψε το άλμπουμ σου τόσο βαθιά συναισθηματικό και «κινηματογραφικό»;

Πάντα ένιωθα ότι μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο. Το ξεκίνησα κάτω από συναισθηματική φόρτιση. Μου ακουγόταν κάπως μελαγχολικό. Άλλοι το βρήκαν τρυφερό. Άλλοι μου είπαν ότι θα κάνω καριέρα μεγάλου συνθέτη. Άλλοι μου είπαν καλύτερα να αφήσω τη μουσική και να ανοίξω σουβλατζίδικο. Στην ολοκλήρωση του άλμπουμ βρέθηκαν στο δρόμο μου κάποιοι μουσικοί οι οποίοι με έπεισαν ότι κάτι καλό έχω κάνει. Τους άκουσα.
Δεν έχω σπουδάσει θεωρία μουσικής, ούτε έχω πάει σε καμία σχολή. Μια φίλη μου η Ελίζα, η οποία έχει ωδείο στην Κύπρο, μου είπε κάποτε ότι η μεγαλύτερη σπουδή μου είναι ο τρόπος που μπορώ να κάνω τις «εικόνες» μου νότες και ότι αυτό είναι το «δικό» μου ταλέντο. Το βλέπω και γύρω μου. Από αυτούς που κάνουν μουσική σήμερα πολύ λίγοι το έχουν σπουδάσει. Όμως η θεωρία σίγουρα μπορεί να σε βοηθήσει. Σου δείχνει άλλους δρόμους.

Πες μου για τους Acropod και τοTales Beyond The Unknown.

Tα ακρόποδα είναι ο Σάββας και ο Βασίλης. Δυο παιδιά με λαϊκές ρίζες και έφεση στο καλό κρασί... Άλλοτε στο καλότσίπουρο και σε οτιδήποτε οστρακοειδές. Το Talesήταν το πρώτο μας ποτήρι, ο πρώτος μας μεζές. Τώρα έρχεται ένα καινούργιο πιάτο φτιαγμένο πάλι με την αγάπη δυο φίλων που σέβονται ο ένας τον άλλον και έχουν αναπτύξει το δικό τους κώδικα επικοινωνίας-δημιουργίας. Γιατί είναι δύσκολο να δημιουργείς με κάποιον άλλον. Η τριβή ενίοτε θα φέρει ένταση. Με τον Σάββα όμως τα έχουμε ξεπεράσει αυτά. Γιατί και οι δυο μάθαμε να «κρατάμε τα χρώματά μας». Keep Your Colours θα είναι και ο τίτλος του καινούργιου άλμπουμ των Acropod.

Τι μπορεί να ονειρεύεται ένας καλλιτέχνης σήμερα που οι πωλήσεις των cd δεν είναι ίδιες με παλιότερα, ποιοι είναι οι στόχοι σου;

Το μόνο που ονειρεύεται ο Βασίλης είναι η μουσική του να φτάσει σε όσα περισσότερα αυτιά γίνεται. Οι πωλήσεις αφορούν το εμπορικό κομμάτι, το οποίο σαφώς και με ενδιαφέρει, γιατί από αυτό ζω. Στόχοι έχουν γεννηθεί καινούργιοι. Όταν εκπληρώνεις κάποιον, ένας άλλος γεννιέται.

Ποιο είναι το στοιχείο που κάνει το έργο σου μοναδικό;

Ίσως αυτό που προανέφερες. Το κινηματογραφικό feelin' που κρύβουν τα κομμάτια. Κοίτα, η instrumental μουσική γενικότερα έχει αυτή την ιδιότητα-ταυτότητα. Εκφράζει πιο ακαθόριστα πράγματα, το τραγούδι είναι πιο οξύ, χτυπάει πιο γρήγορα γιατί οι στίχοι κάπου σε πάνε, κάπου σε οδηγούν.

Με τι άλλο ασχολείσαι εκτός από τη μουσική;

Με την αβεβαιότητα του Heisenberg.

Σε ποιον απευθύνεσαι όταν γράφεις μουσική, έχεις κάποιον συγκεκριμένο στο μυαλό σου;

Πάντα έχω κάτι στο μυαλό μου όταν θα ξεκινήσω να γράφω. Δεν είμαι από αυτούς που ανοίγουν τα μηχανήματά τους και λένε: «Πρέπει να γράψω κάτι, πρέπει να γράψω κάτι!».

Ο δίσκος έχει πάρει πολύ καλές κριτικές από αξιόλογους ξένους καλλιτέχνες. Πόσο μπορούν να επηρεάσουν την άποψη του κοινού οι καλές κριτικές πια; Έχει καμία δύναμη η καλή ή η κακή κριτική όταν όλοι πια έχουν τόσο εύκολη πρόσβαση στη μουσική και μπορούν να τσεκάρουν τη δουλειά σου;

Η κριτική δεν αντιπροσωπεύει ένα έργο. Η κριτική είναι λέξεις. Είναι η άποψη του εκάστοτε ακροατή. Ένα έργο είναι συναίσθημα. Η μεγαλύτερη δύναμη είναι το αυτί. Θα μου πεις, και ο κριτικός αυτί έχει. Σωστά, έχει. Όμως ο τρόπος που αφομοιώνει ένα αυτί τις νότες έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων. Τουτέστιν, δεν «ακούμε» όλοι το ίδιο πράγμα, ούτε βλέπουμε τις ίδιες «εικόνες». Το αυτί είναι ο μόνος «κριτικός» που δεν ζει εις βάρος των άλλων. Οι υπόλοιποι ζουν.

Σημαίνει κάτι για σένα η λέξη επιτυχία;

Χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη για να «ζωγραφίσω» άλλα πράγματα, μη επαγγελματικά, όπως η πνευματική μου διαύγεια, η ψυχική μου υγεία. Αυτά συμβάλλουν στην «προσωπική μου επιτυχία». Έχει μια αλληγορική έννοια αυτή η λέξη στην ανθρώπινη στολή μου, άκρως ταυτόσημη με τη διάθεσή μου.

Κυκλοφορείς στην πόλη, Βασίλη; Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί;

Με ενοχλούν οι εξουσιαστές και ο τρόπος που συμπεριφέρονται στις λαϊκές τάξεις. Το Ασφαλιστικό, οι μισθοί, η ανύπαρκτη αγορά εργασίας. Τα ζόρια που τραβάνε οι οικογένειες για να τα φέρουν βόλτα. Πλέον δεν αντέχω το κέντρο. Όντας 30, ψάχνω τρόπους διαφυγής από τούτη δω την κόλαση. Λατρεύω όμως όλα τα προάστια του Πειραιά. Σε πάνε άλλού. Το απόλυτο underground. Tώρα τελευταία έχω ανακαλύψει και μια βραδινή διαδρομή. Μια εικόνα που έχει στεφανώσει τη ματιά μου. Σε όσους το έχω δείξει έχουν πάθει «κακαράτζα» (περαματιώτικη αργκό. Τη χρησιμοποιούμε για να δηλώσουμε πως κάτι μας αρέσει πολύ).

Σκοπεύεις να παρουσιάσεις το δίσκο ζωντανά;

Τον είχα παρουσιάσει το 2006 στη Γιορτή της Μουσικής και το καλοκαίρι στο Earthdance. Ενδεχομένως να παρουσιάσω το δίσκο μαζί με καινούργια κομμάτια σε ένα φεστιβάλ στην Πράγα το '08. Ίδωμεν.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Μια συνεργασία που αν γίνει πραγματικότητα θα με κάνει να χέσω πεταλούδες...