ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ τη στιγμή που ο Παύλος Παυλίδης και ο The Boy, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βούλγαρης, πρόβαραν τα τραγούδια τους για τη μεγάλη, από κοινού τους συναυλία που θα πραγματοποιηθεί απόψε, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
Πρώτος ανέβηκε στη σκηνή ο The Boy, σε μια ξεχωριστή και ίσως σπάνια χωροχρονική συγκυρία για τους fans του πολυσχιδούς καλλιτέχνη.
To set up του αποτελείται από ντραμς και συνθεσάιζερ. Ξεκινάει να σιγοτραγουδάει «Τα όνειρά μου κόκκινα / τα όνειρά σου άσπρα», η φράση κόβεται απότομα, τα πρώτα αρχέγονα «ντουμ-ντουμ-ντουμ» της τραγουδοποιίας του ηχούν κάτω από τον ιερό βράχο και ακούγονται οι στίχοι «Σε θυμάμαι τα πρωινά πια / όταν με βλέπει ο ήλιος / Πέρασα τόσα πολλά μα ακόμα φοβάμαι τα χείλη σου / είναι γιατί με φιλήσανε», κομμάτια βγαλμένα από ένα αφαιρετικό σύμπαν, γεμάτο γοητεία και σαγήνη. Έπειτα παίζει σχεδόν ντροπαλά το «Σ’ αγαπώ να της λες» και το «Αγαπημένο μας μέρος στη Γη».
Το πολυσυλλεκτικό του setlist συνεχίζεται με ένα 40λεπτο πηγαινέλα σε όλη τη δισκογραφία του. Σειρά τώρα έχει το «Απαιτώ» αντάμα με το «Ατλαντίς». Έπειτα, το «Γλυκιά μου αγάπη» και το «Φιλί».
Τα κομμάτια του The Boy σε φέρνουν σε μια εσωτερική διαδικασία, ερεθίζουν τη μνήμη σου, ψαρεύοντας στο ασυνείδητο. Φέρνουν στην επιφάνεια το καλύτερο που έχεις μέσα σου, σε βοηθούν να δεις αυτό που νιώθεις πως έχεις κρυμμένο. Κορυφαίο ανάμεσά τους και το αμέσως επόμενο στη σειρά, το «Νήμα». Ακούσαμε το megahit του «Γιατί δεν χορεύετε, ρε», ενώ ζήσαμε μια κάπως ιδιαίτερη στιγμή όταν τραγούδησε τους στίχους από το τραγούδι του Άκη Πάνου «Το Θολωμένο μου Μυαλό». Το Αγόρι ολοκλήρωσε την εμφάνισή του με το «Αν πεθάνω απόψε» και το «Θρίλερ».
Στη συνέχεια στη σκηνή ανέβηκε ο Παύλος Παυλίδης, αυτός ο ποιητής για πολλούς, παραμυθάς για κάποιους, ίσως ένας από τους πιο χαρισματικούς και ονειροπόλους story tellers που έχουμε. Ο Παυλίδης παρουσίασε ένα live, ή καλύτερα μια saga, αφιέρωμα στην ανήσυχη ιδιοσυγκρασιακή του πορεία. Παρακολουθήσαμε ένα παιχνίδι με την εσωστρέφεια, γεμάτο όνειρο και εικόνες. Η εμφάνισή του ξεκίνησε με τους στίχους: «Ορίζοντες και ουρανοί / κι αυτή η απόκοσμη λιακάδα / μι’ άγνωστη χώρα μυθική κι αυτό που οι άλλοι λέν’ Ελλάδα».
Ο Παυλίδης πολύ γρήγορα δημιούργησε ένα ολοκληρωμένο σκηνικό ήχου, δίνοντας στο βράδυ έναν καθησυχαστικό, ήρεμο ρυθμό. Έπαιξε περισσότερο από μία ώρα, ίσως και παραπάνω, αν και είναι δύσκολο να το προσδιορίσεις, επειδή κάπου χάνεσαι μέσα σε όλο αυτό που δημιουργεί.
Το σετ είχε μια καλή δόση από κλασικά τραγούδια του, όπως το «Χαζοπούλι», ο «Βροχοποιός», η « Φωτιά στο λιμάνι», το «Καράβι», το «Μόνο αυτός» και το «Κηπουρός». Έπαιξε και νέο υλικό, από το οποίο ξεχώρισα ή, καλύτερα, συγκράτησα τους στίχους: «Δίχως κρότο δίχως ήχο / όπως και τα σύννεφα δεν περίμενα πως θα ’ρθει/, πως θα έρθει σήμερα». Η συναυλία έκλεισε με το «Σιωπηλό Ποτάμι».
Οι ιστορίες του Παυλίδη και οι κινηματογραφικές μελωδίες του δημιουργούν μια ατμόσφαιρα οικειότητας και συνοχής, που σε κάνουν να νιώθεις πως όλα προκύπτουν ήρεμα, αβίαστα και αυθόρμητα σε αυτό το live.
Παύλος Παυλίδης – The Boy
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
12/07/2021 στις 21:00
