ΕIXA ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ ΠΩΣ το 2023 είναι μια πολύ δυνατή χρονιά για την ελληνική ραπ, ίσως η πιο δυνατή της τελευταίας πενταετίας, και φαίνεται πως σχεδόν κάθε δίσκος που βγαίνει μέσα στη χρονιά επιβεβαιώνει ξανά και ξανά το πόσο ψηλά βρίσκεται ο πήχης πλέον.
Η τελευταία αφορμή αφορά τον δίσκο «Fthina Tricks» του Bloody Hawk, ενός ράπερ που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα τεράστιο cult following και ένα πολύ προσωπικό στυλ που δύσκολα θα μπορούσες να ταυτίσεις με κάτι άλλο. Ο Bloody καταφέρνει να πατάει πάνω σε διάφορες τεχνοτροπίες και στυλ, με ιδιαίτερα μεγάλη άνεση, και εναλλάσσει θεματολογίες τόσο πολύ που είναι πραγματικά δύσκολο να τον κατατάξεις σε ένα συγκεκριμένο στυλ ή σε ένα συγκεκριμένο υποείδος.
Πράγμα μάλλον καλό, γιατί στην πραγματικότητα μέσα από τις εναλλαγές φανερώνεται το πραγματικό επίδικο, δηλαδή η ραπ. Δεν έχει σημασία πόσα διαφορετικά στυλ έχει, πόσα διαφορετικά beat πατάει ή οτιδήποτε άλλο, γιατί δεν χρειάζεται να καταταγεί κάπου πολύ συγκεκριμένα, ο Bloody είναι καθαρόαιμος ράπερ, επειδή ακριβώς μπορεί και ακροβατεί μεταξύ πολλών διαφορετικών στυλ. Και αυτό είναι καλό για τον Bloody φυσικά. Και αυτό είναι καλό για τη ραπ φυσικά.
Με αφορμή τους δίσκους που βγήκαν αυτήν τη χρονιά και την προηγούμενη, παρατηρούμε πως δημιουργείται ένας νέος κύκλος από ράπερ, που συμμετέχουν κυρίως ο ένας στις δουλειές του άλλου και αλληλοεπηρεάζονται στον ήχο και τη θεματολογία τους.
Από το ανατριχιαστικό storytelling («Fantasma») μέχρι τους πιο old school ήχους («KVL») και από τα drill παρέα με τον Vlospa («Piesi») μέχρι τα επιθετικά battle και το δικαιολογημένο κράξιμο στον Λιάγκα («Tavani»), ο δίσκος είναι ένα μεγάλο roller coaster συναισθημάτων, που ξυπνάνε τόσο από τα πολλά διαφορετικά beats όσο και από τη θεματολογία που εναλλάσσεται για να συνοδεύει τις ανάλογες μελωδίες.
Πριν μερικά χρόνια, θα λέγαμε πως είναι πολύ δύσκολο για έναν καλλιτέχνη όπως ο Bloody να δημιουργήσει τόσο σταθερή βάση, σε ένα μουσικό είδος στο οποίο κυριαρχεί ακόμη και σήμερα η macho φάση και το gang gang από τη μια και από την άλλη το υπερβολικά κοινωνικό που πολλές φορές θυσιάζει την αισθητική υπέρ του μηνύματος. Παρ' όλα αυτά, επειδή την ίδια σκηνή παρακολουθούμε και την ίδια μουσική ακούμε και οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς, όσο αναπάντεχο και να ήταν το blow up του Bloody, άλλο τόσο δικαιολογημένο είναι, καθώς οι δύο τελευταίοι δίσκοι του είναι πραγματικά τομές για το ελληνικό ραπ και ήδη είχε μάλλον δώσει δείγματα από το 2017.
Ταυτόχρονα, με αφορμή τους δίσκους που βγήκαν αυτήν τη χρονιά και την προηγούμενη, παρατηρούμε πως δημιουργείται ένας νέος κύκλος από ράπερ, που συμμετέχουν κυρίως ο ένας στις δουλειές του άλλου και αλληλοεπηρεάζονται στον ήχο και τη θεματολογία τους.
Ο Wang, o Immune, o Dani και ο Bloody έχουν δημιουργήσει έναν σταθερό άξονα για την ελληνική ραπ σκηνή, γύρω από τον οποίο στροβιλίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της σκηνής (ράπερ και φανς) που ξεκινά από τα επιθετικά drill και φτάνει μέχρι τη βαθιά εξομολογητική ραπ με έντονο κοινωνικό χαρακτήρα, όπως ακριβώς δηλαδή αρμόζει σε μια σκηνή στην Ελλάδα του 2023.
Στην πραγματικότητα, ο δίσκος του Bloody είναι από τους πιο καθαρόαιμους ραπ δίσκους της δεκαετίας, επειδή ακριβώς αντιλαμβάνεται τη ραπ μουσική ως κάτι ενιαίο, θεματολογικά και ηχητικά, και διαλύει τους ψευδείς διαχωρισμούς του old και του new, της ποιοτικής και της «κατώτερης» ραπ, που αναπαράγονται δίχως σταματημό από Μέσα και δημοσιολόγους. Είναι γεμάτος αντιφάσεις και αντινομίες, πιάνει τα highs και τα lows της μουσικής, φανερώνοντας τις πραγματικές συνδέσεις που δημιουργούν αυτό το τεράστιο ψηφιδωτό που ονομάζουμε ραπ.
Η δίχως «Tavani» ανοδική πορεία του Bloody θα μπορούσε να λειτουργεί και ως υπενθύμιση πως η μεθοδική δουλειά και η πραγματική αγάπη για τη μουσική (που αμφότερα ξεχειλίζουν από τον δίσκο) είναι ικανή να φέρει τούμπα κάθε debate για τη ραπ, ομοίως με την εμφάνιση των Outkast και την εγκαθίδρυση του νότιου ραπ σε μια εποχή στην οποία όλοι τάσσονταν είτε με τη δυτική είτε με την ανατολική ακτή και κανείς δεν είχε προβλέψει την έκρηξη που θα ερχόταν.
Μέχρι τον επόμενο δίσκο του Bloody, που λογικά θα είναι και ο καλύτερος δίσκος του Bloody.
