Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΗΤΑΝ η τελευταία μέρα του Οκτωβρίου (δηλαδή Halloween) του 1974 και η τοποθεσία, υπό το φως της πανσελήνου, ήταν οι σπηλιές Chislehurst στο Κεντ, ένας λαβύρινθος από τεχνητές σήραγγες αιώνων λίγο έξω από το Λονδίνο. Η αφορμή ήταν το επίσημο πάρτι για την έναρξη της δισκογραφικής εταιρείας Swan Song των Led Zeppelin, η οποία ιδρύθηκε πριν από μισό αιώνα αυτή την εβδομάδα.
Ο Σάιμον Κερκ, ντράμερ των Free και των Bad Company, που βρισκόταν εκεί επειδή οι Bad Company ήταν το νέο μεγάλο όνομα της νεοσύστατης εταιρείας, μπορεί να είναι 74 ετών, αλλά θυμάται με αμείλικτη διαύγεια τις λεπτομέρειες του πιο εξωφρενικού και ακόλαστου πάρτι στην ιστορία του ροκ. «Ήταν σα να μπαίνεις σε μια χώρα μπαρόκ φαντασίας, σαν ταινία του Φελίνι, σαν μεσαιωνικό όργιο», θυμάται.
«Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν δύο κυρίες ντυμένες καλόγριες, οι οποίες χαριεντίζονταν μέσα σε ένα πολύ φαρδύ φέρετρο και έκαναν διάφορα πράγματα σεξουαλικού χαρακτήρα μεταξύ τους… Στη συνέχεια, ήταν ένας θίασος νάνων που έπεφταν και στέκονταν ο ένας στους ώμους του άλλου. Υπήρχαν πυροφάγοι, ζογκλέρ, κορίτσια (όπως αυτά) που περπατούν φορώντας μόνο μπικίνι γύρω από τα ρινγκ πυγμαχίας. Όλη η βραδιά έσταζε παρακμή και σεξ», λέει ο Κερκ.
Η Swan Song, η οποία σταμάτησε την ενεργό δράση της το 1983, αποτελεί ένα γλαφυρό στιγμιότυπο μιας περασμένης εποχής, όταν τα συγκροτήματα ξόδευαν τα χρήματά τους στις δικές τους εταιρείες και τα πάρτι αποτελούσαν βαρόμετρο του στάτους.
«Γυμνοί άντρες παλαιστές πάλευαν κάτω από το τρεμάμενο φως των πυρσών, ενώ ένα μενού με ελάφι και ζεστό κρασί σερβιριζόταν από σερβιτόρες που φορούσαν ράσα καλόγριας χωρίς πλάτη…Θυμάμαι τα πολλά φώτα που αναβόσβηναν στις σπηλιές και ανέβαζαν την κλίμακα του δράματος. Και, φυσικά, υπήρχε πολύ σνιφάρισμα και τρίψιμο της μύτης…».
Το λανσάρισμα της Swan Song είχε σχεδιαστεί για να οδηγήσει τους Zeppelin στο επόμενο επίπεδο επιτυχίας, εξηγεί ο Ντάνι Γκόλντμπεργκ, ο οποίος διηύθυνε την εταιρεία στην Αμερική (και χρόνια αργότερα θα αναλάμβανε το μάνατζμεντ των Nirvana). Εκείνη την εποχή, το συγκρότημα δεν είχε ακόμη κυκλοφορήσει το Physical Graffiti, για πολλούς το σπουδαιότερο άλμπουμ τους. Το να έχουν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία στην οποία θα κυκλοφορούσαν τη δική τους μουσική, αλλά και άλλων, ήταν για τους Zeppelin ο απώτατος στόχος.
«Υπήρχαν τρεις λόγοι για τους οποίους οι Led Zeppelin ξεκίνησαν το Swan Song. Πρώτον για να υποστηρίξουν καλλιτέχνες που τους άρεσαν. Δεύτερον, για να αξιοποιήσουν την υπερπροβολή τους σε μια άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα και σε μια άλλη πηγή εισοδήματος. Και τρίτον, υπήρχε ένα status που συνδέονταν με το να έχουν οι καλλιτέχνες τη δική τους εταιρεία», λέει ο Γκόλντμπεργκ.
«Οι Beatles είχαν την Apple και οι Stones την Rolling Stones Records. Ήταν η επικύρωση ενός ολύμπιου επιπέδου σούπερ σταρ». Υπήρξε όμως επιτυχημένη η Swan Song; Για τους Zeppelin και τον επιβλητικό μάνατζερ τους, τον θηριώδη Πίτερ Γκραντ, ναι. Τους έδωσε τον πλήρη έλεγχο των πάντων. Και οι Bad Company έγιναν διάσημοι. «Ούτε η Apple ούτε η Rolling Stones Records είχαν ποτέ μια υπογραφή τόσο επιτυχημένη όσο οι Bad Company», λέει ο Γκόλντμπεργκ.
Η Swan Song, η οποία σταμάτησε την ενεργό δράση της το 1983, αποτελεί ένα γλαφυρό στιγμιότυπο μιας περασμένης εποχής, όταν τα συγκροτήματα ξόδευαν τα χρήματά τους στις δικές τους εταιρείες και τα πάρτι αποτελούσαν βαρόμετρο του στάτους. Ακόμα και τα πιο ήρεμα πάρτι της Swan Song στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη ήταν υποθέσεις ακραίας χλιδής και παρακμής. Στο πάρτι που είχε δώσει η εταιρεία στο ξενοδοχείο Bel-Air του Λος Άντζελες είχε παρευρεθεί ο Γκράουτσο Μαρξ παρέα με τον Έλτον Τζον.
«Η ιδέα ότι θα μπορούσα να φέρω τον Γκράουτσο Μαρξ σε ένα πάρτι των Led Zeppelin ήταν πολύ ελκυστική (για το συγκρότημα)», θυμάται σήμερα ο Έιμπ Χοτς, ο άνθρωπος που διηύθυνε το γραφείο της Swan Song στο Λονδίνο.
Ο Κερκ θυμάται κι αυτός να συναντά τον μεγάλο κωμικό, ογδοντάρη τότε. «Ο Γκράουτσο ήταν εκεί με δύο "ανιψιές" του, ας πούμε. Μία σε κάθε χέρι. Του είπα: "Γκράουτσο, ευχαριστώ για όλο το γέλιο και το χιούμορ που μας χάρισες τόσα χρόνια". Κι εκείνος έσκυψε και μου είπε: "Ξέρεις, έχω πολλά εκατομμύρια και θα έδινα τουλάχιστον το ένα από αυτά μόνο και μόνο για να έχω μια τελευταία στύση"».
Το πάρτι της Swan Song όμως που κατέληξε σε φάρσα ήταν αυτό που έγινε τότε στο ξενοδοχείο Four Seasons της Νέας Υόρκης όταν ο μάνατζερ του γκρουπ και ο επί χρόνια tour manager των Zeppelin, Ρίτσαρντ Κόουλ, απέτυχαν να εξασφαλίσουν ζωντανούς κύκνους (σύμφωνα με το όνομα της εταιρείας που σημαίνει «κύκνειο άσμα») για την εκδήλωση. «Έτσι παρήγγειλαν μισή ντουζίνα χήνες», θυμάται ο Κερκ. «Ο Γκραντ είπε ότι κανείς δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά. Αλλά οι χήνες απέδρασαν από τα κλουβιά τους στο λόμπι του Four Seasons και άρχισαν να τρέχουν στην Πέμπτη Λεωφόρο με τον Ρίτσαρντ Κόουλ να τις κυνηγάει».
Με στοιχεία από the Telegraph
