Βρισκόμαστε πίσω από την πλατεία Βικτωρίας, σε ένα πεζόδρομο. Οι οδηγίες είναι σαφείς. «Θα με πάρετε τηλέφωνο μόλις φθάσετε για να κατέβω να σας ανοίξω, η πόρτα ανοίγει με τηλεκοντρόλ».
Και όντως. Η Αναστασία εμφανίζεται σιγά-σιγά καθώς σηκώνεται το ηλεκτρικό ρολό της πόρτας. Είναι ένα πολύ νέο κορίτσι. Μελαχρινή και όμορφη. Ντυμένη απλά, με τζιν, ένα μαύρο t-shirt και Vans παπούτσια. Στο πρόσωπό της έχει ζωγραφίσει σε διάφορα σημεία, κοντά στα μάτια, μαύρες τελίτσες. Της λέω πόσο μου αρέσουν. Της πάνε πολύ. Γελάει και πατάει το νούμερο 7 στο ασανσέρ.
Το εργαστήριο της Αναστασίας βρίσκεται σε ένα παράξενο κτίριο που στεγάζει στους πρώτους πέντε ορόφους γκαράζ αυτοκινήτων και στους υπόλοιπους τρεις στούντιο, κυρίως καλλιτεχνών. «Παλιά στεγαζόταν εδώ μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών και τα στούντιο ήταν τα γραφεία της εταιρείας. Τώρα έχουν μαζευτεί διάφοροι δημιουργικοί άνθρωποι. Κάτω από μένα είναι ένα παιδί που φτιάχνει μουσικά όργανα, πιο πέρα είναι κάποιοι άλλοι που κάνουν μοντάζ, μια κοπέλα που κάνει ρούχα, υπάρχουν καλοτεχνίτες που έρχονται από διάφορα μέρη του κόσμου και που έχουν εδώ το εργαστήριό τους για όσο καιρό βρίσκονται στην Αθήνα. Ακριβώς δίπλα από μένα βέβαια βρίσκεται και ο Τάσος που είναι personal trainer και φέρνει εδώ τους μαθητές τους για γυμναστική. Αν και καμιά φορά είναι λίγο δύσκολη η συνύπαρξη, ωστόσο έχει και την πλάκα του το γεγονός ότι περνάνε μέσα από το στούντιο μου με κολάν και αθλητικά και πηγαίνουν δίπλα για ασκήσεις».
Ο χώρος της Αναστασίας είναι μικρός και γεμάτος με εργαλεία και υλικά που χρησιμοποιεί: Μελάνια, κόλλες, ραπιδογράφοι, πινέλα, διάφορα είδη χαρτιών, γύψοι, τσιμέντο, γάζες, σφραγίδες, κομμάτια ξύλων, μεταξένια υφάσματα ακόμα και υλικά που βρίσκει πεταμένα στα σκουπίδια.
Ο χώρος της Αναστασίας είναι μικρός και γεμάτος με εργαλεία και υλικά που χρησιμοποιεί: Μελάνια, κόλλες, ραπιδογράφοι, πινέλα, διάφορα είδη χαρτιών, γύψοι, τσιμέντο, γάζες, σφραγίδες, κομμάτια ξύλων, μεταξένια υφάσματα ακόμα και υλικά που βρίσκει πεταμένα στα σκουπίδια.
Τα έργα της είναι όλα ασπρόμαυρα. Κάποια από αυτά είναι σε εξέλιξη μέσα στο στούντιο και απεικονίζουν άμορφες μάζες που μέσα από τις επαναλαμβανόμενες τελείες και γραμμές που χρησιμοποιεί για να τα φτιάξει δημιουργούν μια τρισδιάστατη ψευδαίσθηση ροής.
«Εμένα μου αρέσει αυτό εδώ το παράθυρο που μπαίνει ωραίο φως. Κάθομαι και χαζεύω έξω το αστικό τοπίο» λέει και το φως το ήλιου φωτίζει τις τελίτσες του προσώπου της που μοιάζουν τόσο φυσικές πάνω της.
Η Αναστασία σπούδασε γραφιστική στη Βακαλό και αρχικά δούλεψε στον χώρο της διαφήμισης, σε μια μεγάλη διαφημιστική εταιρεία. «Αν και έμαθα πολλά εκεί, ωστόσο ένιωθα να μην ταιριάζω μέσα σε αυτό τον χώρο. Μεγάλωσα μέσα σε εργαστήρια, μια και η μαμά μου είναι καλλιτέχνις, κεραμίστρια, κι έτσι αποφάσισα σταδιακά να δοκιμάσω να αφήσω ελεύθερο το δημιουργικό κομμάτι του εαυτού μου. Νοίκιασα λοιπόν αυτό τον χώρο, μάζεψα τα υλικά μου και ξεκίνησα να ζωγραφίζω».
Οι πιο πολλές τελείες που έχει κάνει, λέει, ήταν για μια μεγάλη τοιχογραφία που έφτιαξε πρόσφατα για το Souzy Tros και είχε διαστάσεις 8 μέτρα επί 1.70. «Ουσιαστικά είναι ένας τοίχος που δημιουργεί μια ψευδαίσθηση, μια οφθαλμαπάτη και μια κίνηση. Έχει μια ενέργεια, μια ροή» μου λέει καθώς μου δείχνει στο κινητό μια φωτογραφία από το εντυπωσιακό της δημιούργημα.
«Καμιά φορά μετράω τις τελείες και τις γραμμές που φτιάχνω αλλά πολύ συχνά χάνομαι μέσα σε αυτό. Αυτή η διαδικασία της επανάληψης σε κάνει να θέλεις να πάρεις τον χρόνο με τον εαυτό σου, χρειάζεται συγκέντρωση και έχει στοιχεία διαλογισμού».
«Οι τελίτσες στο πρόσωπο είναι οι κωδικοί μου, κάτι σημαίνουν, αλλά δεν θέλω να σου πω ακριβώς τι. Τις ζωγραφίζω εδώ και έντεκα χρόνια, κάθε μέρα, στο πρόσωπο μου και δεν είναι πάντα στα ίδια σημεία. Τις φτιάχνω κάθε πρωί με αδιάβροχο eyeliner που δεν φεύγει ακόμα κι όταν μπαίνω στη θάλασσα».
Μου λέει ότι το στοιχείο της θάλασσας είναι αυτό που την έχει επηρεάσει όσο τίποτε άλλο. «Νομίζω πως αυτό το στοιχείο της ροής που έχουν τα έργα μου προκύπτει από εκεί. Κάνω ιστιοπλοΐα για χρόνια, από μικρό παιδί. Ουσιαστικά μεγάλωσα μέσα σε ένα ιστιοπλοϊκό, το πρώτο μου ταξίδι το έκανα όταν ήμουν 35 ημερών και συνεχίζω να το κάνω μέχρι και σήμερα» λέει και κάνει μια κίνηση θέλοντας να δείξει ότι είναι «κουνημένη».
Αγαπημένη της καλλιτέχνις είναι η Γιαπωνέζα εικαστικός Γιαγιόι Κουσάμα γεγονός που καθόλου δεν εκπλήσσει μια και το αγαπημένο μοτίβο της Κουσάμα είναι τα πουά που επαναλαμβάνει με έναν ψυχαναγκαστικό τρόπο, ο οποίος, όπως έχει πει η ίδια, έχει τις ρίζες του στην παιδική της ηλικία.
Λίγο μετά μιλάει για το Victoria Square Project, που είναι σχεδόν από κάτω, και μοιάζει όπως λέει «να έχει φωτίσει τη γειτονιά». Της αρέσει πολύ η πλατεία Βικτωρίας με τις αστικές πολυκατοικίες και τα μαγαζάκια των μεταναστών. «Πιο πολύ απ' όλα μου αρέσει ένα που φτιάχνει κάτι πεντανόστιμες γεωργιανές πίτες». Κάθε τόσο παίρνει μια και την τρώει στην πλατεία καθώς χαζεύει την κίνηση, πριν επιστρέψει στο μικρό της ζεν σύμπαν με τις αμέτρητες ασπρόμαυρες τελείες και γραμμές.
Info:
Δείτε περισσότερες δουλειές της Αναστασίας Παπαλεωνίδα-Πούντζα εδώ.
