Η Πινακοθήκη Frances Young Tang παρουσιάζει την έκθεση Ellsworth Kelly: Postcards, μια έκθεση με τις καρτ ποστάλ του Αμερικανού καλλιτέχνη, έως τις 28 Νοεμβρίου 2021.
Η απλότητα της φόρμας και ο σημαντικός ρόλος του χρώματος χαρακτηρίζουν το έργο του μινιμαλιστή εικαστικού, γλύπτη και χαράκτη, τα έργα του οποίου υπάρχουν στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου. Ποτέ στην καριέρα του δεν χρησιμοποίησε την ίδια απόχρωση. Σε κάθε έργο έψαχνε να βρει το μοναδικό, το διαφορετικό, το αυθεντικό. Και το επετύγχανε δίνοντας έμφαση στη σύνθεση.
Αν και επηρεάστηκε πολύ από τον Πικάσο και τον Ματίς, ο ίδιος ήταν εξαιρετικά επιδραστικός σε άλλους, νεότερους Αμερικανούς καλλιτέχνες, που είδαν στη δουλειά του μια ανεπιτήδευτη ανάγκη για πρωτοπόρα σκέψη.
Σε κάθε έργο έψαχνε να βρει το μοναδικό, το διαφορετικό, το αυθεντικό. Και το επετύγχανε δίνοντας έμφαση στη σύνθεση.
Δεν ήταν μόνο ζωγράφος αλλά χαράκτης και γλύπτης, έχοντας μια άνεση με πολλά εκφραστικά μέσα. Έδινε μεγάλη έμφαση στον εσώτερο κόσμο αλλά και την ίδια τη φύση. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που τα έργα του έχουν την ικανότητα να σε βυθίζουν σε έναν κόσμο.
Τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου έχουν πίνακές του, ενώ οι αναδρομικές του φανερώνουν έναν δημιουργό με συνέπεια και χάρη, με προσωπικότητα και τόλμη. Η έκθεση με τις καρτ ποστάλ του φανερώνει την «εσωτερικότητα της δημιουργικής διαδικασίας του και, από πολλές απόψεις, της ζωής και της ιστορίας του» λέει ο Ian Berry, διευθυντής του μουσείου.
Οι καρτ ποστάλ αυτές δείχνουν την εφευρετική του προσέγγιση στην αφαίρεση, που βασίζεται στη σύνθεση και την παρατήρηση που έκανε όταν βρέθηκε στον φυσικό κόσμο. «Τα στοιχεία της τύχης, του κατακερματισμού, του πώς πλαισιώνει κανείς τον κόσμο, όλα αυτά που έκαναν τον Έλσγουορθ Κέλι τόσο σημαντικό καλλιτέχνη στην ιστορία της τέχνης, μπορούν να βρεθούν σε αυτές τις κάρτες».
Για περισσότερα από 50 χρόνια, ο Κέλι έκανε σχεδόν 400 κολάζ καρτ ποστάλ. Ορισμένες στάλθηκαν σε φίλους και συγγενείς, ενώ άλλες κρατήθηκαν από τον καλλιτέχνη στο στούντιο του. Χρησιμοποιούσε την ίδια καρτ ποστάλ πολλές φορές, κάνοντας πειράματα με διαφορετικά σχήματα και διαμορφώσεις του κάδρου του. Μερικές από αυτές χρησιμοποιήθηκαν αργότερα ως βάση για μεγαλύτερα έργα, όπως δύο πάνελ του, τα White and Dark Grey Panels και Curved Grey Panel, το 1977.
Αυτά τα οικεία έργα δίνουν πληροφορίες για τα ταξίδια του Κέλι, τους δημιουργικούς συλλογισμούς, το καλλιτεχνικό όραμα και τις στρατηγικές του οπτικού παιχνιδιού μέσα σε ένα πλαίσιο. «Πριν από τα λογισμικά Photoshop και CAD (σχεδίαση με τη βοήθεια υπολογιστή), αυτός ήταν ο τρόπος της Kelly να δοκιμάσει μια ιδέα, να τοποθετήσει ένα αντικείμενο σε ένα τοπίο και να το δει σε κλίμακα. Ένα τρίγωνο χρώματος τοποθετείται σε ένα τοπίο και ξαφνικά φαίνεται να έχει ύψος 100 πόδια» λέει ο Berry.
Σε μια συνέντευξή του 1989 στο περιοδικό Forum, ο Κέλι είπε ότι αυτά τα έργα «αντιπροσώπευαν την επιθυμία μου να κάνω μεγάλα χρωματικά σχήματα στη φύση, δηλαδή γλυπτική».
Οι τελευταίες του καρτ ποστάλ με τα κύματα του ωκεανού κατασκευάστηκαν το 2005. Αυτά τα έργα δείχνουν έναν απεριόριστο χώρο δημιουργικής ελευθερίας και παρέχουν μια σημαντική εικόνα για τον τρόπο που ο Κέλι είδε, βίωσε και μετέφρασε τον κόσμο στη δική του τέχνη.
Άλλες κάρτ ποστάλ αναφέρονται στο Παρίσι, όπου ο Κέλι έζησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και όπου επέστρεφε συχνά. Στο Παρίσι έφτασε με πόρους που έδινε ο αμερικανικός στρατός σε βετεράνους και συνδέθηκε με προσωπικότητες όπως ο Γιαν Αρπ, ο Μπρανκούζι, ο Τζακομέτι και ο Πικάμπια. Αφομοίωσε γρήγορα τις επιταγές της εποχής εκείνης και δεν έζησε από κοντά την επικράτηση του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού στην πατρίδα του.
Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1954, έχοντας αφομοιώσει πολλά από την Ευρώπη, τα οποία μεταλαμπάδευσε στην Αμερική. Έζησε στη Νέα Υόρκη, στο Old Chatham, σε ένα κτίριο-στούντιο όπου δούλεψε για πέντε δεκαετίες.
Ο δρόμος που τράβηξε, ανεξάρτητα από ρεύματα, για επτά δεκαετίες, χαρακτηρίζεται από την καινοτόμο συμβολή στη ζωγραφική και τη γλυπτική του εικοστού αιώνα.
