Εκεί που ο Δούναβης διασχίζει την παλιά σερβική πόλη Μπανόβτσι, μόλις 25 χιλιόμετρα βόρεια του Βελιγραδίου, βρίσκεται το Magacin Macura - Zenit 4, ένας παλιός αχυρώνας που μετατράπηκε σε χώρο τέχνης.
Η κατασκευή του συμπληρώνει το Μουσείο Macura, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Νόβι Μπανόβτσι. Το μουσείο που άνοιξε το 2008 χτίστηκε για να στεγάσει μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης στην Ανατολική Ευρώπη και είναι το πρώτο ιδιωτικό μουσείο στη Σερβία.
Η συλλογή του Βλαντιμίρ Μακούρα περιλαμβάνει μερικά από τα ωραιότερα παραδείγματα των καλλιτεχνικών κινημάτων των αρχών του 20ού αιώνα, όπως ο Ζενιθισμός, το Ντάντα, ο Σουρεαλισμός, ο Βιεννέζικος Αξιονισμός και πολλά άλλα.
Η θέση του Magacin Macura είναι αρκετά σημαντική, σε ένα παλιό χωριό, μακριά από τις μεγάλες πόλεις. Οι τέχνες του θεάματος, οι συναυλίες, τα θεατρικά έργα και οι προβολές ταινιών μετατρέπουν συχνά την απομακρυσμένη τοποθεσία σε χώρο συγκέντρωσης των κατοίκων έξω από το αστικό κέντρο αλλά όχι πολύ μακριά.
Ο παλιός αχυρώνας χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την αποθήκευση σιτηρών, στη συνέχεια για αλεύρι και πιο πρόσφατα για ψωμί. Αποτελείται από μια όμορφα απλή ξύλινη κατασκευή, γυμνά ξύλινα δάπεδα και τοίχους από τούβλα. Όσο το δυνατόν περισσότερο από τα υλικά έπρεπε να διατηρηθούν όταν ο Βιεννέζος αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης Milan Mijalkovic κλήθηκε να σχεδιάσει μια σημαντική επέκταση του κτιρίου.
Με προϋπολογισμό μόλις 30.000 ευρώ, που ισοδυναμεί με 100 ευρώ/τ.μ.-χαμηλό ακόμη και από τα σερβικά πρότυπα-ο Μιγιάλκοβιτς επέλεξε απλές τεχνικές χαμηλού κόστους χρησιμοποιώντας ένα χαλύβδινο πλαίσιο για την κατασκευή της μονωμένης επένδυσης για τους τοίχους. Οι πόρτες, τα παράθυρα, ακόμη και το ξύλινο δάπεδο, ήταν όλα από επαναχρησιμοποιημένα υλικά, που διασώθηκαν από τον τοπικό χώρο διάθεσης απορριμμάτων.
Με προϋπολογισμό μόλις 30.000 ευρώ, που ισοδυναμεί με 100 ευρώ/τ.μ., χαμηλό ακόμη και από τα σερβικά πρότυπα, ο Μιγιάλκοβιτς επέλεξε απλές τεχνικές χαμηλού κόστους χρησιμοποιώντας ένα χαλύβδινο πλαίσιο για την κατασκευή της μονωμένης επένδυσης για τους τοίχους. Οι πόρτες, τα παράθυρα, ακόμη και το ξύλινο δάπεδο ήταν όλα από επαναχρησιμοποιημένα υλικά, που διασώθηκαν από τον τοπικό χώρο διάθεσης απορριμμάτων.
Για την κατασκευή του νέου χώρου που ονομάζεται Magacin, ένας μεγάλος ορθογώνιος όγκος τοποθετήθηκε κατά μήκος του δρόμου, κάθετα στο υπάρχον κτίριο και ανυψώθηκε μέχρι τη γραμμή της μαρκίζας του.
Η ροζ πρόσοψη υπογραμμίζει αυτή τη νέα παρουσία στο χωριό. Δύο μαύρα κουτιά, που στεγάζουν ένα κατάστημα και αποθηκευτικούς χώρους, αποτελούν τη βάση του όγκου. Μεταξύ των κουτιών και του παλιού κτιρίου δημιουργούνται δύο καλυμμένες πόρτες. Οι βιτρό πόρτες ρίχνουν έγχρωμο φως στους υφιστάμενους τοίχους από τούβλα του αχυρώνα, όπου η ξεφτισμένη βαφή είναι σε πλήρη αντίθεση με τους τακτοποιημένα επιχρισμένους τοίχους της προέκτασης.
Περνώντας από την αριστερή πόρτα, το λόμπι της εισόδου, υπάρχει ένα δεντρόφυτο μονοπάτι, το οποίο φτάνει στις όχθες του Δούναβη. Όσοι φτάνουν εκεί μπορούν να πιούν σπιτικό χυμό λεβάντας, σερβιρισμένο σε vintage μπουκάλια και ποτήρια καθώς συζητούν με τον ίδιο τον συλλέκτη. Από αυτόν τον κήπο, μπαίνει κάποιος στον μεγάλο εκθεσιακό χώρο του αρχικού αχυρώνα.
Η σκάλα που οδηγεί στον επάνω όροφο καταλήγει σε ανοιχτούς χώρους εργασίας και ατελιέ αλλά και χώρους όπου μπορούν να γίνουν παραστάσεις και να πραγματοποιηθούν αναγνώσεις.
