Οι Unboxholics, το εγχείρημα των Σάκη και Αλέξανδρου Καρπά, δύο αδελφών από τη Βόρεια Ελλάδα, μεγάλωσε, προσέλκυσε κι άλλα άτομα που αγαπούν τα ίδια πράγματα με αυτούς και αποτελεί φαινόμενο του ελληνικού ίντερνετ. Στον Αλέξανδρo δεν αρέσει τόσο το λήμμα «YouTubers», όπως έχει δηλώσει σε βίντεό τους, αλλά το αποδέχονται, έστω κι αν στην πραγματικότητα τα βίντεο στο YouTube αποτελούν μόνο ένα μέρος από όσα κάνουν. Σε λίγες μέρες οι δυο τους, έχοντας ήδη σημειώσει τα πρώτα τους βήματα στην κινηματογραφική μυθοπλασία με ταινίες μικρού μήκους που υπάρχουν διαθέσιμες στο κανάλι τους, θα αποκαλύψουν στο κοινό το μεγάλου μήκους ντεμπούτο τους, με τίτλο «Μην ανοίγεις την πόρτα». Οι προπωλήσεις για την απόπειρά τους στον ψυχολογικό τρόμο δείχνουν έντονο ενδιαφέρον από το κοινό, ο εγχώριος φιλμικός κανόνας σίγουρα χρειάζεται μια αξιόλογη ταινία του είδους, ας μην ξεχνάμε ότι YouTubers είναι και οι αδελφοί Φιλίππου, το «Talk to Me» των οποίων αποτέλεσε την πιο πολυσυζητημένη ταινία τρόμου της περσινής χρονιάς.
Την επικοινωνία με τα μέσα ενημέρωσης αναλαμβάνει παραδοσιακά ο Σάκης, με τον οποίο συνομιλήσαμε με αφορμή την έξοδο της ταινίας τους. Ανάμεσα σε άλλα, μας μίλησε για πράγματα που τους τρομάζουν, για τις διαφορές ανάμεσα σε horror ταινίες και games, για την πολυετή «χορηγία» τους στα βιντεοκλάμπ της περιοχής τους, αλλά και για τη δαιμονοποίηση των gamers.
Η πρώτη μας ταινία είναι σίγουρα κάτι που πηγάζει από μέσα μας. Δεν έγινε ούτε κατά παραγγελία, ούτε γιατί είχε κάποιον υποχθόνιο σχεδιασμό. Ούτε γνωστότεροι θέλουμε να γίνουμε με αυτό το project, ούτε πλουσιότεροι. Είναι ένα όνειρο που είχαμε από μικρά παιδιά.
— Γιατί επιλέξατε να ασχοληθείτε με το σινεμά και γιατί ειδικά με το σινεμά του φανταστικού;
Καταρχάς, είμαστε λάτρεις του σινεμά από μικρά παιδιά. Τα βιντεοκλάμπ της περιοχής μας τα είχαμε κάνει πλούσια. Ξέρετε, πάγκοι με καρτέλες εξωφύλλων, VHS κασέτες και ούτω καθεξής. Δυστυχώς, στην επαρχία η αίθουσα του κινηματογράφου είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση, οπότε το λες και «απωθημένο» όλο αυτό που θέλουμε να κάνουμε με την ταινία. Τώρα, σε ό,τι αφορά στο φανταστικό στοιχείο το οποίο πραγματευόμαστε, θα πούμε απλά πως η πραγματικότητα είναι λίγο βαρετή, την ώρα που η φαντασία μπορεί να οργιάσει. Με απλά λόγια, την πραγματικότητά σου τη βλέπουν όλοι. Αυτό που έχεις στο μυαλό σου και στη φαντασία σου, όμως, μόνο αν το εκφράσεις θα το δουν. Ε, εμείς θέλουμε να το εκφράσουμε με τις ταινίες μας, είτε μικρού, είτε μεγάλου μήκους.
— Τι να περιμένουμε από την πρώτη σας ταινία μεγάλου μήκους;
Η πρώτη μας ταινία είναι σίγουρα κάτι που πηγάζει από μέσα μας. Δεν έγινε ούτε κατά παραγγελία, ούτε γιατί είχε κάποιον υποχθόνιο σχεδιασμό. Ούτε γνωστότεροι θέλουμε να γίνουμε με αυτό το project, ούτε πλουσιότεροι. Είναι ένα όνειρο που είχαμε από μικρά παιδιά. Ένα ορόσημο στη μέχρι τώρα σταδιοδρομία μας σε αυτό τον χώρο. Μιλάμε για το «παιδί μας», το οποίο έχουμε γεννήσει και αναθρέψει εμείς. Δεν ξέρουμε αν θα αρέσει στον κόσμο, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι πως πρόκειται για κάτι 100% φτιαγμένο από τα χέρια μας.
— Υπάρχει καταμερισμός εργασίας μεταξύ σας ή τα κάνετε όλα μαζί;
Για να ρωτάτε για καταμερισμό εργασίας, μάλλον βγαίνει προς τα έξω το γεγονός ότι κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Κοιτάξτε, σίγουρα δεν είμαστε δύο και τρεις άνθρωποι που συμμετέχουμε σε όλο αυτό που λέγεται Unboxholics. Η ομάδα είναι μεγάλη και ο καθένας έχει τον ρόλο του. Καταμερισμός σαφώς και γίνεται, απλά όντας τελειομανείς στο πλαίσιο του υποφερτού, σχεδόν όλα περνάνε από το μάτι μας, αν όχι από το χέρι μας. Πιστεύουμε, ωστόσο, στη δύναμη της «αγέλης».
— Πώς λύνετε τις δημιουργικές διαφωνίες σας, αν υπάρχουν;
Προφανέστατα και υπάρχουν διαφωνίες στο δημιουργικό κομμάτι. Κάποιες φορές λύνονται δημοκρατικά, κάποιες φορές κάποιος θα αναγκαστεί να βάλει νερό στο κρασί του, διαφορετικά τα πράγματα θα όδευαν προς ολοκληρωτική ρήξη. Τα καλά νέα είναι πως μεταξύ μας σπάνια θα υπάρξουν πολύ σοβαρές διαφωνίες στο καλλιτεχνικό και στο δημιουργικό στοιχείο των project μας.
— Είδα ένα δικό σας μικρού μήκους, η δράση του οποίου εξελισσόταν επίσης σε δάσος. Τι είναι αυτό που σας τρομάζει τόσο στο δάσος;
Θα μπορούσα να βρω πολλές παράξενες ιστορίες και να σκαρφιστώ άλλες τόσες. Η αλήθεια είναι πως μεγαλώσαμε κοντά στο δάσος. Ξέρουμε τη μαγεία του, τη μοναξιά και το σκοτάδι του. Είναι ένα concept ανεξάντλητο και απύθμενο. Ένα ρητό λέει πως το δάσος μπορεί να σου μάθει τόσο πολλά πράγματα που ούτε τα βιβλία δεν θα μπορέσουν να σου μάθουν. Και στην τελική, όποιος έχει υπάρξει ποτέ μόνος σε δάσος, ξέρει καλά τι μπορεί να σε τρομάξει εκεί μέσα.
— Ποια άλλα πράγματα σας τρομάζουν;
Μας τρομάζουν οι σκέψεις των ανθρώπων. Μας τρομάζει ο θάνατος, με τον οποίο δεν θα συμφιλιωθούμε ποτέ. Μας τρομάζει η μισαλλοδοξία του κόσμου, το μίσος και η παράνοια που επικρατεί εκεί έξω. Περισσότερο μάς τρομάζει ότι έχουμε παιδιά, τα οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να μείνουν μόνα τους σε αυτήν τη ζούγκλα.
— Πείτε μου τρεις ταινίες τρόμου και τρία games με τα οποία χάσατε τον ύπνο σας.
Ξεκινώντας από τις ταινίες, θαρρώ πως το «Rosemary's Baby» του Ρόμαν Πολάνσκι είναι μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου που έχουν δημιουργηθεί. Επίσης, το «The Shining» του θρυλικού Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι ικανό να σου ταράξει τα βράδια και, τέλος, παρά την ηλικία του, το «Νosferatu» του 1922 παραμένει ακόμη και στις μέρες μας μια «παγωμένη» ταινία. Όσο για τα βιντεοπαιχνίδια, δεν γίνεται να λείπει η σειρά «Silent Hill» από αυτήν τη λίστα και σε αυτά συγκαταλέγω και το έπος που ακούει στο όνομα «P.T.». Από εκεί και πέρα, τα «Darkwood», «Alien: Isolation», «The Mortuary Assistant», «Resident Evil 7», «Dead Space», «MADiSON», «Amnesia» και «Outlast» θα τσακωνόντουσαν για να πάρουν τη δεύτερη και την τρίτη θέση.
— Έχετε τρομάξει περισσότερο με ταινία ή με game;
Αφενός, λόγω της διαδραστικότητας των βιντεοπαιχνιδιών, ο τρόμος σε αυτά δύναται να είναι αμεσότερος. Αφετέρου, οι ταινίες σού δείχνουν ακριβώς αυτό που θέλουν, χωρίς να σε περιμένουν, χωρίς να σου δίνουν τον χρόνο να προετοιμαστείς. Οπότε, θα έλεγα πως είμαι 50-50 σε αυτό το ερώτημα.
— Στο σκέλος του θεάματος, πιστεύετε ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο σινεμά τρόμου και στα video games τρόμου; Για μένα, π.χ., μια ειδοποιός διαφορά είναι ο ρυθμός, ο οποίος επηρεάζεται από τον έλεγχο του παίχτη.
Όπως ανέφερα ήδη, στα βιντεοπαιχνίδια ο παίκτης έχει μερικώς τον έλεγχο στον τρόμο. Αυτό δημιουργεί σίγουρα μια διάδραση φανταστική, από την άλλη δίνει περιθώρια στον παίκτη-θεατή να ετοιμάσει τις ψυχολογικές και σωματικές άμυνές του. Στις ταινίες δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια. Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας πρωταγωνιστής σπανίως παθαίνει κάτι κακό στα πρώτα λεπτά μιας ταινίας τρόμου, ενώ στα παιχνίδια είναι εφικτό από τα πρώτα δευτερόλεπτα.
— Υπάρχουν ταινίες που χρησιμοποιήσατε ως παραδείγματα προς αποφυγή; Υπάρχουν τεχνάσματα τρόμου και μοτίβα τα οποία απεχθάνεστε;
Όλες οι teen/college horror ταινίες του Χόλιγουντ είναι σίγουρα κάτι το οποίο είχαμε προς αποφυγή. Λέγαμε δηλαδή: «Τι θα έκαναν αυτοί, ώστε να μην το κάνουμε;». Γενικά, δεν μας αρέσουν τα κλισέ, δεν μας αρέσουν αυτά που γενικά αρέσουν στον κόσμο. Ούτε το splatter είναι το στοιχείο μας. Αγαπάμε τον ψυχολογικό τρόμο, αυτόν που σε επισκέπτεται στον ύπνο σου, στις σκέψεις σου, στα όνειρά σου.
— Γιατί δεν έχουμε δει αρκετές εγχώριες ταινίες τρόμου;
Είναι μια δύσκολη κατηγορία. Πολύς κόσμος δεν θέλει να τρομάζει, γιατί χαλιέται. Πόσο μάλλον να πληρώσει γι’ αυτό. Εμείς έχουμε τον τρόπο μας να τους πείσουμε πως δεν είναι μια απλή ταινία τρόμου στην οποία ο θεατής θα τρομάξει. Είναι μια ευαίσθητη ταινία, με νοήματα. Θέλουμε να πιστεύουμε πως θα βάλουμε τους θεατές σε σκέψεις και ότι θα τους ανησυχήσουμε.
— Ποιες ελληνικές ταινίες είδους έχετε ξεχωρίσει μέχρι σήμερα;
Θα σου πούμε τις αγαπημένες μας ελληνικές ταινίες γενικά και βγάλε τα συμπεράσματά σου. Ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, η «Πολίτικη Κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη, ο «Φόβος» του Κώστα Μανουσάκη, το «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη και οι «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» του Νίκου Παναγιωτόπουλου.
— Η υποδοχή του τρέιλερ της ταινίας σας ήταν θετική. Περιμένατε περισσότερη χολή, με δεδομένο ότι ο κόσμος σάς έχει μάθει από ένα μέσο και επιχειρείτε μετάβαση σε ένα άλλο;
Δεν περιμέναμε και δεν περιμένουμε τίποτα. Ξέρουμε ότι κάνουμε κάτι δύσκολο και ξέρουμε πως η YouTube υπόστασή μας θα σταθεί εμπόδιο για την αποδοχή της ταινίας μας από κάποιους. Δείγματα ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι πέρα από βίντεο στο YouTube έχουμε δείξει με τις ταινίες μικρού μήκους που έχουμε κάνει και με το Κουκλοθέατρο. Το αν καταφέραμε κάτι που θα διαλύσει όλα αυτά τα στερεότυπα για τους ανθρώπους του ίντερνετ, θα το δείξουν η ιστορία και ο κόσμος, ο οποίος είναι και ο τελικός κριτής.
— Αν και φαντάζομαι ότι έχετε λάβει αρκετά επιθετικά σχόλια στην καριέρα σας, μου έκανε εντύπωση η θετικότητα με την οποία σας αντιμετωπίζουν κάτω από τα βίντεό σας στο YouTube. Τι είναι αυτό που εκτιμά ο κόσμος στους Unboxholics, κατά τη γνώμη σας;
Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο ειλικρινά δεν μπορούμε ακόμη και σήμερα να το απαντήσουμε με βεβαιότητα. Θα στοιχηματίζαμε, ωστόσο, ότι μάλλον βλέπουν ανθρώπους με τους οποίους ταυτίζονται περισσότερο. Βλέπουν κάποιους σαν τους ίδιους, που ζουν κανονικές, καθημερινές ζωές σε μια κωμόπολη της Βόρειας Ελλάδας.
— Είναι η gaming κοινότητα τόσο χολερική όσο πιστεύουν οι άνθρωποι εκτός χώρου και εκτός χορού;
Τους gamers τους έχουν δαιμονοποιήσει όλοι, αλλά εν τέλει τους συγκαταλέγουν ως εν δυνάμει αγοραστές στις καμπάνιες τους. Όχι, δεν πιστεύω πως οι gamers είναι περισσότερο τοξικοί από τα υπόλοιπα κοινά. Εν κατακλείδι, όλοι μέρος της ίδιας κοινωνίας είμαστε και ο νοών νοείτω.
— Σχεδιάζετε να συνεχίσετε την κινηματογραφική σας πορεία ή το «Μην ανοίγεις την πόρτα» ήταν απλώς κάτι που θέλατε να διαγράψετε από την bucket list σας;
Ο κόσμος θα μας στείλει είτε στην επόμενη αίθουσα, είτε στα σπίτια μας. Αυτόν να ρωτήσετε όταν με το καλό δει την ταινία. Εμείς είμαστε παθιασμένοι και ορεξάτοι να κάνουμε αυτό που αγαπάμε.
H ταινία «Μην ανοίγεις την πόρτα» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους την Πέμπτη 25 Απριλίου από την Rosebud.21.
