ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΩΣ νεκρό καλοκαίρι στις αίθουσες διεθνώς, με κατακλυσμιαία πτώση εισιτηρίων, η συγκρατημένη αισιοδοξία για τη συνέχεια δεν υπονοεί απαραίτητα κακή πρόβλεψη αλλά μια βάσιμη ελπίδα για επανεκκίνηση του σινεμά. Άλλωστε, χειρότερα δεν γίνεται: με τις ΗΠΑ στο καναβάτσο του εθνικού διχασμού και των αναταραχών, την Ευρώπη σε αναστολή και δειλές διακοπές από την τηλεργασία και την Ασία σε μια σχετική ετοιμότητα, τα εισιτήρια άγγιξαν ιστορικό χαμηλό που ούτε στους παγκόσμιους πολέμους δεν είχε παρατηρηθεί.
Η χώρα που «χάρισε» στον κόσμο τον ιό έδωσε το πρώτο σοβαρό δείγμα ανάκαμψης του box office. Το Eight Hundred του Γκούαν Χου, ένα κινεζικό έπος που προφανώς δεν θα δούμε ποτέ, έφερε 100 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο της προβολής του στη χώρα παραγωγής, που αριθμεί πλέον περισσότερα screens από την Αμερική, και έδειξε πως, αν ο κόσμος θέλει, η μάσκα και η απόσταση δεν τον εμποδίζουν. Κατά συνέπεια, το Tenet αναθάρρησε και η Warner οριστικοποίησε την έξοδο στο τέλος Αυγούστου. Βγήκε με ικανοποιητική εμπορική απόδοση σε όλο τον κόσμο, αφήνοντας Κίνα και ΗΠΑ, εκτός της Καλιφόρνιας και της Νέας Υόρκης, για την επόμενη εβδομάδα. Τα εισιτήρια έπεσαν μέσα στις ψαλιδισμένες προβλέψεις. Όπως είναι φυσικό, δεν έχουν καμία σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του Νόλαν, αλλά, όπως υποστηρίζουν οι αναλυτές, τα μέτρα σύγκρισης έχουν αλλοιωθεί σε βαθμό παραμόρφωσης. Από τις πρώτες ημέρες προβολής του Tenet, ο άλλοτε ολύμπια ατάραχος 007 πήρε κι εκείνος κουράγιο κι έτσι, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα τηρήσει την υπόσχεση της 12ης Νοεμβρίου και θα πάρει τον δρόμο προς τις αίθουσες την ημερομηνία που πρώτος είχε καπαρώσει, πολύ πριν οι υπόλοιποι αντιληφθούν πως ο προγραμματισμός έγινε κουρελόχαρτο.
Σε αυτήν τη φάση αναμονής και παρατήρησης που διανύουμε, η προσοχή εστιάζεται περισσότερο στις ταινίες και στις σειρές που θα καταφέρουν να ξεκινήσουν ή να ολοκληρώσουν το γύρισμά τους.
Στο μεταξύ, η Ντίσνεϊ αποφάσισε να μοιράσει μια τεράστια επένδυσή της, τη Mulan, σε ψηφιακό και φυσικό περιβάλλον, ποντάροντας στα εισιτήρια της Κίνας ως την πιο δυνατή αγορά στο theatrical release, κυρίως λόγω θέματος. Προβάλλοντάς την στη φρέσκια πλατφόρμα της έναντι 30 δολαρίων επιπλέον της συνδρομής, σε πιο τσιμπημένη τιμή από το Trolls της Universal και με πιο ελεγχόμενο τρόπο, ανανεώνει το ενδιαφέρον των πελατών της νέας υπηρεσίας σε μια ακόμη πιο ανταγωνιστική καμπή στο τοπίο της οικιακής διασκέδασης. Μπορεί η σεζόν να ξεκινά, αλλά η έννοια της εξόδου παραμένει μετέωρη. Τι πιο λογικό από την ενίσχυση της οχυρωμένης τηλεθέασης με περιεχόμενο που κανείς δεν διανοούνταν μέχρι πέρσι και προοριζόταν αρχικά για τη μεγάλη οθόνη και πολύ αργότερα για τη μικρή. Για να μη μακρηγορούμε, οι «έξω» ακολουθούν όσο μπορούν και τους αναλογεί ασφαλώς τον βασιλιά του «μέσα», το Netflix, και την εθιστική φιλοσοφία του που εκτοξεύτηκε με τη μακάβρια εμπειρία ολόκληρου του πλανήτη.
Κανείς δεν ορκίζεται για το ποια ακριβώς ταινία θα βγει, πότε και πού. Η τελευταία παράμετρος είναι επίσης πρωτάκουστη, καθώς το Tenet απέδειξε πως μια τόσο μεγάλη παραγωγή πέφτει στη μάχη, χωρίς την Αμερική να δίνει το σύνθημα της κυριολεκτικής και συμβολικής πρεμιέρας. Στη σκακιέρα της ψυχολογίας, η κοινότητα που αισθάνεται πιο ασφαλής πείθει την πιο αδύναμη πως μια βόλτα ως το σινεμά δεν είναι τόσο κακή ιδέα. Και για πρώτη φορά στα κινηματογραφικά χρονικά η Αμερική παρακολουθεί την Ασία που έχει ανακάμψει πρώτη και την Ευρώπη, που, παρά το δεύτερο κύμα κρουσμάτων, μάλλον πρόσεξε περισσότερο και δεν χρειάστηκε να ταμπουρωθεί τόσο άγρια. Η Ελλάδα έζησε καλοκαίρι μεγάλης ποικιλίας στα θερινά σινεμά. Προβλήθηκαν απίθανα πολλές επανεκδόσεις κλασικών ταινιών σε μια σεζόν που ξεκίνησε αργά, αλλά, με τις συνθήκες που ισχύουν τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, θα παραμείνουν ανοιχτά ακόμα και με σόμπες. Το Wonder Woman, που προς στιγμήν πιστέψαμε πως θα παρακολουθήσουμε στη δροσούλα του ινδιάνικου θέρους, πήρε την άγουσα για τα Χριστούγεννα, μία ακριβώς εβδομάδα μετά το πολυαναμενόμενο Dune, ενώ το Black Widow περιμένει οδηγίες απόπλου, χωρίς ακόμη να έχει μετακινηθεί επίσημα από την αρχική του ημερομηνία.
Black Widow - Trailer
Είναι μεγάλο και απρόβλεπτο το στοίχημα για τους παραδοσιακούς διανομείς. Θα καταφέρουν να σταθούν και να συντηρήσουν το σινεφίλ κοινό, τη στιγμή που, πέρα από τις δρομολογημένες σειρές, οι νέες ταινίες της Σοφία Κόπολα (On the rocks), του Τσάρλι Κάουφμαν (I'm thinking of ending things, που ήδη βγήκε στον αέρα), του Ντέιβιντ Φίντσερ (Mank), με θέμα τον κυριολεκτικό αφανή auteur του Πολίτη Κέιν, Χέρμαν Μάνκιεβιτς, του Ρον Χάουαρντ (Hillbilly Elegy), καθώς και το Let them all talk του Στίβεν Σόντερμπεργκ με τη Μέριλ Στριπ, που ωστόσο δεν έχει κλειδώσει την ακριβή ημερομηνία προβολής του, δίνουν ραντεβού αποκλειστικά σε streaming πλατφόρμες το επόμενο δίμηνο. Σε αυτήν τη φάση αναμονής και παρατήρησης που διανύουμε, η προσοχή εστιάζεται περισσότερο στις ταινίες και στις σειρές που θα καταφέρουν να ξεκινήσουν ή να ολοκληρώσουν το γύρισμά τους.
Οι perennial απαραίτητες Νύχτες Πρεμιέρας θα δώσουν για πρώτη φορά το ετήσιο ραντεβού τους αποκλειστικά σε (7) θερινές αίθουσες μετά τα πρόσφατα μέτρα περιορισμού των δημόσιων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Στο πρόγραμμα, το οποίο υπέστη αναγκαστικές μεταβολές, κυριαρχεί το αφιέρωμα «A dream within a dream, Το σινεμά ονειρεύεται» που έρχεται να καλύψει το δυσαναπλήρωτο κενό του εγκλεισμού με τη συνδρομή μετρ του φαντασιακού και της κινηματογραφικής παραίσθησης (βλέπε Λιντς και Νοέ) αλλά και ταινιών σε πρώτη πανελλήνια προβολή, όπως η Έκσταση του Ιβάν Θουλουέτα. Στην ίδια διοργάνωση πρεμιέρα θα κάνουν απευθείας από τη Βενετία το Nomadland της Κλόι Ζάο με τη Φράνσις Μακντόρμαντ, που κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα, και από το Τορόντο το Ammonite της Φράνσις Λι με την Κέιτ Γουίνσλετ και τη Σέρσα Ρόναν, δύο ταινίες που θα κυριαρχήσουν στα βραβεία της σεζόν ‒ το πότε θα δοθούν είναι μια άλλη συζήτηση...
