ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ Challengers, ο Λούκα Γκουαντανίνο επιστρέφει με το Queer, τη δεύτερη ταινία του για φέτος. Οι φανατικοί οπαδοί του σκηνοθέτη γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό: ήρθε η ώρα για το διαδίκτυο να αποκτήσει εμμονή με μια ακόμη προσθήκη στο πάνθεον που κάποιοι αποκαλούν χαϊδευτικά «τα αγόρια του Λούκα».
Είναι γνωστή, άλλωστε, η συνήθεια του Ιταλού σκηνοθέτη να επιλέγει ανερχόμενους αλλά όχι διάσημους ακόμα νεαρούς ηθοποιούς και να τους μετατρέπει σε σταρ και σε επιφανή αντικείμενα του πόθου.
Η τάση ξεκίνησε με τον Τιμοτέ Σαλαμέ, πρωταγωνιστή στο Call Me by Your Name και στο Bones and All, και συνεχίστηκε με τον Τζος Ο’ Κόνορ και τον Μάικ Φάιστ στο Challengers. Και τώρα τα βλέμματα στρέφονται στον Ντρου Στάρκι, τον έναν εκ των δύο πρωταγωνιστών του Queer, της κινηματογραφικής διασκευής που επιχείρησε ο Γκουαντανίνο στη νουβέλα του Γουίλιαμ Μπάροουζ που είχε κυκλοφορήσει το 1985 με κεντρικό χαρακτήρα έναν μεσήλικα γκέι Αμερικανό εμιγκρέ στην Πόλη του Μεξικού, ο οποίος μαγεύεται από έναν νεαρό άνδρα που απολύθηκε πρόσφατα από το Ναυτικό.
Αυτό που κάνει τον Γκουαντανίνο τόσο ξεχωριστό ως σκηνοθέτη είναι το ενδιαφέρον του για εναλλακτικές απεικονίσεις του έρωτα, όπου οι χαρακτήρες του παίρνουν στα σοβαρά την επιθυμία και βασίζονται στην ικανότητά τους να επιθυμούν.
Τα «αγόρια του Λούκα» έχουν ήδη αφήσει το στίγμα τους στην ποπ κουλτούρα, κι αυτό οφείλεται κυρίως στο καλλιτεχνικό όραμα του Γκουαντανίνο. Συχνά μάλιστα, δεν είναι καν απαραίτητα ωραίοι με την πιο παραδοσιακή έννοια.
Τι είναι λοιπόν αυτό που εξηγεί την ακαταμάχητη γοητεία τους; Οι χαρακτήρες τους τείνουν να συμπίπτουν σε ένα συγκεκριμένο αρχέτυπο: ένας ελκυστικός (έστω και αντισυμβατικά), λυγερός νεαρός άνδρας που μπορεί να είναι ή να μην είναι γκέι, ένας «twink», με άλλα λόγια. Αλλά δεν είναι μόνο η εμφάνιση και η σωματική τους διάπλαση που τους καθιστά αντικείμενα του πόθου τόσο των γκέι ανδρών όσο και πολλών γυναικών. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι η λαχτάρα, η προσμονή που, σε συνδυασμό με τα φυσικά τους χαρακτηριστικά και την πλούσια, ερωτική αισθητική του Γκουαντανίνο, μοιάζει να φιλοτεχνεί ένα ιδιαίτερο πορτρέτο της αρρενωπότητας.
Τα «αγόρια του Λούκα» κατά κανόνα υποδύονται παραλλαγές του ίδιου όμορφου νεαρού άνδρα, ο οποίος χρειάζεται κάποιου είδους ερωτική αλλά και κοινωνική καθοδήγηση. Στο Call Me by Your Name ολόκληρος ο κόσμος του Έλιο που υποδύεται ο Σαλαμέ περιστρέφεται γύρω από τον εραστή του, τον Όλιβερ, στη διάρκεια του ιταλικού καλοκαιριού που περνούν μαζί. Στο Bones and All, ο Λι (ο Σαλαμέ και πάλι) μπορεί να καταναλώνει σάρκα, αλλά αυτό που πραγματικά επιθυμεί είναι να αναλωθεί ολόκληρος από την ερωμένη του (μεταφορικά και κυριολεκτικά). To Challengers επικεντρώνεται στη μάχη την οποία επιδίδονται ο Πάτρικ και ο Αρτ (Ο’ Κόνορ και Φάιστ, αντίστοιχα) για να κερδίσουν την αγάπη της ίδιας γυναίκας με την οποία έχουν εμμονή εδώ και χρόνια. Το βλέμμα τους ακολουθεί μόνο τον αισθησιακό τους στόχο και καμία από τις υπόλοιπες εγκόσμιες προσφορές.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Γιουτζίν Άλερτον, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ντρου Στάρκι στο Queer, παρεκκλίνει κάπως από το μοτίβο, με την έννοια ότι δεν είναι αυτός που μοιάζει ευάλωτος ή αξιολύπητος αλλά ο μεγαλύτερος σε ηλικία Γουίλιαμ Λι (alter ego του ίδιου του Μπάροουζ), τον οποίο υποδύεται ο Ντάνιελ Κρέιγκ. Ο μάλλον ανασφαλής Λι αποκτά εμμονή με τον Άλερτον, ο οποίος, με τη σειρά του, βλέπει ξεκάθαρα τον ηλικιωμένο ομοφυλόφιλο άνδρα ως πηγή που μπορεί να αρμεχτεί για γνώση, δωρεάν γεύματα και χρηματοδότηση. Κάθε σεξουαλική επαφή που έχουν, είτε το θέλει έτσι ο Λι είτε όχι, είναι ανταλλακτικού τύπου. Ο νεαρός είναι πρωτάρης στον κόσμο του Λι, που είναι εκείνος που του δείχνει την Πόλη του Μεξικού, που τον πηγαίνει στα πρώτα του γκέι μπαρ, που του προσφέρει τη δυνατότητα να ενταχτεί πλήρως στη δική του, «queer» ζωή.
Αυτό που κάνει τον Γκουαντανίνο τόσο ξεχωριστό ως σκηνοθέτη είναι το ενδιαφέρον του για εναλλακτικές απεικονίσεις του έρωτα, όπου οι χαρακτήρες του παίρνουν στα σοβαρά την επιθυμία και βασίζονται στην ικανότητά τους να επιθυμούν. Η εμμονή αυτών των χαρακτήρων να αγαπήσουν και να αγαπηθούν με έναν τρόπο που τους κάνει να αδιαφορούν βαθιά για άλλες πτυχές της ζωής είναι πολύ πιο ελκυστική από τις μάτσο συμπεριφορές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε να επιδεικνύουν οι ανδρικοί χαρακτήρες στην οθόνη. Με κάποιο τρόπο, ο Γκουαντανίνο φαίνεται να εξυπηρετεί ιδανικά το (στρέιτ) γυναικείο βλέμμα ενώ γράφει με γνώμονα μια γκέι ανδρική οπτική.
Με στοιχεία από Slate
