ΩΣ ΣΠΑΝΙΑ ΨΥΧΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ διαταραχή, το σύνδρομο της παραίτησης αποτελεί μια περίπτωση ακραίας κατάθλιψης που οδηγεί σε σωματικό shutdown και πλήττει παιδιά, και κυρίως προσφυγόπουλα που απειλούνται με έναν ακόμη επώδυνο ξεριζωμό.
Τις συνέπειες του αληθινού όσο και απίστευτου γεγονότος της αόριστου χρόνου «στάσης» του σώματος και της παράλληλης άρνησης του μυαλού να αποδεχθεί τη ζοφερή πραγματικότητα εξετάζει δραματικά και ψύχραιμα ο Αλέξανδρος Αβρανάς στο «Quiet Life», μια διεθνή συμπαραγωγή γυρισμένη στο εξωτερικό, που διαγωνίζεται στο παράλληλο τμήμα Orizzonti του 81ου Φεστιβάλ Βενετίας, αλλά δεν περιορίζεται στην κλινική πλευρά του ζητήματος.
Αφού από τη βραβευμένη στη Βενετία για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία πρώτου ανδρικού ρόλου «Miss Violence» μεσολάβησαν μια δεκαετία και δυο ταινίες που δεν τον αντιπροσωπεύουν απόλυτα, το «Quiet Life» είναι η επιστροφή του Αβρανά σε ένα πεδίο που προφανώς του ταιριάζει.
Φυσιολογικά περνά από τη δυσάρεστη ιατρική ζώνη, όταν το πρόβλημα ανακύπτει στο παιδί μιας οικογένειας Ρώσων που ζουν εδώ και καιρό στη Σουηδία και αιτούνται μόνιμης παραμονής στη χώρα, όπου μεγαλώνουν μέσα σε στρωτή καθημερινότητα οι δυο κόρες του ζευγαριού. Η αίτησή τους απορρίπτεται, με μια σχετικά σύντομη διορία ανατροπής της αρνητικής εισήγησης, εάν και εφόσον προσκομίσουν στοιχεία ικανά να δικαιολογήσουν τη χορήγηση πολιτικού ασύλου.
Έχοντας αποκοπεί από τη γενέτειρα και με την αίσθηση του προσωρινού σε μια ξένη χωρα, η βία αποτελεί βασική παράμετρο της «Ήσυχης Ζωής», στις σιωπηλές στιγμές εκκρεμότητας και φόβου, στις ρωγμές της μητρικής και της υιοθετημένης γλώσσας, στην ψυχρή εξουσία της πολιτισμένης δυτικής γραφειοκρατίας, ακόμη και στην αδέξια, συστηματική προσπάθεια ίασης του κοριτσιού που βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση, από μια ομάδα new age (πειραματικών) ειδικών, στη ζορισμένα χαμογελαστή συμπεριφορά και την επιβεβλημένα απαλή μεταχείριση των νεαρών ασθενών μιας αχαρτογράφητης νόσου.
Ο Αβρανάς αντιμετωπίζει τη συνθήκη με το πρέπον ειρωνικό χιούμορ και επικεντρώνεται στην ουσιαστική, εκ των έσω μεταστροφή των γονιών, στα πρόθυρα μιας κρίσιμης απόφασης.
Αφού από τη βραβευμένη στη Βενετία για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία πρώτου ανδρικού ρόλου «Miss Violence» μεσολάβησαν μια δεκαετία και δυο ταινίες που δεν τον αντιπροσωπεύουν απόλυτα, το «Quiet Life» είναι η επιστροφή του Αβρανά σε ένα πεδίο που προφανώς του ταιριάζει, δηλαδή το πάντρεμα της κοινωνικής παθολογίας που τρέχει κάτω από τα κοινωνικά γεγονότα με τους ανθρώπινους φορείς της και τα ανύποπτα θύματά της, με εξαιρετικό κάστινγκ, ειδικά της 11χρονης που ανακρίνεται χειρουργικά από μια ανελέητη επιτροπή, η οποία κατάφερε να βγάλει παλικαρίσια τη σεκάνς σε δυο μόλις λήψεις. Ταυτόχρονα, υπογράφει μακράν την πιο αισιόδοξη ταινία του, με μια αναπάντεχη, ευπρόσδεκτη τρυφερότητα στο φινάλε.
