Μετά τις κάπως ανιαρές και σίγουρα προβλέψιμες τελευταίες δουλειές τού (Alice in Wonderland, Dark Shadows, και το stop motion Frankenweenie) o Τιμ Μπάρτον επιστρέφει φέτος με μια ταινία που ξεφεύγει από την goth καρτουνίστικη μανιέρα του και μας (υπεν)θυμίζει την "Ed Wood" περίοδο του μεγάλου σκηνοθέτη.
Το "Big Eyes" βγαίνει στις αίθουσες ανήμερα των Χριστουγέννων, κι έχει σκοπό να μας ανοίξει τα μάτια. Κυριολεκτικά.
H Μάργκαρετ Κιν που γνώρισε μεγάλη επιτυχία την δεκαετία του '60 φιλοτεχνώντας κατά κύριο λόγο πορτρέτα παιδιών με αφύσικα μεγάλα μάτια επηρέασε εκτός από την αισθητική του ίδιου του Μπάρτον ένα ολόκληρο μεταγενέστερο καλλιτεχνικό και εικονογραφικό κίνημα που ξεκίνησε από το high kitsch κι έφτασε στην τέχνη των κόμικς και τον σχετικά πρόσφατο Ποπ Σουρεαλισμό.
Σε συνεργασία με τους σεναριογράφους του Ed Wood (Scott Alexander και Larry Karaszewski), και με πρωταγωνιστές του τον δύο φορές βραβευμένο με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κριστόφερ Βάλτς (Άδωξοι Μπάσταρδη, Django: Ο Τιμωρός) και την πέντε φορές προτεινόμενη για Όσκαρ Ά και Β΄ γυναικείου ρόλου Εϊμι Άνταμς (American Hustle, The Fighter κ.α.), ο Μπάρτον μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την ασυνήθιστη ζωή της ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν που γνώρισε μεγάλη επιτυχία την δεκαετία του '60 φιλοτεχνώντας κατά κύριο λόγο πορτρέτα παιδιών με αφύσικα μεγάλα μάτια, και επηρέασε εκτός από την αισθητική του ίδιου του Μπάρτον ένα ολόκληρο μεταγενέστερο καλλιτεχνικό και εικονογραφικό κίνημα που ξεκίνησε από το high kitsch κι έφτασε στην τέχνη των κόμικς και τον σχετικά πρόσφατο Ποπ Σουρεαλισμό.
Παρ' όλα αυτά η Κιν στερήθηκε για δεκαετίες την αναγνώριση που της άξιζε:
Μετά από προτροπή και πίεση του επίσης καλλιτέχνη συζύγου της, Γουόλτερ Κιν, υπέγραφε τους πίνακες της με το δικό του όνομά, για το "καλό της" μιας που "κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να αγοράσει γυναικεία τέχνη". Το αποτέλεσμα ήταν το ζευγάρι να πουλάει σωρηδόν πίνακες μεν και να κερδίζει χρήματα, με κόστος την λήθη της ίδια της καλλιτέχνιδος.
"Κάθε ένα από αυτά τα μάτια τα ζωγράφισα εγώ, και ίσως ποτέ κανείς να μην το μάθει" ακούμε την Άνταμς να λέει κάποια στιγμή στην ταινία μιλώντας στον.. σκύλο της.
Μετά από χρόνια η Κιν ζήτησε τελικά διαζύγιο από τον Γουόλτερ και έβαλε μπρος μία πολύχρονη δικαστική διαμάχη εναντίον του, την οποία και κέρδισε τελικά πείθοντας δικαστές και ενόρκους αφού πρώτα ζωγράφισε ζωντανά μπροστά τους.
Το φιλμ του Μπάρτον κινείται στα όρια του δικαστικού οικογενειακού δράματος με βασικούς άξονές του την γυναικεία χειραφέτηση, την κακοποίηση που δέχτηκε η Μάργκαρετ, και το πώς άλλαξαν οι ισορροπίες του ζευγαριού μετά την καλλιτεχνική και οικονομική επιτυχία.
Το πρώτο τρέιλερ της ταινίας κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες δίνοντάς μας μια ικανότητα πρόγευση της πιο αναμενόμενης Χριστουγεννιάτικης ταινίας.
Ποια είναι η Μάργκαρετ Κιν
Γεννημένη το 1927 στο Τεννεσί η 87χρονη σήμερα Κιν μεγάλωσε σε ένα θρησκευτικό περιβάλλον. Η ίδια μάλιστα πολλές φορές έχει δηλώσει ότι η Βίβλος αλλά και η σχέση της με την γιαγιά της, με την οποία μεγάλωσε, αποτέλεσαν τις κυριότερες πηγές έμπνευσής της.
Σε ηλικία 19 ετών παντρεύτηκε τον Φρανκ Ούλμπριχ με τον οποίο είχαν στήσει μια μικρο- επιχείρηση handmade ζωγραφικής πάνω σε ανδρικές γραβάτες και άλλα ήδη σπιτιού. Το ταλέντο της Μάργκαρετ δεν περνούσε απαρατήρητο.
Το 1954 η Μάργκαρετ χώρισε με τον Ούλμπριχ και έφυγε μαζί με την κόρη τους για το Σαν Φραντσίσκο προς αναζήτηση μίας καλύτερης ζωής. Εκεί, σε ένα από τα πολλά υπαίθρια art fairs όπου προσπαθούσε να πουλήσει τους πίνακές της, γνώρισε τον Γουόλτερ -που ασχολούταν περισσότερο με την ζωγραφική τοπίων- τον οποίο και παντρεύτηκε ένα χρόνο αργότερα.
Ο Γουόλτερ ήταν αδιαμφισβήτητα ικανότερος στην δημόσιες σχέσεις από την ίδια, και η επιτυχία του ζευγαριού δεν άργησε να έρθει. Ήταν όμως μία κοινή επιτυχία μιας που όλοι οι πίνακες υπογράφονταν με το επώνυμο Κιν χωρίς να προσδιορίζεται ποιος από τους δύο ήταν ο πραγματικός ζωγράφος. Πολύ σύντομα η Μάργκαρετ έμεινε πίσω στο ατελιέ και ο Γουόλτερ θέριζε τους καρπούς της σκληρής δουλειάς της. Χρόνο με τον χρόνο τα παιδιά με τα υπερμεγέθη υγρά μάτια έμοιαζαν όλο και πιο στεναχωρημένα και "σκοτεινά", και έβρισκαν συχνά παρηγοριά σε γάτες και κατοικίδια σκυλάκια.
Αργά η γρήγορα έφτασε η στιγμή της σύγκρουσης. Το 1964 η Κιν κατέθεσε αίτηση διαζυγίου ενώ συγχρόνως μήνυσε και τον πρώην σύζυγό της προκαλώντας τον σε μία "ζωγραφική μονομαχία" ενώπιων των δικαστικών αρχών. Ο Γουόλτερ αρνήθηκε να συμμετάσχει υποστηρίζοντας πως το χέρι του ήταν χτυπημένο, ενώ η Μάργκαρετ απέδειξε ότι αυτή ήταν η πραγματική καλλιτέχνης πίσω από τους πίνακες που γνώριζαν φρενήρη επιτυχία εκείνη την εποχή.
Τελικά το 1986 το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Καλιφόρνιας της αναγνώρισε το δικαίωμα να υπογράφει με το δικό της όνομα ("Kean") χωρίς να αμφισβητείται η γνησιότητα της υπογραφής της και κυρίως χωρίς να μπερδεύεται με αυτή του πρώην συζύγου της. Επιπλέον, η καλλιτέχνης διεκδίκησε και κέρδισε το ποσό των τεσσάρων εκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση.
Αφού έζησε για περισσότερα από 25 χρόνια στην Χαβάη – όπου και έγινε μάρτυρας του Ιαχωβά, σήμερα η Μάργκαρετ Κιν ζει στην Νάπα της Καλιφόρνια με τον τρίτο της σύζυγο, το αθλητικογράφο Dan McGuire, και δεν έχει σταματήσει να ζωγραφίζει.
Το έργο της Κιν στην σύγχρονη ποπ κουλτούρα
Λίγοι γνωρίζουν πως ο Μπάρτον εκτός από θαυμαστής είναι ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες των έργων της Μάργκαρετ Κιν, γεγονός που από μόνο του καθιστά την καινούρια του ταινία προσωπική υπόθεση. Μάλιστα, πίσω στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο σκηνοθέτης είχε ζητήσει από την ζωγράφο να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο της τότε συντρόφού του Λίζα Μαρί, ενώ η Τζόαν Κρόφορντ και η Νάταλι Γούντμαν φαίνεται πως έχουν στο σπίτι τους από ένα πορτρέτο τους με τεράστια μάτια.
"Θυμάμαι αυτούς τους πίνακες, πίσω στην δεκαετία του '60. Τους έβλεπες παντού τότε", δήλωσε πρόσφατα ο Βαλτς.
"Έχουμε εκπαιδεύσει τους εαυτούς μας να αναζητούν το δράμα και την διαμάχη πίσω από κάθε ιστορία, γιατί αυτό έχει ενδιαφέρον. Όμως τίποτα δεν έδειχνε ότι πίσω από εκείνους τους δημοφιλείς πίνακες υπήρχε μία τέτοια ιστορία."
Το 1973 στην ταίνια Sleeper του Γούντι Άλλεν η Κιν αναφέρεται ως μία από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης ιστορίας, ενώ αναφορές στην ίδια και στο έργο της υπάρχουν σε καρτούν (The Powerpuff Girls, 1998), σε δίσκους ("Weird Al" Yankovic, Matthew Sweet, κ.α.), ακόμα και στην σειρά Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς.
σχόλια