Ο Καταλανός δημιουργός της ταινίας «Το Μυστικό της Πέτρα» λέει

Ο Καταλανός δημιουργός της ταινίας «Το Μυστικό της Πέτρα» λέει Facebook Twitter
O Ροζάλες βρέθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για να παρουσιάσει την πρεμιέρα της νέας του ταινίας, «Το Μυστικό της Πέτρα», αλλά και μια επιλογή από παλιότερες ταινίες του.
0

Όσοι παρακολουθούν στενά το φεστιβαλικό κύκλωμα, γνωρίζουν τη φιγούρα του 48χρονου Καταλανού. Ο Χάιμε Ροζάλες κάνει ταινίες εδώ και μια 20ετία, ως ένα μέρος μιας συνεχούς ενδοσκόπησης στο μέσο, αφήνοντας χώρο για ελάχιστες συνδέσεις στο σύνολο του έργου του. Ο ίδιος το λέει και στην κουβέντα μας, πως είναι απλά το μέσο για να φτάσει μια ιστορία στα μάτια των θεατών και αν αυτή τους αγγίξει, τότε έχει ήδη ανταμειφθεί.


Στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ο Ροζάλες βρέθηκε για να παρουσιάσει την πρεμιέρα της νέας του ταινίας, Το Μυστικό της Πέτρα, αλλά και μια επιλογή από παλιότερες ταινίες του. Μέσα σε λίγες ώρες έδωσε μια συνέντευξη τύπου, προλόγισε ξεχωριστά τις ταινίες του, απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού και βρήκε χρόνο για τη μεταξύ μας κουβέντα, χωρίς να νιώθει πως αυτό το σφιχτό πρόγραμμα τον βαραίνει – «γι' αυτό βρίσκομαι εδώ, είναι χαρά μου» επαναλαμβάνει συχνά.

Το Μυστικό της Πέτρα, γεμάτο αντιθέσεις όπως η μυστικοπάθεια της κίνησης της κάμερας που αντιπαραβάλλεται με τις σαφείς πράξεις των ηρώων αλλά και η μίξη μη επαγγελματιών ηθοποιών με γνωστές φιγούρες του ισπανικού σινεμά, όπως η αλμοδοβαρική Μαρίζα Παρέδες, είναι ένα φιλμ που δε μοιάζει με τα προηγούμενά του, αν και κάτι τέτοιο φαίνεται να συνοδεύει κάθε ταινία της φιλμογραφίας του.


Το Μυστικό της Πέτρα, γεμάτο αντιθέσεις όπως η μυστικοπάθεια της κίνησης της κάμερας που αντιπαραβάλλεται με τις σαφείς πράξεις των ηρώων αλλά και η μίξη μη επαγγελματιών ηθοποιών με γνωστές φιγούρες του ισπανικού σινεμά, όπως η αλμοδοβαρική Μαρίζα Παρέδες, είναι ένα φιλμ που δε μοιάζει με τα προηγούμενά του, αν και κάτι τέτοιο φαίνεται να συνοδεύει κάθε ταινία της φιλμογραφίας του.

Εδώ, χρησιμοποιεί αρκετά την αρχαία τραγωδία και μας μιλά για τη σύνδεσή της με το σήμερα, την ηθική του καλλιτέχνη η οποία έχει οδηγήσει, κατά τη γνώμη του, σε μια ανόητη αναθεώρηση της Τέχνης αλλά και την ικανοποίησή του όταν έβλεπε ταινίες που έκανε στο παρελθόν να ξαναπαίζονται σε γεμάτη αίθουσα.

— Από τη στιγμή που παρουσιάζετε την ταινία σας στην Ελλάδα, είναι αναπόφευκτο πως θα ξεκινήσω ρωτώντας για τη σύνδεσή της με την αρχαία τραγωδία. Πως πήρατε αυτή την απόφαση;

Ήμουν πάντοτε μεγάλος θαυμαστής της περιόδου του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, εξακολουθώ να τον θεωρώ το θεμέλιο του σύγχρονου πολιτισμού μας, την πηγή των πάντων.

Ήθελα να μεταφέρω την ελληνική τραγωδία στη σύγχρονη Ισπανία, καθώς στο περιεχόμενό της υπάρχει ένα πλήθος από στοιχεία που μας απασχολούν και σήμερα, όπως η ανάγκη εύρεσης της ταυτότητας του καθενός, οι δυνάμεις της καταστροφής μέσα στην οικογένεια, η προαιώνια μάχη Καλού και Κακού, το αναπόφευκτο της μοίρας. 'Έρχομαι από την Όμορφη Νιότη, το προηγούμενο φιλμ μου που ήταν βασισμένο πάνω στην ισπανική κρίση, και ήθελα να ξεφύγω από κάτι τόσο τοπικό και συγκεκριμένο, να κάνω κάτι περισσότερο οικουμενικό.

Ο Καταλανός δημιουργός της ταινίας «Το Μυστικό της Πέτρα» λέει Facebook Twitter
Το «Μυστικό της Πέτρα» είναι ένα φιλμ γεμάτο αντιθέσεις

— Το πεδίο πάντως όσων συμβαίνουν στην ταινία είναι ο χώρος της Τέχνης και μάλιστα δημιουργείτε έναν χαρακτήρα που ενώ είναι σπουδαίος καλλιτέχνης, παράλληλα είναι και ένας φρικτός άνθρωπος. Πως δουλέψατε πάνω στην ανάπτυξή του;

Είναι αστείο όλο αυτό που γίνεται σήμερα, να ξαναβλέπουμε δηλαδή τις βιογραφίες των ανθρώπων της τέχνης και κριτικάρουμε τα έργα τους με βάση τα όσα έκαναν εκτός τέχνης. Δεν έχει καμία σημασία αν ο καλλιτέχνης μπορεί να αποτελεί παράλληλα και ηθικό πρότυπο, με ενδιαφέρει πως είναι κάποιος που μπορεί να δημιουργεί. Όχι ότι δεν χρειαζόμαστε ηθικά πρότυπα, αλλά δεν είναι οι καλλιτέχνες αυτοί που θα παίξουν αυτό τον ρόλο. Δεν βλέπω κάποια σύγκρουση στο να είσαι καλλιτέχνης και κακός άνθρωπος παράλληλα, ούτε κάποια σύνδεση στο να είσαι καλλιτέχνης και καλός άνθρωπος.

Με βάση αυτές τις σκέψεις δημιούργησα τον χαρακτήρα του Γιάμε στην ταινία, οι πράξεις του είναι μέρος της ιστορίας που αφηγούμαι, αλλά τα έργα του θα μείνουν στην Ιστορία για άλλους λόγους.


— Γιατί χρησιμοποιήσατε έναν μη επαγγελματία ηθοποιό για τον ρόλο αυτό;

Έχω δουλέψει και παλιότερα με μη επαγγελματίες. Οι μη επαγγελματίες έχουν πολλές φορές το πλεονέκτημα να παίζουν πολύ πιο φυσικά, χωρίς το άγχος ότι υπηρετούν μια μορφή τέχνης εκείνη τη στιγμή. Παράλληλα οι επαγγελματίες είναι αυτοί που θα δέσουν κατάλληλα τη σκηνή, χάρη στη εμπειρία τους. Αυτή η μίξη μου φαίνονταν πάντα ενδιαφέρουσα.

Ο Καταλανός δημιουργός της ταινίας «Το Μυστικό της Πέτρα» λέει Facebook Twitter
Στο «Μυστικό της Πέτρα» χρησιμοποιεί αρκετά στοιχεία από την αρχαία τραγωδία


— Πολλές φορές μέσα στην ταινία, η κάμερα φεύγει για λίγο από τον χώρο δράσης σαν να προδίδει την παρουσία μιας θεϊκής δύναμης που κοιτά ατάραχη τις πράξεις των ηρώων.

Ναι, είναι ο Θεός, ο Δίας, πείτε ό,τι θέλετε (γέλια). Δεν θα έλεγα ότι είναι μια σταθερή και συγκεκριμένη θεϊκή παρουσία. Όλο το κομμάτι της κίνησης της κάμερας ξεκινά από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την κάθε σκηνή πριν ακόμη γυριστεί.

Πιστεύω στην υπέρβαση, ότι πολλές φορές ακόμη και αν φύγεις από έναν χώρο, ένα μέρος της παρουσίας σου μένει εκεί. Οπότε δεν ξέρω ποιος ακριβώς τους κοιτάει, μεγάλωσα και ανατράφηκα ως καθολικός και δεν θεωρώ ότι ο Θεός αλλάζει τις πράξεις μας, αυτές καθορίζονται μόνο από εμάς. Ο Θεός είναι παρατηρητής και δεν θα με σταματήσει ποτέ από το να κάνω κάτι κακό ή καλό.


— Με την ευκαιρία του αφιερώματος στο έργο σας, εσείς πόσο συχνά ξαναβλέπετε τις παλιές σας ταινίες;

Δεν τις ξαναβλέπω ποτέ. Το φιλμ το κάνεις για το κοινό, από τη στιγμή που ολοκληρωθεί η μίξη του ήχου και η διόρθωση των χρωμάτων, τα τελευταία πράγματα δηλαδή στο μοντάζ, εγώ τελειώνω. Δεν είναι μέρος της δημιουργικής μου διαδικασίας να κοιτάω στο παρελθόν.

Χαίρομαι πάντως όταν ξαναβλέπουν τις ταινίες μου άλλοι, για παράδειγμα λίγο πριν μιλήσουμε, προλόγισα το Soledad που βγήκε πριν 10 χρόνια και είδα να παίζεται σε γεμάτη αίθουσα. Είναι πραγματικά υπέροχο αυτό.

 

Το τρέιλερ της ταινίας


— Μπορεί όμως κάποιος να βρει κοινά στοιχεία στις ταινίες σας; Για παράδειγμα, αν τις δει κάποιος τυχαία εδώ στο φεστιβάλ, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί πως γυρίστηκαν από τον ίδιο άνθρωπο;

Δεν ξέρω, είναι μάλλον δύσκολο γιατί η θέαση ενός φιλμ παραμένει για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία. Δεν μπορώ να σκεφτώ για τον εαυτό μου κάτι άλλο από τον ρόλο ενός απλού οχήματος, ενός μέσου. Αυτό κάνω απλά και δεν βρίσκω ενδιαφέρον στο να προσωποποιήσω μια ταινία, άλλωστε είναι τόσο συλλογική η δουλειά που γίνεται σε κάθε μια από αυτές που δεν νιώθω ως αποκλειστικός δημιουργός της.

Είναι ωραίο που υπάρχουν τα φεστιβάλ, τα ταξίδια που κάνεις σε αυτά, οι γνωριμίες με σημαντικούς ανθρώπους, αλλά όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Πρωτίστως φέρνουν σε επαφή έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων με πιθανά άγνωστες σε αυτούς ταινίες.

Info:

Το Μυστικό της Πέτρα προβάλλεται στους κινηματογράφους από τη Danaos Films.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Αστυγραφία πάει σινεμά

Οθόνες / Αστυγραφίες στην οθόνη: 24 ταινίες με πρωταγωνιστή την πόλη προβάλλονται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης

Το πρόγραμμα που έχει καταρτιστεί σε συνεργασία με την Πινακοθήκη περιλαμβάνει 24 ταινίες, μεγάλου και μικρού μήκους, μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ, ελληνικές και ξένες, όπου πρωταγωνιστεί η πόλη αλλά και αναγνωρίσιμοι τύποι της ανθρωπογεωγραφίας και της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Οθόνες / Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Κάμπια Νύμφη Πεταλούδα» μίλησε στη LIFO για τον γραμμικό χρόνο, για την ανάγκη να δώσουμε φωνή στα ανείπωτα και για όσα κρύβονται πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο τίτλο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Θα δούμε ποτέ στις αίθουσες το νέο, επικό αριστούργημα του Κόπολα;

Οθόνες / Θα δούμε ποτέ στις αίθουσες το νέο, επικό αριστούργημα του Κόπολα;

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης χρηματοδότησε μόνος του την παραγωγή του φιλόδοξου “Megalopolis” που προβλήθηκε πριν μερικές μέρες σε κλειστό κύκλο επιφανών εκπροσώπων του Χόλιγουντ και τώρα βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την διανομή της με τα μεγάλα στούντιο
THE LIFO TEAM
Ο τελευταίος μιας γενιάς βιτριολικών κριτικών κινηματογράφου

Οθόνες / Ρεξ Ριντ: Ο τελευταίος μιας γενιάς βιτριολικών σινεκριτικών

Έγινε πασίγνωστος από τα κουτσομπολιά που ξεφούρνιζε και τις κακίες που έγραφε για τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ του ’60 και του ’70. Δεν έχει και την καλύτερη γνώμη για τους νέους συναδέλφους του, του καταλογίζουν ότι δεν βλέπει καν τις ταινίες που θάβει κι ότι γράφει απίστευτες ανακρίβειες - στο «Poor things» του Γιώργου Λάνθιμου έδωσε μόλις ένα αστεράκι. Υπάρχει όμως και ένα κοινό που ακόμα τον εμπιστεύεται.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ