Ο φιλμικός χρόνος στις ταινίες του Παρκ Τσαν Γουκ και της Κλερ Ντενί

Ο φιλμικός χρόνος στις ταινίες του Παρκ Τσαν Γουκ και της Κλερ Ντενί Facebook Twitter
Το «Stars at Noon» είναι ένα τζαζ έργο, ελεύθερο στη φόρμα και το πνεύμα, που ρέει όπως η Τρις της Μάργκαρετ Κουόλι και προχωρά σαν προσχέδιο πολιτικού θρίλερ.
0

«Πέταξε το κινητό σου στη θάλασσα, όσο πιο βαθιά γίνεται, και μην το πεις σε κανέναν». Μια τυπική προτροπή σε ένα αστυνομικό θρίλερ (η απομάκρυνση ενός ενοχοποιητικού στοιχείου, ενδεχομένως) γίνεται η πιο ασυνήθιστη ερωτική ατάκα που άκουσα στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, και για να ανακαλύψετε τη σημασία της, πρέπει να δείτε την επιστροφή του Παρκ Τσαν Γουκ στις Κάννες μετά από έξι χρόνια, και το Handmaiden, που τότε δεν είχε κερδίσει κανένα βραβείο.

Το Decision to Leave κινείται γύρω από έναν αναλυτικό, υπεύθυνο ντετέκτιβ και μια μαύρη χήρα, μια γυναίκα που είναι πολύ πιθανόν να έχει σκοτώσει τον άνδρα της, αλλά η πληθώρα των ενδείξεων δεν φαίνεται αρκετή να την καταδικάσει. Λέει ψέματα; Μήπως η μπλαζέ, ασυγκίνητη στάση της απλώς μπερδεύει όσους έχουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο δολοφόνου στο μυαλό τους;

Ένα είναι σίγουρο: Ο πρωταγωνιστής έχει κολλήσει με την περίπτωσή της, την παρακολουθεί στενά, εισχωρεί στην καθημερινότητά της, ξεψαχνίζει κάθε λεπτομέρεια της ζωής και του παρελθόντος της, και ο Παρκ Τσαν Γουκ τον τοποθετεί νοερά δίπλα της, μέσα της, ακόμη κι αν δεν έχει συμβεί τίποτε σαρκικό μεταξύ τους – εκείνη συντονίζεται με τον διώκτη της, αλλά εκείνος είναι μίζερα παντρεμένος και προφανώς διστάζει να μπερδέψει την επιθυμία του με μια σοβαρή επαγγελματική εκκρεμότητα.

Το Decision to Leave τιμά τον τίτλο του: είναι ένα σοβαρό παιχνίδι του χρόνου και του χειρισμού του, ανάλογα με το θάρρος και την ενσυναίσθηση του καθενός.

Η υπόθεση παίρνει διαστάσεις εμμονής, και μαζί με τα ύψη και ένα συνεχές παιχνίδι διπλών ειδώλων, η ταινία στροβιλίζεται πανέξυπνα γύρω από τον Δεσμώτη του Ιλίγγου (ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι δεν επιχείρησε συνειδητά φόρο τιμής σε μια από τις αγαπημένες του ταινίες). Το homage στο Vertigo είναι ένα ευτυχισμένο φάντασμα που πλανάται πάνω από τη θεματική της αμφιβολίας και δεν καταλαμβάνει ζωτικό χώρο στο Decision to Leave, γιατί είναι τέτοια η μαεστρία του Παρκ Τσαν Γουκ στο ξεδίπλωμα της πλοκής μέσω του μοντάζ, που διευκολύνει τον θεατή να παρακολουθήσει κάτι πυκνό και ιντριγκαδόρικο, νιώθοντας ταυτόχρονα το αμοιβαίο παράπονο των ηρώων: Η Seo-rae έχει το μειονέκτημα της ξένης, ούσα Κινέζα στην Κορέα, ισχυρίζεται πως είναι αθώα και δεν είναι σίγουρη πως εισακούγεται, και κυρίως πιστεύει πως ο Hae-jun την έχει ως μια ακόμη φωτογραφία στον τοίχο των άλυτων μυστηρίων του, μια περίπτωση που του ξέφυγε. Ο ντετέκτιβ δεν σταματά να υποψιάζεται, ακόμη κι η έλξη θολώνει την κρίση του. Ζει με μια γυναίκα λογική και στεγνή, και τώρα καλείται να εξηγήσει την παραβίαση του αξιακού του συστήματος, και της «λογικής» του αξιοπρέπειας. Χωρίς να το έχει καν συνειδητοποιήσει, εξομολογείται.

Το θέμα της ταινίας είναι ποια είναι η φύση της απιστίας, προς το καθήκον και τον έρωτα. Και αν τελικά η χειρότερη τιμωρία είναι η έλλειψη αποφασιστικότητας, η δειλία.

Συμβαίνουν τόσα πολλά σε ένα κάδρο του Κορεάτη master, που ένα βλέμμα αρκεί για να δώσει σκυτάλη στο επόμενο πλάνο – ό,τι κοιτάζει ο ήρωας, το εκπληρώνει ο Παρκ, είτε «τηλεμεταφέροντας» τους πρωταγωνιστές σε κοινούς χώρους είτε ενώνοντας σχεδόν μεταφυσικά τις επιθυμίες τους, χωρίς ποτέ να ξεφύγει από την πλοκή και το σενάριο, που αποτελείται από δυο μέρη και ενισχύεται από ηθοποιούς αφοσιωμένους στους ρόλους τους.

Έχει σημασία, σε επίπεδο εγκληματολογικό, πότε συμβαίνουν όλες οι πράξεις που ενδεχομένως ενοχοποιήσουν την Seo-rae. Απ’ την άλλη, οι χρονομετρημένες λεπτομέρειες λειτουργούν ως παραπλανητικό άλλοθι στον Παρκ για να ανοίξει τον χρόνο που μεσολαβεί ανάμεσα στη γνωριμία του αστυνομικού και της χήρας και τη συνειδητοποίηση των αληθινών αισθημάτων.

Το Decision to Leave τιμά τον τίτλο του: είναι ένα σοβαρό παιχνίδι του χρόνου και του χειρισμού του, ανάλογα με το θάρρος και την ενσυναίσθηση του καθενός.

«Decision to Leave» trailer

Η σωματικότητα στο σινεμά της Κλερ Ντενί όχι μόνο δεν χρειάζεται συστάσεις, αλλά έχει πλέον λάβει διαστάσεις σεμιναριακού θρύλου – αν ζητούσε δικαιώματα από τις «εμπνεύσεις», θα είχε βγάλει περισσότερα χρήματα από ό,τι με τις εισπράξεις των ταινιών της.

Στο Stars at Noon διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα που ο Ντένις Τζόνσον έγραψε το 1986, με θέμα την επανάσταση στη Νικαράγουα δυο χρόνια νωρίτερα. Αρχικά η Ντενί σκέφτηκε να το διατηρήσει στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Πάτινσον. Τίποτε από αυτά δεν ίσχυσε τελικά. Ο πρωταγωνιστής της από το High Life δεν άδειαζε, αντικαταστάθηκε από τον Τζο Άλγουιν, και η δράση εκτυλίσσεται κάπου στο πανδημικό παρόν, με μάσκες, κινητά, πιστωτικές κάρτες που συνήθως δεν περνάνε, αλλά και κάπνισμα, αφού εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε μια άνομη νοτιοαμερικανική χώρα.

Οι ήρωες λέγονται Τρις και Ντάνιελ. Θα μπορούσαν να είναι ψευδώνυμοι, γιατί όχι και ανώνυμοι. Αυτή νομίζει πως είναι δημοσιογράφος (ο υποτιθέμενος αρχισυντάκτης της την αδειάζει επιτακτικά), εκείνος εργάζεται για μια μεγάλη εταιρεία. Στην ουσία, η Τρις εκπορνεύεται για να τα βγάλει πέρα και ο Ντάνιελ είναι ένα αφελές στέλεχος που μάλλον παγιδεύεται σε μια κατάσταση που δεν γνωρίζει.

Η σεναριογράφος Ντενί ανέβασε τον Άλγουιν και την Κουόλι στο κρεβάτι, έκοψε τα σχοινιά και τους άφησε μόνους, ενώ η σκηνοθέτις Ντενί σκουπίζει τον ιδρώτα τους.

Αμφότεροι βρίσκονται στο στόχαστρο. Χωρίς διαβατήριο και χρήματα, είναι κοινωνικά γυμνοί, και η Ντενί εκμεταλλεύεται την αδυναμία της στιγμής με τον καλύτερο τρόπο. Φέρνει κοντά τους εκτεθειμένους και κλειδώνει τις ανάγκες τους σε μια ειλικρινή αλληλεξάρτηση, που χτίζεται σταδιακά, αφού αυτή σταματά να τον βλέπει σαν νόστιμο πελάτη, κι εκείνος σαν όμορφο διάλειμμα στις μπίζνες του.

Αρχικά στο πολυτελές ξενοδοχείο του Βρετανού και μετά στο φτηνό, αν και διαμπερές δωματιάκι όπου διαμένει η Αμερικανίδα, οι εραστές απομονώνονται και η Γαλλίδα σκηνοθέτις τους προστατεύει από τους διώκτες, αλλά και από την ίδια τη δράση.

Με ήπιο τέμπο από τους Tindersticks, η Ντενί συγκεντρώνεται στο φλερτ και το σεξ, ως μέσα λύτρωσης και ελευθερίας. Μεγαλύτερο είναι το σασπένς για το αν αυτοί οι δυο, μετά τα απαραίτητα τεστ εμπιστοσύνης, αγαπιούνται πραγματικά, παρά για το αν θα τη σκαπουλάρουν, παρά τις δυο ενδιαφέρουσες ενέσεις δράσης που επιχειρεί στη διάρκεια της ομηρείας τους στην εχθρική χώρα, με τον Ντάνι Ραμίρεζ να υποδύεται έναν αστυνομικό από την Κόστα Ρίκα και τον εκρηκτικό Μπένι Σάφντι ως πράκτορα της CIA να φιτιλιάζει το φινάλε.

Μεταφέροντας τη χαοτική ασάφεια στο σήμερα, η Ντενί υποδηλώνει πως δεν έχει και τόση σημασία η χρονολογική ακρίβεια σε τόπους όπου η πολιτική αντάρα διαιωνίζεται. Το διηνεκές που επιδιώκει πάντα, με την αχρονικότητα στον περιβάλλοντα χώρο και τα πολύ κοντινά πλάνα στις εκφράσεις των προσώπων, συνήθως όταν ψάχνουν προθέσεις, και τις κινήσεις των σωμάτων, ειδικά όταν ανάβουν, είναι τόσο μακριά από την αντικειμενικότητα θεωρητικά συγγενών ταινιών με το Stars at Noon, όπως η Αποστολή στη Νικαράγουα του Ρότζερ Σπότισγουντ και τα Επικίνδυνα Χρόνια του Πίτερ Γουίαρ.

Εκείνα τα ωραιότατα, εξωτικά, ερωτικοπολιτικά παραμύθια, από τα ελάχιστα ψήγματα χολιγουντιανής ευαισθησίας για το τι σάπιο γίνεται εκεί έξω στη δεκαετία του 80, είχαν ένα χωροχρονικό specificity που αφηγηματικά ανακουφίζει τον θεατή και στέκει και σαν (δια)μαρτυρία για την εποχή και τη διαφθορά, μέσα από τα μάτια ιδεαλιστών με πάθη και αδυναμίες.

Η Ντενί δεν ενδιαφέρεται για τίποτε από αυτά. Το Stars at Noon είναι ένα τζαζ έργο, ελεύθερο στη φόρμα και το πνεύμα, που ρέει όπως η Τρις της Μάργκαρετ Κουόλι και προχωρά σαν προσχέδιο πολιτικού θρίλερ. Η σεναριογράφος Ντενί ανέβασε τον Άλγουιν και την Κουόλι στο κρεβάτι, έκοψε τα σχοινιά και τους άφησε μόνους, ενώ η σκηνοθέτις Ντενί σκουπίζει τον ιδρώτα τους.

Εκτός από το sexiness under fire, την απασχολεί το δίλημμα και η δυναμική της σχέσης τους τις στιγμές που η παρτίδα φαίνεται χαμένη, όταν έχουν εκτιμήσει πολύ λανθασμένα τις καταστάσεις γύρω τους και τους εαυτούς τους και κλαίει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Για να το καταφέρει αυτό, η έμπειρη Ντενί δίνει αέρα στον χρόνο. Ίσως να είναι κατά βάθος πλατωνική και να πιστεύει πως ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από ενέργεια ψυχής. 

«Stars at Noon» clip

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Crimes of the Future

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Crimes of the Future» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: Στο μέλλον η εγχείρηση είναι το νέο σεξ

Η νέα ταινία του Καναδού πρύτανη της σωματικής φρίκης ανθολογεί τους εικαστικούς του άξονες, επισκέπτεται και ανακεφαλαιώνει τις αγαπημένες του θεματικές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Πάνος Χ. Κούτρας: «Αυτή η ταινία μού έβγαλε την πίστη!»

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Πάνος Χ. Κούτρας: «Αυτή η ταινία μού έβγαλε την πίστη!»

Λίγο μετά την πρεμιέρα του «Dodo», της νέας του ταινίας, στο 75ο Φεστιβάλ των Καννών, ο Έλληνας σκηνοθέτης μίλησε στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για την κρίση μέσης ηλικίας που πέρασε, για το εξαφανισμένο πτηνό που αποτελεί τον πυρήνα της ιστορίας του, για όσα τον εμπνέουν και όσα τον δυσκολεύουν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΒΙΣ***1/2

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Elvis»: Κανείς δεν περίμενε μια τυπική βιογραφία από τον Μπαζ Λούρμαν

Στην μπαρόκ κονσόλα του Μπαζ Λούρμαν ο Έλβις μεταμορφώνεται σε μυθολογικό πλάσμα θηριώδους μελαγχολίας και η μουσική του διασταυρώνει μεθυστικά τις απαρχές του rock 'n’ roll με το σημερινό χιπ-χοπ in full blast.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Στον θρόνο του Ξέρξη»: Η Εύη Καλογηροπούλου, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και ο Γιώργος Μαζωνάκης στις Κάννες

Lifo Videos / «Στον θρόνο του Ξέρξη»: Η Ε. Καλογηροπούλου, η Α. Παναγιωτάκου και ο Γ. Μαζωνάκης μιλούν στη LiFO από τις Κάννες

Η νέα ταινία μικρού μήκους της Εύης Καλογηροπούλου, σε καλλιτεχνική επιμέλεια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου, παραγωγή του Onassis Culture, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Μαζωνάκη, έκανε πρεμιέρα στην Εβδομάδα Κριτικής του 75ου Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε το βραβείο του Canal+. Οι συντελεστές βρέθηκαν στην Κρουαζέτ και μίλησαν στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανεξάρτητα από τις όποιες αντιρρήσεις και το γούστο του καθενός, ο Τομ Κρουζ είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει στους ώμους του ένα είδος σινεμά που απειλείται πανταχόθεν, και να το απογειώσει.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΡΙΤΗ 17/05 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Τι να περιμένουμε στο 75ο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Τι θα δούμε στο 75ο Φεστιβάλ Καννών

Οι σημαντικές συμμετοχές και οι πολυαναμενόμενες παρουσίες, ανάμεσά τους πολλές ελληνικές, αλλά πρώτα μια βόλτα στις «πρώτες Κάννες» του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου, που φέτος θα ξαναεπισκεφθεί το γαλλικό θέρετρο με ανυπομονησία και τρακ, μετά από την αναγκαστική διετή αποχή.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

H ταινία «Αναζήτησις...» του Ερρίκου Ανδρέου από το 1972, με την Έλενα Ναθαναήλ, τον Άγγελο Αντωνόπουλο και την έξοχη μουσική του Γιάννη Σπανού

Οθόνες / «Αναζήτησις...»: Η cult ταινία του Ερρίκου Ανδρέου από το 1972 με την έξοχη μουσική του Γιάννη Σπανού

Μια ερωτική, κοινωνική και αστυνομική περιπέτεια με την Έλενα Ναθαναήλ και τον Άγγελο Αντωνόπουλο που ανατέμνει τον τρόπο ζωής του τζετ-σετ και την εξουσιαστική επιβολή του στις κατώτερες τάξεις.
ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ
Οι ρέπλικες δεν πεθαίνουν ποτέ: 40 χρόνια Blade Runner

Σαν Σήμερα / 40 χρόνια «Blade Runner»: Οι ρέπλικες δεν πεθαίνουν ποτέ

Η θρυλική ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ που έκανε πρεμιέρα ακριβώς πριν από 40 χρόνια έσμιξε μοναδικά το φιλμ νουάρ με την επιστημονική φαντασία για να αναρωτηθεί τι σημαίνει τελικά να είσαι άνθρωπος.
ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ
10 επιλογές για τα θερινά (και όχι μόνο) σινεμά

Οθόνες / 10 ταινίες, 10 λόγοι να βρεθείς σε ένα θερινό σινεμά αυτό το καλοκαίρι

Η ενισχυμένη δεκάδα των ταινιών που περιμένουμε στα μέσα του καλοκαιριού μέχρι και τις ζεστές πρώτες εβδομάδες του Σεπτεμβρίου περιλαμβάνει τα πάντα: παγκόσμιες πρεμιέρες, Μarvel και σταρ, οσκαρικά φιλμ που ποντάρουν στην επιθυμία του κοινού να τα απολαύσει κανονικά, στην αίθουσα δηλαδή, κωμωδίες και επανεκδόσεις, και μια πολυαναμενόμενη μεταφορά μαζικού μπεστ σέλερ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
4 λόγοι να δεις Borgen

Οπτική Γωνία / Τέσσερις λόγοι να δεις «Borgen»

Καθώς το ελληνικό καλοκαίρι προχωράει, το κόστος ζωής ανεβαίνει και τα ελληνικά νησιά ακριβαίνουν, η ιδέα των διακοπών με Νetflix και κλιματιστικό κερδίζει έδαφος. Το «Borgen» είναι ένα πολιτικό δράμα από τη Δανία. Ξεκίνησε το 2010 και πρόσφατα επανήλθε με την 4η σεζόν. Αξίζει!
ΒΙΒΙΑΝ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
Βραβείο Κοινού LUX 2022: Τρεις Ευρωπαίοι σκηνοθέτες, τρεις εξαιρετικά επίκαιρες ταινίες

EU Arts & Culture / Βραβείο Κοινού LUX 2022: Τρεις Ευρωπαίοι σκηνοθέτες, τρεις εξαιρετικά επίκαιρες ταινίες

Η LiFO βρέθηκε στο Στρασβούργο, παρακολούθησε από κοντά την τελετή απονομής του φετινού Βραβείου Κοινού LUX στο Ευρωκοινοβούλιο και συνομίλησε με τους σκηνοθέτες Σεμπάστιαν Μάιζε («Μεγάλη Απόδραση»), Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν («Flee») και Τζασμίλα Ζμπάνιτς («Κβο Βάντις, Άιντα;»).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
ΣABBATO 18/06- Το Μεγάλο Αφιέρωμα: Μέσα στις σειρές του Γιώργου Καπουτζίδη 

Μικροπράγματα / Μέσα στις σειρές του Γιώργου Καπουτζίδη 

Ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη για τις συναρπαστικές ιστορίες πίσω απ' τις σειρές «Σαββατογεννημένες», «Παρά 5», «Εθνική Ελλάδος» και «Σέρρες», όπως τις αποκαλύπτει ο ίδιος ο δημιουργός τους.
ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ