ΤΟ MICKEY 17 ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στα σκαριά εδώ και χρόνια, η πρεμιέρα του ακριβώς πριν ένα χρόνο αναβλήθηκε για πολλούς λόγους, η προσμονή μετά τα Παράσιτα εύλογα ήταν μεγάλη, και η επιστροφή του Μπονγκ Τζουν Χο είναι χορταστική, κωμική, διαστημική αλλά όχι καθαρή sci-fi, σκωπτική, ενίοτε ακραία, εννοείται τεχνικά και δομικά ενδελεχής, αλλά και οικουμενική και ανθρώπινη, με την ευδιάκριτη υπογραφή του Κορεάτη μάστερ, που εδώ δεν κουμπώνει στο κοινό που ίσως περιμένει κάτι παρόμοιο με το πολυ-οσκαρικό του αριστούργημα, παραπέμποντας, εκτός από τον συνήθη προλετάριο που παλεύει σε αντίξοες συνθήκες, περισσότερο σε παλαιότερα του θέματα- το εχθρικό, παγωμένο περιβάλλον, alien απειλή, παράλογοι εξουσιαστές.
Ο Πάτινσον παίζει τον Μίκι 17 με την άβολη τρέλα ενός Τζιμ Κάρεϊ παγιδευμένου στις εκφράσεις Ασιάτη κωμικού, και με την αυταπάρνηση ενός χαμένου κορμιού που δεν ξέρει καν αν διαθέτει ψυχή, ώσπου ο «άλλος του εαυτός» και η απρόσκλητη αγάπη θα γίνουν καταλύτες δραματικοί και παραβολικοί.
Ο ήρωας δεν έχει ζωή, κυριολεκτικά! Ο Μίκυ έκανε το πρώτο λάθος να πέσει σε εκδικητικά χέρια για να τιμωρηθεί για την παρανομία του και το δεύτερο όταν υπέγραψε σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα που ούτε λίγο ούτε πολύ τον έφερε στη θέση του αναλώσιμου πειραματόζωου, για λογαριασμό ενός αποτυχημένου φανφαρόνου πολιτικού και της μεγαλοπιασμένης συζύγου του, σε μια διαστημική αποστολή εποίκισης μακρινού πλανήτη. Το ταξίδι είναι μεγάλο, κι ενώ ο αφελής, άδειος από αυτοπεποίθηση, λίγο βλάκας, ψηλός και άχαρος επιβάτης είναι ο πιο σκληρά εργαζόμενος όλων αφού πεθαίνει και ανασταίνεται σαν φωτοαντίγραφο κομπλέ από μνήμη και λειτουργίες, μια δυναμική γυναίκα (Ναόμι Άκι) τον επιθυμεί και εύκολα τον κατακτά.
Από σαδιστική αμέλεια, ο Μίκι νούμερο 17 τελικά δεν βρίσκει το προτετελεσμένο κακό που διαφαίνεται σε μια παγωμένη σπηλιά αλλά τα τερατόμορφα ζώα τον σώνουν οδηγώντας τον στην άκατο, αν και πλέον ο υπ’ αριθμόν 18, ένα καρμπόν τσαντισμένο και μοχθηρότερο, έχει πάρει τη θέση στο κρεβάτι της αγαπημένης του, και τον χώρο στο σκάφος, επισήμως. Οι πολλαπλοί απαγορεύονται δια νόμου, και με κάποιον τρόπο πρέπει να επικρατήσει ο δυνατότερος, ή ο πιο τυχερός, σε ένα μπέρδεμα που συνδυάζει αρχομανείς και υφιστάμενους (το αιώνιο ταξικό ζήτημα στη φιλμογραφία του Μπονγκ Τζουν Χο), προδοσία και αλληλλεγγύη, χαφιέδες, κόλακες και αδέσμευτα πνεύματα, χιούμορ και υπερβολή, επίθεση και λύτρωση, όχι χωρίς απώλειες φυσικά.
Ο Πάτινσον παίζει τον Μίκι 17 με την άβολη τρέλα ενός Τζιμ Κάρεϊ παγιδευμένου στις εκφράσεις Ασιάτη κωμικού, και με την αυταπάρνηση ενός χαμένου κορμιού που δεν ξέρει καν αν διαθέτει ψυχή, ώσπου ο «άλλος του εαυτός» και η απρόσκλητη αγάπη θα γίνουν καταλύτες δραματικοί και παραβολικοί. Αντίθετα, ο 18 είναι μια διαφορετική ιστορία, που γλιστράει ανάμεσα στις ρωγμές μια πλούσιας σάτιρας με πολύ σοβαρές προθέσεις και, κατά την προσφιλή συνήθεια του Κορεάτη σκηνοθέτη, σε πολλαπλές κινηματογραφικές εφαρμογές.
Ο βασικός κορμός του στόρι, δηλαδή η σισύφεια προσπάθεια επιβίωσης ενός χαμηλόβαθμου, ασήμαντου στρατιώτη στην υπηρεσία ενός παράλογα φονικού μικροκαθεστώτος (αμέσως μετά τον γελοίο σύζυγο στο Poor Things του Λάνθιμου, ο Μαρκ Ράφαλο γίνεται ένας ακόμη κακοποιητικός υποκριτής, τραμπική καρικατούρα στα χέρια του Μπονγκ) συναντά μια πολύπλευρη πλοκή καθώς και ειρωνείες: επιβίωση ενός εθελοντή μελλοθάνατου; Ο τρόπος που φτάνει ένας από τους Μίκι να συναισθανθεί την ανάγκη για μια ταυτότητα στο πλήθος και τα ζόρια, είναι μια γλυκόπικρη ωδή στην ελπίδα έναντι της ισοπεδωτικής άγνοιας. Και ταυτόχρονα, το fun ride ενός κινηματογραφιστή που μας είχε λείψει.
