Το θέμα της ταινίας σας βασίζεται όντως σε πραγματικό γεγονός;
Ναι, συνέβη στη Βραζιλία, όπου ένας διάσημος παρουσιαστής της τηλεόρασης και συγχρόνως βουλευτής έβαζε να σκοτώνουν ηλικιωμένους για να έχει την αποκλειστικότητα της είδησης, ώστε να τονώσει την καριέρα του. Στο τέλος τον έπιασαν, μπήκε φυλακή όπου και πέθανε λίγο μετά.
Τι σε τράβηξε σ’ αυτή την ιστορία;
Πάντα υπήρχε κάτι που με ιντρίγκαρε σε σχέση με τις διασημότητες της τηλεόρασης. Πάντοτε με απασχολούσε η ανθρώπινη πλευρά τους. Με ενδιέφερε το πώς διαχειρίζονται την εικόνα τους και πόσο η υπερβολική τους έκθεση επηρεάζει την προσωπική τους ζωή. Στην εποχή μας πολλοί άνθρωποι τους ηρωοποιούν, και μάλιστα μεγαλώνουν με πρότυπο τις τηλεοπτικές περσόνες.
Είναι, όμως, ενδιαφέρον ότι στα teasers της ταινίας που κυκλοφόρησαν, μέσω του Facebook κυρίως, χρησιμοποίησες διάσημους Έλληνες-celebrities για να τη διαφημίσουν, κάνοντας δηλώσεις για τον μυθοπλαστικό Αντώνη Παρασκευά της ταινίας σου.
Αυτό θελήσαμε να λειτουργήσει κάπως χιουμοριστικά. Είναι σαν βεντάλια, καλύπτει μεγάλη γκάμα διάσημων, από τον Βέλτσο μέχρι τον Παπακαλιάτη.
Όταν έγραφες το σενάριό σου, είχες κατά νου κάποιον Έλληνα-τηλεοπτικό πρόσωπο;
Όταν άκουσα την είδηση για τον Βραζιλιάνο, το καλοκαίρι του 2009, είχε αρχίσει η μεγάλη παρακμή του Ανδρέα Μικρούτσικου, ο οποίος, από εκεί που κρατούσε εκπομπές μεγάλης θεαματικότητας, καταστράφηκε οικονομικά, απέκτησε νομίζω και ψυχολογικά προβλήματα, σταδιακά χάθηκε. Αυτό με ενέπνευσε, γιατί ήταν ένα καλό παράδειγμα του τι ήθελα να πω. Βέβαια, προς αποφυγήν οποιαδήποτε παρερμηνείας, η ταινία μου δεν είναι η ζωή του, ο Αντώνης Παρασκευάς δεν είναι ο Ανδρέας Μικρούτσικος, Ήθελα να επικοινωνήσω με το κοινό που έφτασε ο άνθρωπος από εκεί που ήταν.
Στην περίπτωση του Αντώνη Παρασκευά, παίζει ρόλο στην πτώση του και η ηλικία;
Βέβαια. Δεν είναι ότι κάνει κάποιο λάθος, απλώς τον ξεπερνάει η εποχή του, έρχονται νεότεροι να πάρουν τη θέση του. Ουσιαστικά, όμως, χρησιμοποιώ το γεγονός ότι είναι τηλεοπτική περσόνα για να μεγεθύνω το υπαρξιακό πρόβλημα που έχει να κάνει με την ηλικία, όταν πλησιάζει ο θάνατος. Εκείνος είναι 60 χρόνων και τον αντικαθιστά ένας 30άρης. Οπότε, από ένα σημείο και μετά δεν τον απασχολεί απλώς τι θα γίνει με την εκπομπή αλλά και τι αφήνει πίσω του. Περνάει μια κρίση ταυτότητας γιατί παύει να είναι ό,τι ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή και δεν ξέρει τι θα είναι στη συνέχεια. Όταν βλέπουμε να πλησιάζει ο θάνατος, όχι μόνο ο βιολογικός αλλά και όταν κλείνει ένας κύκλος, μας απασχολεί τι έχουμε κάνει μέχρι εκείνο το σημείο και τι αφήνουμε πίσω μας. Όλη η ταινία πραγματεύεται το αν θα επιστρέψει στο προσκήνιο ή τον λόγο που έχει σκηνοθετήσει την εξαφάνισή του. Αυτό είναι το ζήτημα. Τελικά, αποφασίζει ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ, σωματικά δηλαδή, γιατί θεωρεί ότι με αυτό τον τρόπο θα επανέρχεται για πάντα στις αναμνήσεις των ανθρώπων. Ότι πάντα θα μιλάνε γι’ αυτόν, θα αναφέρονται σε αυτόν μέσα από το μυστικό που δημιουργήθηκε με την εξαφάνιση του. Οι άνθρωποι πάντα θα τον ανακαλούν κι έτσι θα κατακτήσει την αθανασία. Είναι ο τρόπος του να παραμείνει αθάνατος.
Οπότε η ταινία καταλήγει ένα υπαρξιακό δράμα;
Δεν ήθελα μια σοβαροφανή ταινία. Έχει πολύ χιούμορ, χωρίς να είναι κωμωδία. Η αθανασία έχει πολλή σχέση με τη διασημότητα, καθώς η εικόνα που έχουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους μένει πάντα η ίδια. Δεν έγινε ένα ακραίο γεγονός την προηγούμενη εβδομάδα που επαναλαμβανόταν ένα παιχνίδι στο οποίο εμφανιζόταν ο Τομ Πρωτόπαπας που έχει πεθάνει; Πράγμα περίεργο, αλλά, τελικά, όλοι όσοι έχουν εκτεθεί στην τηλεόραση, μένουν πάντοτε στη μνήμη μας με την εικόνα που έχουμε γι’ αυτούς, κάτι που τους καθιστά αθάνατους – όπως στην περίπτωση της Βουγιουκλάκη. Έχω έναν γιο πέντε χρόνων και αναρωτιέμαι αν θα δει τις ταινίες της όπως τις είδα κάποτε εγώ. Τουλάχιστον εγώ, όταν τις έβλεπα, η Αλίκη ζούσε ακόμα. Το ίδιο με την Καρέζη και τους κωμικούς. Η τέχνη, αλλά και η τηλεόραση, το πετυχαίνει αυτό. Εν τω μεταξύ, δημιούργησα και ενέταξα στην ταινία και μια σειρά από τηλεοπτικά γεγονότα τα οποία τα συνέδεσα με τον Αντώνη Παρασκευά: διαγωνισμούς Γιουροβίζιον που παρουσίασε, καλλιστεία, το πρώτο δελτίο ειδήσεων της ιδιωτικής τηλεόρασης και άλλα.
Πρόκειται για έναν δημοσιογράφο «κύρους» ή έναν παρουσιαστή παντός καιρού;
Ξεκίνησε κάπως διανοουμενίστικα και αλλού κατέληξε. Δεν το μετανιώνει πάντως. Άλλωστε, κάνει κάποια ακραία πράγματα ώστε να μην τον ανακαλύψουν και μάλλον σαλτάρει. Το τέλος είναι ανοιχτό, αλλά μοιάζει με τραγική κατάληξη.
Νομίζω ότι είναι λες κι η αφήγηση ακολουθεί την τραγική κατάληξη των παραδοσιακών ΜΜΕ…
Δεν ασκώ κριτική. Τον αγαπώ πολύ τον ήρωά μου και δεν έχω διάθεση να τον κρίνω. Είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει κάποιες επιλογές. Η μία λάθος επιλογή έφερε την άλλη κι έτσι κατέληξε εκεί που κατέληξε.
Σαν μια παράλληλη ζωή του Τζεπ Γκαμπαρντέλλα της Τέλειας Ομορφιάς.
Ναι! Μου αρέσουν πολύ οι θεματικές του Σορεντίνο. Στο Il Divo καταπιάνεται με έναν πολιτικό άντρα και στο L’ uomo in più με την πτώση δύο διασήμων, ενός τραγουδιστή κι ενός ποδοσφαιριστή.
Σκέφτηκες να χρησιμοποιήσεις μια πραγματική τηλεοπτική περσόνα αντί ηθοποιό στον πρωταγωνιστικό ρόλο;
Όταν δύο χρόνια πριν ξεκίνησα την προετοιμασία της ταινίας, βρέθηκα σε μεγάλο δίλημμα αν θα έπαιρνα έναν ηθοποιό σαν τον Στέργιογλου, μία TV περσόνα ή έναν ηθοποιό που θα συνδύαζε και τα δύο όπως είναι ο Λάκης Λαζόπουλος. Το φοβήθηκα πολύ, τελικά, και δεν το έκανα.
Η ταινία γυρίστηκε κολεκτιβίστικα, όπως οι περισσότερες πια;
Από ανάγκη, όχι για ιδεολογικούς ή αισθητικούς λόγους. Η έλλειψη χρημάτων δημιουργεί την κολεκτίβα και φέρνει τη βοήθεια των φίλων.
Για πόσο ακόμα θα υπάρχει ο παραδοσιακός τρόπος παραγωγής κινηματογράφου;
Εγώ τον κινηματογράφο τον σκέφτομαι με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν θα πάρω ποτέ το iρhone και δύο φίλους να γυρίσω ταινία. Αυτό που αλλάζει, όμως, είναι ο τρόπος διοχέτευσης της πληροφορίας, οι τρόποι διανομής των ταινιών και πώς επικοινωνούμε με το κοινό. Αυτή την αλλαγή ήδη τη βιώνω και είμαι σίγουρη ότι σε πέντε χρόνια θα είναι ακόμα μεγαλύτερη.
*****
Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά
Στις αίθουσες από 23/1/2014
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Ελίνα Ψύκου
Πρωταγωνιστούν: Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Καλλιμάνη, Γιώργος Σουξές, Θεοδώρα Τζήμου, Σύλλας Τζουμέρκας, Λένα Γιάκα, Βασίλης Δημητρούλιας.
Διεύθυνση φωτογραφίας: Διονύσης Ευθυμιόπουλος
Μοντάζ: Νίκος Βαβούρης
Σκηνικά: Πηνελόπη Βαλτή
Κουστούμια: Μάρλι Αλειφέρη
Ηχοληψία: Δημήτρης Κανελλόπουλος, Κώστας Κουτελιδάκης
Sound design: Περσεφόνη Μήλιου
Μουσική: Felizol
Μακιγιάζ: Δώρα Νάζου, Εύη Ζαφειροπούλου
Διάρκεια: 89'
Παραγωγή: Γιώργος Καρναβάς, GUANACO, σε συμπαραγωγή με ΕΡΤ ΑΕ, STEFI ΑΕ, 235 και BARRANDOV STUDIOS Παραγωγοί: Γιώργος Καρναβάς, Ελίνα Ψύκου - Με την υποστήριξη του ΕΚΚ και του ΟΠΑΠ
Διανομή: Feelgood Entertainment
