ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ευρωπαϊκή πρεμιέρα του πολυαναμενόμενου Snowpiercer στο Βερολίνο. «Είστε σίγουρος πως θα χρειαστείτε το εισιτήριό σας, θα έρθετε σίγουρα στην προβολή;» με ρώτησαν δύο φορές από την εταιρεία που διοργάνωνε τις συνεντεύξεις και παραξενεύτηκα, γιατί φυσικά και θα παρακολουθούσα την ταινία, καθώς η συνάντησή μου με τον αείμνηστο Τζον Χερτ ήταν προγραμματισμένη από τους ίδιους.
Η ουρά που συνάντησα και, κυρίως, οι θεατές που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν το μαγικό χαρτάκι και με κοιτούσαν στην τσέπη με οργή και ζήλια που εγώ, και όχι εκείνοι, κατευθυνόμουν στην αίθουσα ήταν κάτι που πολύ σπάνια συναντάς στην Berlinale – στις Κάννες συχνότατα, στη Βενετία επίσης, στη Γερμανία σχεδόν ποτέ!
Ο δημιουργός του Host είχε αποκτήσει ήδη ένα ισχυρό fanbase και το αγγλόφωνο ντεμπούτο του απλώς ενίσχυσε τη φήμη του. Και μετά ήρθε ο Χρυσός Φοίνικας με το παγκόσμιας αποδοχής αριστούργημά του.
«Πήρα την κατάλληλη και αναγκαία απόσταση απ’ όσα συνέβαιναν και χαμογελούσα όταν το ένα βραβείο διαδεχόταν το επόμενο, χαρούμενος αλλά και ψύχραιμος. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και επέστρεψα στη δουλειά μου!».
«Πού ήσασταν τόσα χρόνια, αγαπητέ κύριε Μπονγκ;» είναι η πρώτη και εύλογη ερώτηση στον σκηνοθέτη που δεν προλάβαινε να μαζεύει βραβεία για τα Παράσιτα και μετά αποσύρθηκε στις δημιουργικές του διαδικασίες, στα πλατό και στις μονταζιέρες του, ανασύροντας κάθε τόσο στην επιφάνεια του προγραμματισμού το Mickey 17 και μετά από αναβολές και καθυστερήσεις να το προβάλλει στο αγαπημένο του φεστιβάλ.
«Είναι η τρίτη μου φορά στην Berlinale και αισθάνομαι καλά εδώ, ασφαλής. Δεν άργησα ακριβώς», διευκρινίζει, «αφού έναν μήνα μετά τα Όσκαρ του 2020 ξεκίνησα να γράφω το σενάριο του Mickey 17, διασκευάζοντας και προσαρμόζοντας το διήγημα του Άστον που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Το 2021 τελείωσα την προετοιμασία και ξεκίνησα τη συγγραφή και το 2022, το φθινόπωρο και τον χειμώνα, έκανα τα γυρίσματα στο Λονδίνο. Το 2023 μόνταρα για πολύ καιρό γιατί είχαμε πολλά εφέ, κυρίως με τα διαπλανητικά πλάσματα, και το 2024 τελείωσα!».
Η απειλή της Εμίλια Πέρεζ με τις 13 υποψηφιότητες στα Όσκαρ τελικά αποδείχθηκε άσφαιρη, με δύο μόνο νίκες, και τα Παράσιτα παραμένει η μοναδική μη αγγλόφωνη ταινία που έχει κατακτήσει το κορυφαίο αγαλματίδιο του θεσμού, μαζί με εκείνα της καλύτερης σκηνοθεσίας, σεναρίου και διεθνούς ταινίας.
Πώς αντιμετώπισε ο ίδιος την χιονοστιβάδα θαυμασμού από την Ακαδημία; «Όταν συνέβη αυτό είχα συμπληρώσει ήδη τα 50 μου χρόνια και δυο δεκαετίες καριέρας. Οπότε πήρα την κατάλληλη και αναγκαία απόσταση απ’ όσα συνέβαιναν και χαμογελούσα όταν το ένα βραβείο διαδεχόταν το επόμενο, χαρούμενος αλλά και ψύχραιμος. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και επέστρεψα στη δουλειά μου!».
Ο Μπονγκ είναι φαν της επιστημονικής φαντασίας, αλλά η ιστορία ανέδιδε ανθρωπισμό «και ήθελα οπωσδήποτε να αφηγηθώ την ιστορία του Μίκι, τη διαδρομή και τα βάσανά του, όχι τόσο να κάνω μια ταινία είδους με τη στενή έννοια. Ξέρετε, δεν με συναρπάζουν οι υπερήρωες ούτε οι περιπέτειες που βασίζονται στα κόμικς. Προτιμώ να αφηγηθώ την ιστορία ενός ανίσχυρου ατόμου που παρασύρεται από το χάος. Σίγουρα έχουν πολιτικές και κοινωνικές αποχρώσεις οι ταινίες μου» προσθέτει όταν του αναφέρω το ταξικό ζήτημα που κυριαρχεί στον πυρήνα της φιλμογραφίας του, «αλλά, από ανθρωπιστική σκοπιά, οι πρωταγωνιστές μου μοιάζουν περισσότερο με μέτριους τύπους που φορούν τρύπιες κάλτσες παρά με υπερανθρώπους».
MICKEY 17 Trailer
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
