Ο Λαρς Φον Τρίερ σόκαρε τις Κάννες - Εκατοντάδες θεατές δεν άντεξαν και ενοχλημένοι έφυγαν στα μισά της προβολής

Ο Λαρς Φον Τρίερ σόκαρε τις Κάννες - Εκατοντάδες θεατές δεν άντεξαν και ενοχλημένοι έφυγαν στα μισά της προβολής Facebook Twitter
6

Η επιστροφή του Λαρς φον Τρίερ στις Κάννες ήταν για αρκετούς πολυαναμενόμενη, αλλά η προβολή του νέου του φιλμ προκάλεσε κάτι πρωτοφανές για το φεστιβάλ.

Τουλάχιστον έτσι περιγράφει τη σκηνή το Indiewire και μερικοί ακόμη ανταποκριτές και κριτικοί που έδωσαν το παρών στην προβολή του «Τhe House that Jack Built».

Με την ιστορία ενός κατά συρροή δολοφόνου, τον οποίο υποδύεται ο Ματ Ντίλον, ο Δανός σκηνοθέτης έφερε τον τρόμο και το gore στις Κάννες. Αλλά, πολλοί δεν άντεξαν...

Τουλάχιστον εκατό θεατές αποχώρησαν πολύ ενοχλημένοι και σοκαρισμένοι στα μισά της ταινίας.

Όσοι είχαν εισιτήριο για το Grand Théâtre Lumière είχαν προειδοποιηθεί πως η ταινία περιέχει ακατάλληλες σκηνές και βία, αλλά μάλλον κανείς δεν περίμενε τόσες ακρότητες.

Μερικοί από τους θεατές έγραψαν στο Twitter για εμετικό περιεχόμενο και για ταινία που δεν θα έπρεπε να είχε γίνει ποτέ. Eπίσης αναφέρεται πως αν και οι πρώτοι εκατό έφυγαν μετά από μια συγκεκριμένη σκηνή, τελικά πριν το τέλος της ταινίας είχε αδειάσει η μισή αίθουσα των 2.400 θέσεων.

Τα spoilers δεν είναι πολλά, αλλά υπάρχουν αναφορές για ακρωτηριασμούς, ακόμη και παιδιών. «Αποκρουστικό, τοξικό σκουπίδι» έγραψε ο κριτικός του theplaylist  που λέει πως είναι προτιμότερο κανείς να κάνει απόψυξη στο ψυγείου του παρά να δει το φιλμ αυτό.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως ο Τρίερ είχε δηλώσει πως έμπνευσή για την ταινία ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ.

Σύμφωνα με μια συνέντευξή του, το «House That Jack Built» υποτίθεται ότι κάνει παραλληλισμούς με την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ - ιδιαίτερα μετά την άνοδο του νέου προέδρου.

Μιλώντας στον Guardian την εποχή εκείνη,  ο σκηνοθέτης είπε ότι η ταινία θα καυτηρίαζε το πόσο κακή και χωρίς ψυχή είναι η ζωή. Στην ίδια συνέντευξη ο Λαρς φον Τρίερ είχε χαρακτηρίσει τον Τραμπ «αρουραίο».

Δείτε το τρέιλερ που μάλλον κάνει αρκετά κατανοητές τις ενστάσεις όσων είδαν όλο το φιλμ. Βέβαια υπάρχουν και οι φανς του προκλητικού σκηνοθέτη που πραγματικά έχουν ενθουσιαστεί με όσα γράφονται.

 
Culture
6

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Αντιγόνη δεν γερνάει ποτέ γιατί ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να της μοιάζει

Πολιτισμός / Η Αντιγόνη δεν γερνάει ποτέ γιατί ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να της μοιάζει

Με αφορμή τέσσερις νέες σκηνικές εκδοχές της μόνο στη Νέα Υόρκη μέσα στο 2026, η Αντιγόνη επιστρέφει ξανά στο τώρα ως το έργο που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλο τι συμβαίνει όταν η εξουσία χάνει το όριό της και ο κόσμος βγαίνει από τη θέση του.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Culture / Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν κοπάζει η φασαρία των Οσκαρ

Μετά την οσκαρική σεζόν, οι φωτογραφίες του Atsushi Nishijima από τα σετ του Marty Supreme, του Bugonia και άλλων ταινιών στρέφουν το βλέμμα όχι στη λάμψη της έτοιμης εικόνας αλλά στον κόσμο που τη χτίζει.
THE LIFO TEAM
Γιώργος Μαρίνος: η πιο άγρια ντροπή της πίστας

Γιώργος Μαρίνος / Γιώργος Μαρίνος: Είσαι μεγάλος σταρ, αγάπη μου!

Ο Πάνος Μιχαήλ γράφει για τον Γιώργο Μαρίνο ως τον άνθρωπο που ξεστόμισε «εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος» όταν η λέξη μπορούσε να σε τελειώσει. Η Ελλάδα τον έκανε θέαμα για να τον αντέξει. Εκείνος όμως ανέβηκε στην πίστα και δεν μίκρυνε.
THE LIFO TEAM
Η μποέμ ζωή της πρώτης Νύφης του Φρανκενστάιν

Culture / Η μποέμ ζωή της πρώτης Νύφης του Φρανκενστάιν

Παρότι εμφανίστηκε στην οθόνη για λιγότερο από τρία λεπτά, η ερμηνεία της Elsa Lanchester άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου, ενώ η ίδια έζησε μια αντισυμβατική, μποέμ ζωή στο Λονδίνο και το Χόλιγουντ του 20ού αιώνα.
THE LIFO TEAM
Σαν φίδι πάνω στο δέρμα σου/ Ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Σαν φίδι πάνω στο δέρμα σου/ Ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Η Robyn ανεβαίνει στη σκηνή σαν high priestess του heartbreak και μετατρέπει το τραύμα σε ρυθμό. Η Rosalía στήνει λειτουργία techno–φλαμένκο και χρησιμοποιεί τη μουσική σαν τελετουργία μετάβασης. Ο Rob Rausch ποζάρει σαν pin-up snake boy και αφήνει το reality φίδι να σχεδιάσει τα όρια της queer οικειότητας. Και ο Gus Van Sant, σαν ήσυχος collector αγγέλων, συλλέγει αγόρια σαν να φυλάσσει την πρώτη τους ανάσα.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Tι μένει όταν τελειώσει το ωραίο;/ ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Tι μένει όταν τελειώσει το ωραίο;/ ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Η Lana Del Rey κοιτάζει για πρώτη φορά το πρόσωπο πίσω από τη μελαγχολία, το All of Us Stars μοιάζει με queer séance από εποχή που κάηκε, και η Zendaya με τον Pattinson επιπλέουν μέσα σε μια εικόνα που δεν τους υπηρετεί πια.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Δεν περάσαμε και λίγες καταστροφές/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Δεν περάσαμε και λίγες καταστροφές/από τον Πάνο Μιχαήλ

Από το vertical ψηφιακό ορφανοτροφείο μέχρι το μεγάλο θέατρο του feed, από την εξάντληση των σωμάτων μέχρι την υπόγεια τέχνη που αρνείται να γίνει κεφάλαιο, το νέο πολυποστ της ΟΑΣΗΣ χαρτογραφεί το νέο queer τοπίο της μετα-πανδημικής ύπαρξης. Η ζωή δεν ζητά πια αφήγημα, ζητά αντοχή.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Ακόμη και το πιο σφοδρό ξυράφι υπήρξε κάποτε λουλούδι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Ακόμη και το πιο σφοδρό ξυράφι υπήρξε κάποτε λουλούδι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Από το σοκ της Peaches μέχρι τη σιωπηρή δύναμη σωμάτων που άντεξαν χωρίς να εξηγηθούν, ο Πάνος Μιχαήλ εξερευνά τι σημαίνει να κατοικείς το σώμα σου χωρίς διαπραγμάτευση. Ένα πολυποστ της ΟΑΣΗΣ για την επιθυμία ως πολιτισμό και την αντοχή ως μορφή αλήθειας.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Το δέρμα που κατοικώ/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Το δέρμα που κατοικώ/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Σε αυτό το πολυποστ, ο Πάνος Μιχαήλ κοιτάζει τη σύγχρονη κουλτούρα μέσα από εκείνο το μικρό σκοτεινό διάκενο όπου κάτι λείπει και ακριβώς γι’ αυτό γίνεται ορατό. Από τη Charli XCX που παλεύει να ξαναβρεί το σώμα της μέσα στο ίδιο της το είδωλο, μέχρι τη Cindy Sherman που αποκάλυψε νωρίς τη βία της μίμησης· από τη σωματική ένταση του HYACYN μέχρι τη λαϊκή, ανθρώπινη ματιά του Martin Parr. Ένα queer πολυποστ για την επιμονή της παρουσίας σε μια εποχή που δεν αντέχει την ατέλεια.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Πόσο κοστίζει να βγαίνεις στην Αθήνα;

Culture / Πόσο κοστίζει να βγαίνεις στην Αθήνα;

Από τις θεατρικές σκηνές και τις σκοτεινές αίθουσες μέχρι τα μεγάλα dance events και τα πιο περιζήτητα τραπέζια της Αθήνας, πόσο κοστίζει πραγματικά η επαφή με όσα συμβαίνουν στην πόλη; Πού βρισκόμαστε σε σχέση με λίγα χρόνια πριν και πού σε σχέση με το εξωτερικό;
THE LIFO TEAM
Τα πρόσωπα που άλλαξαν κάτι στον πολιτισμό και υπόσχονται πολλά ακόμα για το μέλλον

Portraits 2025 / Τα πρόσωπα που άλλαξαν κάτι στον πολιτισμό και υπόσχονται πολλά ακόμα για το μέλλον

Kάποιοι το κάνουν για χρόνια, άλλοι εμφανίζονται πρώτη φορά ή είναι ακόμα στην αρχή της θαυμαστής τους πορείας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το 2024 έκαναν τη διαφορά και απ' ό,τι φαίνεται το 2025 θα συνεχίσουν ακάθεκτοι. Η ομάδα της LifΟ μίλησε μαζί τους.
THE LIFO TEAM
«Μυστήριο 188 ΤΟ ΦΩΣ»: Μια έκθεση για τον «Μορφωτικό και Εκπολιτιστικό Σύλλογο Ελευσίνος»

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / «Μυστήριο 188 - ΤΟ ΦΩΣ»: Μια έκθεση για τον «Μορφωτικό και Εκπολιτιστικό Σύλλογο Ελευσίνος»

Ο Χρήστος Παρίδης συνομιλεί με έναν εκ των ιδρυτικών μελών της, τον Θανάση Λεβέντη, μια ξεχωριστή και πολύπλευρη προσωπικότητα, άρρηκτα συνδεδεμένη με την πόλη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Γιατί παραιτήθηκε ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου

Culture / Γιατί παραιτήθηκε ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου;

Μια συνταρακτική υπόθεση συστηματικής κλοπής αρχαιοτήτων βρίσκεται μονάχα στην αρχή των αποκαλύψεων. Πώς έφτασαν να λείπουν μέχρι και 1,500 αντικείμενα από την συλλογή του Βρετανικού Μουσείου, πώς μερικά από αυτά κατέληξαν στο eBay, και το παρασκήνιο μιας παραίτησης που κρύβει πολλά.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

σχόλια

6 σχόλια
Επίσης:Αρκετός κόσμος, εκτός από τις όποιες ισχυρές ιδεολογικού-ηθικού τύπου διαφωνίες, [ειδικά ως προς τις i. αληθοφανείς ή/και ii. artistically/ "φιλοσοφικά" meritorious δήθεν τάχα μου, gore/splatter/torture porn/ rape n' revenge κ.λπ., ταινίες] ίσως διαθέτουν έναν βιολογικό παράγοντα διαφορετικό, απ' αυτούς που βρίσκουν αυτές τις π@π@ριές "διασκεδαστικές".Scientists have identified a “Horror film gene that makes some scream while others laugh”https://www.nhs.uk/news/genetics-and-stem-cells/the-genetics-of-fear/...always with a pinch of salt, βέβαια, καθώς το study είναι limited.
Το οτι έπρεπε να διευκρινίσει οτι ή ταινία κάνει παραλλληλισμούς με την πολιτική κατάσταση συν οτι εμπνεύστηκε απο τον Τραμπ μου φαίνεται πολύ προσπάθεια για να βγάλει ένα μήνυμα. Δεν αποκαλύπτεται μόνο του το μήνυμα απο το θεατή και δεν είναι ισχυρό χωρίς να το πει.
Πάντα υπήραν ταινίες gore. Γίνεται και ανάλογο φεστιβάλ. Το πρόβλημά σας είναι ο ένας σκηνοθέτης του μεγέθους του Τριερ βγάζει αυτό το είδος απο το περιθώριο.
Το κακό με τον Τρίερ (που η αλήθεια είναι ότι έχω σταματήσει χρόνια βλέπω - δεν το εκτιμώ, καθόλου, όταν ένα σκηνοθέτης κάνει υπερπροσπάθεια οπτικού σαδισμού με θύμα τους θεατές του) είναι ότι μπορεί να φτάσει στο σημείο να σου δίνει την αίσθηση ότι αυνανίζεται, εγκεφαλικώς, με πράγματα όπως δολοφονίες και ακρωτηριασμούς παιδικών κορμιών και με κομμένα σε φέτες γυναικεία στήθη. Πολλοί κριτικοί, γνώστες των κινηματογραφικών πραγμάτων, αλλά και του έργου του αισθάνθηκαν αποτροπιασμό και κενή πρόκληση, ίσως ένα νοσηρό τρολάρισμα ακόμη. Σε άλλους, πάλι, άρεσε. Προσωπικά δεν έχω κανένα λόγο να δοξάσω τέτοιου είδους βία, όσο artsy-fartsy περίβλημα κι αν φέρει.
Ο Τρίερ παλιά έκανε αριστουργήματα. Τα τελευταία χρόνια νοιώθω ότι απλά θέλει να προκαλεί απλά για να προκαλεί κι είναι κρίμα. Μετά το "Δαμάζοντας τα Κύματα", το "Χορεύοντας στο Σκοτάδι", άντε και το "Dogville" οι υπόλοιπες ταινίες του είναι επιεικώς απαράδεκτες και δεν έχει να κάνει με τα ευαίσθητα στομάχια των κριτικών ή του κοινού ή τον "πουριτανισμό" τους. Έχει να κάνει με την τέχνη, κι αν στις τελευταίες του ταινίες θεωρεί ότι παράγει ή προάγει την Τέχνη τότε απατάται οικτρά. Παρόλο που προσωπικά πιστεύω πως γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτά που κάνει τα τελευταία χρόνια δεν είναι ταινίες αλλά σκουπίδια για να προκαλέσει το κοινό του και κυρίως τους κριτικούς που δείχνει να αντιπαθεί σφοδρά. Ελπίζω να ξεπεράσει τα προσωπικά του προβλήματα και να ξανακάνει ταινίες που αξίζουν.
ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΥΜΕ,ΤΟΝ ΝΕΟ ΛΑΡΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ!'' Some people claim that the atrocities we commit in our fiction are those inner desires we cannot commit in our controlled civilization so they are expressed instead through our art. I don't agree. I believe heaven and hell are one and the same. The soul belongs to heaven and the body to hell.''Ατάκα από το τρέιλερ.ΘΕΟΣ!