Μέχρι και τα μέσα της τρέχουσας δεκαετίας, το ενδιαφέρον του μουσικού κόσμου για το έργο και την ύπαρξη του Moby είχε μειωθεί δραματικά.
Οι νέες του κυκλοφορίες δεν είχαν να επιδείξουν κάτι το πραγματικά ξεχωριστό, ενώ παράλληλα ο μύθος του ως εκείνου του πρωτοπόρου μουσικού που έβαλε την ηλεκτρονική χορευτική μουσική σε όλα τα νοικοκυριά σταδιακά ατονούσε, δίνοντας τη θέση του σε μια αίσθηση υπερβολής για όσα είχαν γραφτεί κατά καιρούς σε σχέση με την αξία του.
Τα τελευταία 2-3 χρόνια, όμως, το όνομά του έχει αρχίσει να απασχολεί ξανά, για πολλούς και διάφορους λόγους.
Όλα ξεκίνησαν με την αυτοβιογραφία του, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2016 υπό τον τίτλο «Porcelain». Σε αυτήν εξιστορεί την περίοδο της ζωής του από το τέλος των '80s και τις πρώτες δισκογραφικές του απόπειρες μέχρι λίγο πριν από την τεράστια επιτυχία του «Play».
Όσοι διάβασαν το βιβλίο, άλλαξαν εντελώς γνώμη για τον έως τότε άμεσα συμπαθή και γλυκούλη μουσικό.
Οι σκληροπυρηνικές περιγραφές για τη συμμετοχή του σε σεξουαλικά όργια, τη διαβίωσή του σε εγκαταλειμμένα εργοστάσια για μέρες, τις καταχρήσεις με ναρκωτικά και αλκοόλ και το γεγονός πως δεν ξύπνησε για να πάει στην κηδεία της μητέρας του ανάγκασαν πολλούς fans να αντιμετωπίσουν την πιο αληθινή, κυνική και ανθρώπινη πλευρά μιας προσωπικότητας που ήταν περισσότερο συνυφασμένη με τη συζήτηση γύρω από την πίστη του στον Χριστό, τις περί vegan διαλέξεις και τον ακτιβισμό υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων.
Φαίνεται πως το ψυχικό τραύμα που του άφησε η εκλογή και η κυβέρνηση του Tραμπ είναι βαρύ, αλλά, όπως εξήγησε πολύ όμορφα σε μια συνέντευξή του στο Billboard, δεν έχει πλέον τόσο θύμο μέσα του και προσπαθεί να κατανοήσει ψύχραιμα την ατομική ευθύνη καθενός.
Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησε το βίντεo κινουμένων σχεδίων για το νέο του single «Αre you lost in the world like me?», μέσα από το οποίο καυτηριάζει και ασκεί κριτική στην επιδημία των smartphones και στην επίδραση που έχουν στη ζωή μας, αποκτώντας τελικά, και εντελώς ειρωνικά, viral διαστάσεις.
Moby & The Void Pacific Choir - Are You Lost In The World Like Me?
Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου της χώρας επηρέασε το έργο και τη ζωή του, όπως και πολλών άλλων Αμερικανών καλλιτεχνών.
Πέρα από την οργή, την αγανάκτηση και την αντίδρασή του που αποτυπώθηκε στο περσινό του electro/post-punk άλμπουμ «More fast songs about the Apocalypse», παράλληλα υπάρχει και μια άλλη, κάπως σουρεάλ κόντρα με τον «ψυχοπαθή, αυτό τύπο», όπως χαρακτηρίζει τον Tραμπ.
Αυτή ξεκίνησε όταν ο μάνατζέρ του τού πέρασε μια πρόταση από τον Λευκό Οίκο να παίξει μουσική στην τελετή ορκωμοσίας του Προέδρου των ΗΠΑ.
Γνωστοποίησε το γεγονός αυτό με μια δημοσίευση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, η οποία ξεκινούσε με ένα μακρόσυρτο «hahahaha», ενώ λίγες μέρες αργότερα, συνεχίζοντας το αστείο, έδωσε στο Billboard την υποτιθέμενη playlist που θα έπαιζε στην τελετή, η οποία περιείχε τραγούδια όπως το «American Idiot» των Green Day.
Βέβαια, το πιο αξιομνημόνευτο περιστατικό σημειώθηκε λίγο αργότερα, όταν τον περσινό Φεβρουάριο ο Moby έγραψε πάλι στο Facebook, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως φίλοι του που δουλεύουν στην Ουάσινγκτον του αποκάλυψαν μυστικές πληροφορίες, πως ο Tραμπ είναι απλώς μια μαριονέτα της ρωσικής κυβέρνησης που τον έχει «φυτέψει» στην Αμερική για να έχει τον πλήρη έλεγχο.
Σαν να μην έφτανε αυτό, το επεισόδιο συνωμοσιολογικού παραληρήματος και διαρροής top-secret υλικού αναζωπυρώθηκε με μια νέα αποκάλυψη του Moby σε συνέντευξή του σε ραδιοφωνικό σταθμό, στην οποία πήγε το πράγμα ένα βήμα παραπέρα, αναφέροντας πως πράκτορες της CIA του ζήτησαν να αξιοποιήσει την επιδραστικότητά του στα social media, αφήνοντας διαρρεύσουν μυστικά για τη σχέση του Tραμπ με τη Ρωσία.
Ευτυχώς, από μουσικής απόψεως, όλη αυτή η αναταραχή στην ψυχή και στη λογική του Moby λόγω των θλιβερών γεγονότων μετουσιώθηκε στο πρώτο του πραγματικά ενδιαφέρον άλμπουμ εδώ και μία δεκαετία. Το «Everything was beautiful and nothing hurt» είναι η 15η δισκογραφική δουλειά του και κυκλοφόρησε στις αρχές του μήνα.
Ηχητικά είναι βασισμένο σε μια trip-hop/soul-blues αισθητική και δημιουργεί μια απειλητική ατμόσφαιρα, ενώ θεματικά έχει έναν «αποκαλυπτικό» χαρακτήρα, με υποβλητικούς τίτλους τραγουδιών, όπως «The waste of suns» και «A dark cloud is coming», και λογοτεχνικές αναφορές σε έργα του Kurt Vonnegut και του Yeats.
Φαίνεται πως το ψυχικό τραύμα που του άφησε η εκλογή και η κυβέρνηση του Tραμπ είναι βαρύ, αλλά, όπως εξήγησε πολύ όμορφα σε μια συνέντευξή του στο Billboard, δεν έχει πλέον τόσο θύμο μέσα του και προσπαθεί να κατανοήσει ψύχραιμα την ατομική ευθύνη καθενός.
Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε πως «με ενδιαφέρει περισσότερο το ατομικό κομμάτι παρά το σύστημα. Το σύστημα πρέπει να διορθωθεί γιατί λειτουργεί καταστροφικά, αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: τι μας συμβαίνει σε ατομικό επίπεδο και όλες αυτές οι κακές αποφάσεις φαίνονται καλές ιδέες; Το πρόβλημα είναι ότι υιοθετώντας τέτοιου είδους συμπεριφορά υπακούμε σε αυτό το δηλητηριώδες σύστημα».
Moby - Mere Anarchy (official video)
Σήμερα ο Moby μένει στο Λος Άντζελες μόνος του. Παράτησε τη φανταχτερή βίλα «Wolf's Lair», ένα κάστρο ουσιαστικά στο οποίο έμενε κάποτε ο Mάρλον Μπράντο, για ένα πιο ταπεινό σπίτι που έχει μόνο αυτά που πραγματικά χρειάζεται.
Διατηρεί μια μεγάλη αλυσίδα vegan εστιατορίων στην Αμερική, ενώ παράλληλα δηλώνει πως μολονότι αγαπάει τη μουσική και τη συγγραφή, ο σκοπός της ζωής του είναι ο αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων.
Την ίδια στιγμή, κυρίως μέσα από τις συνεντεύξεις στην «Guardian», φαίνεται πως παραμένει ανασφαλής και εύθραυστος.
Μπορεί να δηλώνει νηφάλιος και κοινωνικά λειτουργικός, αλλά την ίδια στιγμή αποκαλύπτει μια πληγωμένη ψυχή που της έλειψε η μητρική αγάπη και το πατρικό πρότυπο και φοβάται πως ούτε 50 άνθρωποι δεν θα κάτσουν να ακούσουν σοβαρά τον νέο του δίσκο.
Ο Moby είναι ένα από τα σύμβολα της μουσικής κουλτούρας των '90s και όλες αυτές οι αποκαλύψεις, οι αρλούμπες και οι μέτριοι δίσκοι κουράζουν όσους ακόμα πιστεύουμε στη μουσική του και ασχολούμαστε σοβαρά μαζί του.
Ευτυχώς, όμως, φαίνεται πως για κάθε νέα «κουλή» είδηση που προσφέρει –η τελευταία ήταν πως στην ουσία αυτός είναι ο εμπνευστής του iPhone– θα υπάρχει και μια καλή μουσική στιγμή. Ακούστε το «Ceremony Of Innocence» από το νέο άλμπουμ και θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω. Ο Moby δεν έχει ξεφτίσει ακόμη!
Moby - The Ceremony of Innocence
