AΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΔΟΥΡΤΜΕ
Κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει με αυτή τη χώρα. Θα πει κανείς πως φταίει το κλίμα, οι μεγάλοι χειμώνες, η έλλειψη ήλιου, η μουντίλα της ατμόσφαιρας. Πιθανόν μέχρις ενός σημείου να έχει και δίκιο, αλλά προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτό ευθύνεται αποκλειστικά για ένα από τα μεγαλύτερα εξαγώγιμα προιόντα της Νορβηγίας.
Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, μια τέτοια μουσική όπως το black metal και μάλιστα το Νορβηγικό να βασίζεται σε έναν συγκριτικά μικρό πυρήνα ανθρώπων και δυσανάλογων συγκροτημάτων, όταν η υπόλοιπη χώρα ελάχιστη σχέση έχει με την τρόπο τινά ακραία κουλτούρα της σκηνής;
Κι όμως, φαίνεται ότι μετά από 20 και χρόνια, η πάλαι ποτέ underground σκηνή του νορβηγικού black metal, όχι απλά έχει γίνει αποδεκτή από το σύνολο της χώρας, αλλά επιπλέον αντιμετωπίζεται, και με ευφυέστατο τρόπο, σαν μέρος της κουλτούρας και σαν βασικό εξαγώγιμο προιόν (μετά το πετρέλαιο, φυσικά). Έξυπνοι άνθρωποι και καλλιεργημένοι οι Νορβηγοί, αφού πέρασαν το εφηβικό στάδιο της έξαλλης και αποτρόπαιας αυτής μουσικής, έφτασαν στο σημείο, άλλοι να παλιμπαιδίζουν, πειραματιζόμενοι με μουσικές των παιδικών τους χρόνων (βλ. Darkthrone), άλλοι να ακολουθούν πιο avant-garde μονοπάτια (βλ. Ved buens ende/Virus και Ulver), άλλοι να ασπάζονται την 70’s λατρεία και ψυχεδέλεια (βλ. Enslaved) και κάποιοι άλλοι, ενώ έχουν ωριμάσει μουσικά, να συνεχίζουν να προσφέρουν απλόχερα τον τρόμο και την παράνοια σε κάθε τους κυκλοφορία.
Ο Aldrahn παραμένει λυσσασμένος επί σκηνής, ο Vicotnik ήταν και είναι ανέκαθεν μεγάλος κιθαρίστας και πλέον πίσω από το drum kit ο ολλανδικής καταγωγής Sekaran, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολία στο υπεργρήγορο και τεχνικό/τζαζίστικο παίξιμό του.
Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως όλοι μα όλοι τους παίρνουν τα καλύτερα ναρκωτικά, γιατί πώς να το κάνουμε, μεγάλωσαν, έγιναν σαφώς πιο ευκατάστατοι κι έτσι έχουν πρόσβαση σε καλύτερα deals. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί σαν ακροατές κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, ο καθένας με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια (ή όχι).
Το αρχικό πλάνο ήταν να κάνω ένα αφιέρωμα στην Νορβηγική σκηνή (δεν ξέρω βέβαια αν η εισαγωγή μετράει σαν αφιέρωμα), εντούτοις όμως, θα ήθελα να ρωτήσω: Δεν έχετε βαρεθεί να διαβάζετε τα ίδια και τα ίδια αφιερώματα; Τι παραπάνω έχει μείνει να αναλύσουμε πια;
Ωστόσο, θα πιάσουμε και θ’αναλύσουμε την περίπτωση μιας μπάντας, η οποία θα μας απασχολήσει και ζωντανά εν ευθέτω χρόνω, μιας και πρόκειται να απολαύσουμε ξανά με την ανανεωμένη σύνθεσή της. Φυσικά, αναφέρομαι στους Dødheimsgard –ή, εν συντομία, DHG- όπως πλασάρονται τα τελευταία χρόνια.
Φέτος είχαμε την κυκλοφορία του έκτου σε σειρά δίσκου τους με τίτλο “A Umbra Omega”, το οποίο αναμέναμε για αρκετά χρόνια και ήμασταν πολύ περίεργοι να δούμε πώς θα ακούγεται, ειδικά όταν μάθαμε ότι πίσω από το μικρόφωνο θα βρίσκεται ο άσωτος υιός (sic) Aldrahn. Πιθανότατα η καριέρα του ως κομμωτής ή tattoo artist δεν ευόδωσε (για το δεύτερο, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε το προσωπικό του προφίλ στο Facebook και να το διαπιστώσετε ιδίοις όμασι) κι έτσι ο παρανοικός performer βρίσκεται και πάλι στις τάξεις των DHG. Το πολύ καλό της υπόθεσης είναι πως από φωνητικής άποψης και εκτέλεσης, τίποτε μα τίποτε δεν έχει αλλάξει από τις εποχές του 666 International: η ίδια θεατρικότητα, η ίδια αίσθηση του ότι ο Aldrahn καταρρέει στο μικρόφωνο σε κάθε στίχο και σεληνιάζεται σε κάθε crescento του κομματιού. Ο κύριος Vicotnik από την άλλη, επέστρεψε με πιο ολοκληρωμένες μουσικά και αισθητικά μελωδίες, συνθέτοντας κομμάτια μεγάλης διάρκειας, σε αντίθεση με τις συνθέσεις του προκατόχου “Supervillain outcast”, το οποίο εμφάνιζε μια πιο σαφή και ξεκάθαρα επιθετική διάθεση, χωρίς να λείπουν τα ορχηστρικά ambient διαλείμματα, ανάμεσα στα τραγούδια. Κάποιοι χαλάστηκαν με το γεγονός, θεωρώντας ότι τα τραγούδια του νεου δίσκου είναι απλά συρραφή μελωδιών κι όχι ουσιαστική σύνθεση. Σε κάποια αυτιά μπορεί να φαίνεται έτσι (ωραίο σχήμα οξύμωρο), γιατί πιθανότατα ο καθένας από εμάς έχει διαφορετικές προσδοκίες από την εκάστοτε μπάντα. Δεκτόν φυσικά, δεν θα πρέπει όμως να παραβλέψουμε το ότι η μπάντα σε διάστημα 16 χρόνων μας έχει δώσει 3 δίσκους, που όμοιους τους δεν μπορεί να βρει κανείς αλλού στο black metal ιδίωμα. Κι αυτό οφείλεται στην σταδιακή εξέλιξη κι ωρίμανση των μελών/συνθετών και φυσικά των καταστάσεων.
Αν παρατηρήσει κανείς, θα δει ότι μόλις πριν λίγους μήνες τα μέλη των Dodheimsgard, απέκτησαν λογαριασμούς σε social media, ερχόμενοι πολύ πιο κοντά στο κοινό, αποτέλεσμα της ανάληψης του management από εταιρεία, αν αντιλαμβάνομαι σωστά, οπότε στο κομμάτι της προώθησης μπορούμε να δούμε κι έναν επιπλέον χαρακτήρα της μπάντας, που τόσα χρόνια κρατούσε αθέατο από τον κόσμο. Ίσως αυτό να προσέδιδε και στην «μαγεία» της μπάντας, αλλά για όνομα, 2015 έχουμε, σοβαρευτείτε λίγο.
Την απόκοσμη και σχιζοφρενική εικόνα της μπάντας, έχει έρθει να αντικαταστήσει η ουσία της σκηνικής παρουσίας κι απόδοσης της μουσικής. Ο Aldrahn παραμένει λυσσασμένος επί σκηνής, ο Vicotnik ήταν και είναι ανέκαθεν μεγάλος κιθαρίστας και πλέον πίσω από το drum kit ο ολλανδικής καταγωγής Sekaran, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολία στο υπεργρήγορο και τεχνικό/τζαζίστικο παίξιμό του.
Είδαμε DHG 2 φορές τα τελευταία χρόνια, με διάφορες χρωματικές αποχρώσεις και διαφορετικά κουρέλια επί σκηνής και μάλιστα σε αυτό το σημείο να συγχαρώ το παλικάρι που κατάφερε και απέσπασε το crop top κουρέλι του Vicotnik τότε το 2007 στην εμφάνιση τους στη Θεσσαλονίκη, θα χει να λέει φαντάζομαι. Το θέμα είναι ότι αυτή τη φορά τα πράγματα δεν θα ναι τα ίδια. Δεν θα παιχτούν κομματάρες όπως το Ion Storm στη μισή ταχύτητα γιατί ο drummer δεν θα μπορεί να πιάσει ταχύτητες ή τα φωνητικά θα προσπαθούν μάταια να πιάσουν τις κραυγές του Aldrahn. This is the real deal, όπως λέμε και στο χωριό μου.
Απόψε, λοιπόν, Mr. Nobody is back!
Οι Dødheimsgard εμφανίζονται απόψε, Παρασκευή και 13 στο Fuzz club. Τη βραδιά ανοίγουν οι Thy Darkened Shade και οι Shibalba. Τα εισιτήρια κοστίζουν 25 ευρώ στην πόρτα και 22 ευρώ προπώληση και οι πόρτες ανοιγουν στις 20:00.
