Ποια είναι τα βιβλία που δεν καταφέραμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος;

Ποια είναι τα βιβλία που δεν καταφέραμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος; Facebook Twitter
90

ο Goodreads έκανε ένα αφιέρωμα με θέμα 'ποια βιβλία δεν καταφέραμε να διαβάσουμε μέχρι το τέλος' και τα αποτελέσματα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Οι πωλήσεις ενός βιβλίου συνδέονται με την επιτυχία του, αλλά αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη είναι πόσοι τελικά το διαβάζουν. Οι 'Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι' πούλησαν πάνω από εκατό εκατομμύρια αντίτυπα, ένα νούμερο εξωπραγματικό, αλλά και αυτή η υπόθεση έχει και μια άλλη πλευρά. Το βιβλίο αυτό είναι στη λίστα με τα βιβλία που οι περισσότεροι δεν άντεξαν να διαβάσουν μέχρι τέλους. Ο αριθμός πωλήσεων είναι μια ένδειξη, αλλά δεν ταυτίζεται απόλυτα με την επιδοκιμασία των αναγνωστών.

Στην κατηγορία 'ποια βιβλία έχουν μείνει στη μέση από τους περισσότερους' κυριαρχούν τα εξής:


«Ένας ξαφνικός θάνατος», Τζ. Κ. Ρόουλινγκ

Αιτιολογία: 'Πολύ μακριά από τη σειρά Χάρι Πότερ'


«Πενήντα αποχρώσεις του γκρι», Ε.Λ. Τζέιμς

Αιτιολογία: 'Ντρέπομαι για λογαριασμό όλων μας'


«Φάε, προσευχήσου και αγάπα!», Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ

Αιτιολογία: 'Η ηρωίδα είναι κλαψιάρα και εγωκεντρική'


«Το κορίτσι με το τατουάζ», Στιγκ Λάρσον

Αιτιολογία: 'Ξεκινάει αργά και είναι δύσκολο να περιμένω να συμβεί κάτι που να με ενδιαφέρει'

 

Τα πέντε κλασικά βιβλία που έχουν μείνει στη μέση από τους περισσότερους είναι:


1. Κατς 22, Τζότζεφ Χέλερ

2. Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν.

3. Οδυσσέας, Τζέιμς Τζόις

4. Μόμπι Ντικ, Χέρμαν Μέλβιλ

5. Ο Άτλας Επαναστάτησε, Άυν Ραντ


Το Wall Street Journal έκανε μια παρόμοια αναζήτηση, αλλά με διαφορετικά κριτήρια: δεν ζήτησε από τους αναγνώστες να παραδεχτούν τι δεν διάβασαν μέχρι τέλους, αλλά μέτρησαν τις ηλεκτρονικές υπογραμμίσεις αποσπασμάτων αναγνωστών σε e-readers, όπως στα kindle, που δημοσιεύονται σε κάθε βιβλίο. Αν ένα βιβλίο διαβάζεται μέχρι το τέλος, οι υπογραμμίσεις πρέπει να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένες. Όπως φαίνεται, πολλές φορές δεν είναι. Αυτό σημαίνει ότι οι αναγνώστες σταδιακά το εγκαταλείπουν.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις του WSJ, η «Καρδερίνα» της Ντόνα Ταρτ είναι ένα πάρα πολύ πετυχημένο βιβλίο, γιατί όχι μόνο έχει πάει πολύ καλά στις πωλήσεις, αλλά οι αναγνωσιμότητα του φτάνει μέχρι τέλους κατά 98,5%. Αυτό σημαίνει ότι από όσους το ξεκίνησαν, ελάχιστοι δεν το διάβασαν μέχρι τέλους, και όποιος το έχει διαβάσει, ξέρει ότι είναι από τα βιβλία που παρασύρουν και είναι αδύνατον να μην διαβάσεις μέχρι την τελευταία σελίδα.


Στον πάτο της καταμέτρησης βρίσκεται ένα ακόμη 'κλασικό', που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν διαβάσει αλλά μάλλον λένε ψέματα. Το 'Χρονικό του Χρόνου' του Στίβεν Χόκινγκ έχει διαβαστεί κατά μόλις 6,5%.


Και οι 'Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι;' Και με αυτή τη μέθοδο καταμέτρησης, το ποσοστό αναγνωσιμότητας είναι εξαιρετικά χαμηλό: 25,9%. Μόλις το ένα τέταρτο των αναγνωστών κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος αυτής της ανεκδιήγητης ιστορίας.


Εσείς, ποια βιβλία δεν καταφέρατε να διαβάσετε μέχρι το τέλος;

 

90

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Παύλος Σιδηρόπουλος - Εν Κατακλείδι», ένα graphic novel για τη ζωή του πρόωρα χαμένου δημιουργού

Βιβλίο / Παύλος Σιδηρόπουλος: Ένα graphic novel για τη ζωή του «πρίγκιπα της ροκ»

Ο Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου και ο Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης, που εργάστηκαν στο σενάριο και στο σχέδιο του «Παύλος Σιδηρόπουλος - Εν Κατακλείδι», εξηγούν πώς προσέγγισαν τη ζωή και την καλλιτεχνική πορεία αυτής της σύνθετης προσωπικότητας.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Ευτυχώς για μας, η Τζένη Μαστοράκη αγαπούσε από μικρή τις ιστορίες που τη φόβιζαν/ «Κι όλα τα κακά σκορπά…»: Ένα ξεχασμένο, αριστουργηματικό πεζό της Τζένης Μαστοράκη

Βιβλίο / Ένα ξεχασμένο, αριστουργηματικό πεζό της Τζένης Μαστοράκη κυκλοφορεί ξανά

Ένα σπουδαίο, αλλά σχετικά άγνωστο έργο της κορυφαίας ποιήτριας και μεταφράστριας κυκλοφορεί για πρώτη φορά σε αυτόνομη έκδοση από την Άγρα, δύο χρόνια μετά τον θάνατό της.
ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ
Titus Milech: «Όταν κατάλαβα, μου ήταν αδύνατο να συνεχίσω να μιλάω Γερμανικά»

Titus Milech / O Γερμανός ψυχίατρος που νιώθει βαθιά απαξίωση για τη χώρα του

Ο Titus Milech μιλάει για τη βαθιά απαξίωση που νιώθει για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε λόγω των εγκλημάτων του ναζισμού και εξηγεί γιατί του είναι αδύνατον ακόμα και να χρησιμοποιεί τη μητρική του γλώσσα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Άλμπερτ Σπέερ, «ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Φύρερ»

Βιβλίο / Άλμπερτ Σπέερ, «ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Φύρερ»

Ένα νέο βιβλίο εξερευνά την γοητεία που ασκούσε στον Χίτλερ ο αγαπημένος του αρχιτέκτονας και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο Σπέερ «ξέπλυνε» τη συμμετοχή του στον όλεθρο και εμφανίστηκε ως «ο καλός Ναζί»
THE LIFO TEAM
Ερίκ Βιγιάρ: Ο συγγραφέας που μίλησε τη γλώσσα των φτωχών και των κατατρεγμένων

Βιβλίο / Ερίκ Βιγιάρ: Ο συγγραφέας που μίλησε τη γλώσσα των φτωχών και των κατατρεγμένων

Το νέο βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα που κυκλοφορεί στα ελληνικά, «Οι ορφανοί - Μια ιστορία του Μπίλι δε Κιντ», επιβεβαιώνει τον λόγο που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό τον προτιμά: αφηγείται πραγματικά γεγονότα με την ευαισθησία του λογοτέχνη και δεν φοβάται να προασπιστεί με τις λέξεις του τους αφανείς και τους ανυπεράσπιστους.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Όταν η αγάπη δεν έχει γλώσσα

Φωτογραφία / Father and Son: Φωτογραφίζοντας μια σιωπηλή σχέση

Στο φωτογραφικό πρότζεκτ «Father and Son» του Βάλερι Ποστάροβ, μια απλή χειρονομία, το κράτημα του χεριού, μετατρέπεται σε πράξη επανασύνδεσης, φωτίζοντας τη σιωπηλή, συχνά ανείπωτη σχέση ανάμεσα σε πατέρες και γιους μέσα από διαφορετικές κουλτούρες και γενιές.
M. HULOT
Ντιπές Τσακραμπάρτι: «Μόνο οι τεχνοκράτες έχουν συγκεκριμένα σχέδια για την κλιματική αλλαγή»

Βιβλίο / Ντιπές Τσακραμπάρτι: «Δεν θα επιβιώσουμε αν συνεχίσουμε να ψεκάζουμε με αεροζόλ»

Μπορεί το όνομα του Ντιπές Τσακραμπάρτι να μην είναι ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα, όμως ο ινδικής καταγωγής συγγραφέας του δοκιμίου «Κλιματική αλλαγή και ιστορία: Τέσσερις θέσεις» θεωρείται από τους κορυφαίους σύγχρονους στοχαστές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Θα σώσουν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και η Ντούα Λίπα την αγορά του βιβλίου;

Βιβλίο / Μπορεί η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ να σώσει την αγορά του βιβλίου;

Αυξάνονται οι λέσχες ανάγνωσης που καθιερώνουν οι διάσημοι μπαίνοντας σε κριτικές επιτροπές και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του κριτικού. Και παρά τις αντιρρήσεις, αυτοί έχουν φέρει ξανά το βιβλίο στην πρώτη γραμμή.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Βιβλίο / Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Λειτούργησε ως κέντρο Γερμανών αντιφρονούντων πριν από τον πόλεμο, έγινε έδρα της Γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην Κατοχή και κέντρο υποδοχής των διασωθέντων από στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Απελευθέρωση.
THE LIFO TEAM

σχόλια

11 σχόλια
το τελευταιο απο μια σειρα βιβλιων που εχω παρατησει ηταν το "Για ποιον χτυπα η καμπανα". Ολοι οι βιβλιοφιλοι φιλοι με κραξανε, αλλα εγω εξακολουθω να απορω γιατι αυτός ο τυπος βραβευθηκε με νομπελ...
Ο γέρος και η θάλασσα όπως και το περί έρωτος και άλλων δαιμονίων νομίζω ότι τουλάχιστον, την εποχή που τα διάβασα με συγκλόνισαν. Προπαντώς το περί έρωτος,έπλεκε τον πόθο το πάθος με την πατρική αγάπη, την αλήθεια με την δεισιδαιμονία, τους άγιους με τα δαιμόνια και τους εξορκισμούς,θυμάμαι το διάβασα σε μια νύχτα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ μετά,νομίζω τον αδικούμε λίγο.
Ναι,μου εύχομαι ολόψυχα περαστικά,εσύ μιλάς για τον χεμινγουεϊ και εγω σου απαντώ για τον χέμινγουεϊ,αλλά σου βάζω και λίγο Μαρκές μέσα.Αστο, μην με λαμβάνεις υπόψην σου,συνέχισε με την απορία σου,δεν δεν μπορώ να σε βοηθήσω.Έπαθα κάτι όπως, -ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;-Ο καζαντζίδης.
"Πόλεμος και Ειρήνη". Διάβασα μέχρι λίγο πριν το τέλος του πρώτου τόμου. Αν θέλετε την άποψή μου, πολλά από τα βιβλία που χαρακτηρίζονται ως "κλασική λογοτεχνία" είναι υπερεκτιμημένα. Αυτό έχει να κάνει με καλλιτεχνικά ιστορικούς-εξελικτικούς λόγους πχ σε πολλές περιπτώσεις όταν γράφονταν αυτά τα βιβλία η έννοια του μυθιστορήματος ήταν σχετικά νέα και επομένως, κάτι πρωτότυπο πάντα θα μείνει στην καρδιά του αναγνώστη. Επίσης, τότε η παραγωγή μυθιστορημάτων ήταν τραγικά περιορισμένη, επομένως δεν υπήρχαν και πολλές επιλογές για τους αναγνώστες.
Τον Οδυσσεα του Joyce τον εχω ξεκινησε 3 φορες και 3 το παρατησα. Δεν μπορεσα να καταλαβω γιατι θεωρειται τοσο σπουδαιο βιβλιο, μου φανηκε απειρως βαρετο και με τοσους χαρακτηρες χανεις τη μπαλα. Χρησιμευει βεβαια ως φονικο οπλο, αν το πεταξεις στο κεφαλι π.χ. διαρρηκτη τον εχεις αφησει αναισθητο στανταρ! Επισης, Οn the road του Kerouac. Βαρετο, βαρετο και βαρετο. Στην ιδια κατηγορια, παρολο που καταφερα ψυχαναγκαστικα να τα τελειωσω, θα εβαζα τον Φυλακα στη Σικαλη και το Εγκλημα και Τιμωρια. Κλαψα, γκρινια, υπνηλια.
επισης, για να εξαγριωσω λιγο τους "κουλτουριαρηδες", δεν καταφερα να τελειωσω το Κιβωτιο του Αλεξανδρου που μαλιστα καποια στιγμη ειδα οτι ψηφιστηκε και ως ενα απο τα σημαντικοτερα ελληνικα βιβλια. Διαβασα γυρω στις 120 σελιδες και μα τον Τουτατι ολες λεγανε τα ιδια και τα ιδια. Κουραστηκα και το παρατησα. Και εχω και χειροτερο. Περυσι πεταξα- ναι πεταξα- το Η Κασσανδρα και ο Λυκος. Δεν εχω ξαναπεταξει βιβλιο στη ζωη μου, αυτα που δεν μου αρεσουν τα χαριζω στη δανειστικη βιβλιοθηκη. Το συγκεκριμμενο ηταν τοσο αποκρουστικο που το πεταξα. Πριν κατηγορηθω ως τζιχαντιστης του πνευματος, το βιβλιο ξεκινουσε με μια περιγραφη ενος 5χρονου που ο καλυτερος της φιλος ηταν ενας παιδεραστης-τραβεστι και η ασελγεια παρουσιαζοταν απο την οπτικη του παιδιου ως κατι ευχαριστω. Κατα τ'αλλα το βιβλιο χρηζει γενικης αποδοχης απο τους δηθεν κουλτουριαρηδες ως αριστουργημα. Ευχαριστω, δεν θα παρω.
Το έκανα παλιά αλλά σταμάτησα την βια από όπου και αν προέρχεται.Πίστευα ότι θα βρεθεί το ενδιαφέρον παρακάτω αλλά αυτό το σφύξιμο δεν το άντεχα,δεν συγκεντρωνόμουν και έτσι το εγκατέλειπα με τύψεις και με την βεβαιότητα ότι οι διαβαστικές μου ικανότητες είναι μέχρι Ποπαϋ και Σεραφίνο.Αυτά που θυμάμαι είναι 2 του Γκαρσία 100 χρόνια μοναξιά,προσπάθησα τρεις φορές αλλά στις 100 σελίδες μπούκωνα,ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας,και μια που άκουσα τον Καζαντζάκη,το αδερφοφάδες,σύνολο τελικά δεν πρέπει να ξεπερνάνε τα 10.Ακόμα και αυτό που διαβάζω τώρα του Ford "Καναδάς",περπατάει αλλά με αγκομαχητά.Α τώρα που το θυμήθηκα τη "Δίκη" του Κάφκα,με κούρασε λίγο ο Γίοζεφ Κ,καλοκαιριάτικα πήγα να το παίξω στη παραλία την ώρα που περνάει η κορμάρα διανοούμενος και από τότε στις διακοπές από Μάνκελ μέχρι jo Nesbo.Κι άλλο μου'ρθε ,"Ο λύκος της στέππας" του Έσσε,παρόλο που μου αρέσει πολύ ο συγγραφέας.
Κι εγώ το ίδιο!!! Τώρα διαβάζω το ''100 χρόνια μοναξιά'' με χίλια ζόρια...Παλιότερα,δεν μπόρεσα να τελειώσω το ''Οι μάγισσες της Σμύρνης'' και ''Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας''.
Τι μου θύμησες με τις μάγισσες της Σμύρνης,αν δεις το βιβλίο πως το κατήντησα,είχα κολλήσει χαρτάκια για να μην πηγαίνω συνεχώς πίσω για να μπορώ να καταλάβω το γαμωλεξιλόγιο και τις γαμωεκφράσεις,πίστευα ότι είχε να κάνει η ιστορία με τον τρόπο ζωής της εποχής,κάτι που με ενδιέφερε τότε και όχι με μαντζούνια και ηλίθιες μαγγανίες,αν θυμάμαι σωστά,μετά βγήκε και μια έκδοση με μαγικά και τράπουλες για να μας πει την μοίρα μας και το ριζικό μας,τι γελοιότητα,μέχρι που το σιχτίρισα και το πέταξα στο σκοτεινότερο και βαθύτερο ράφι της βιβλιοθήκης να μην το ξαναδω μπροστά μου,το χαρακτηρίζω εφιαλτικό.
χαχαχαχαχα παρομοίως... το μόνο που πραγματικά άφησα στην μέση ήταν το ΑΔΕΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΥΦΛΕΜ ΛΥΝΤΙΑγια ευνόητους λόγους...Επίσης αρνούμαι να ξεκινήσω οτιδήποτε από Ζυράννα Ζατέλη γιατί θα είναι μεγάλο το ψυχαναγκαστικό βασανηστήριο για να το τελειώσω.
Τροπικός του Αιγόκερω του Χένρι Μίλερ, Ο Ζορμπάς και Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται του Καζαντζάκη και Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας του Γκαμπριελ Γκαρσία Μέρκεζ. Λατρεύω το διάβασμα κ έχω διαβάσει πολλά κλασικά όμως αυτά είναι που τα σταμάτησα στη μέση!!! Ειδικά του Καζαντζάκη στις πρώτες σελίδες! Να σημειώσω έχω αποπειραθεί τουλάχιστον 4 με 5 φορές να τα διαβάσω. Ίσως δεν έχει υπάρξει το σωστό Timing, δεν ξέρω :/
Ο "Τροπικός του Αιγόκερω" έχει υποτυπώδη πλοκή και είναι στην ουσία ένα χαλαρά αλλά αριστοτεχνικά αρμολογημένο σύνολο, στο οποίο εναλλάσσονται τα κομμάτια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως πεζά ποιήματα με τα αφηγηματικά κομμάτια όπου ξεδιπλώνεται η πλοκή. Αυτός ο συνδυασμός καθιστά απαιτητική την αναγνωστική διαδικασία, αλλά αποτελεί και τη μεγάλη αρετή του έργου. Είμαι φανατικός Μιλλερικός και ο ΤτΑ είναι το καλύτερο έργο του. Δώσε του μια ευκαιρία ακόμη, σε παρακαλώ, αλλά έχοντας κατά νου πως δεν διαβάζεις τυπικό δείγμα πρόζας, αλλά ένα είδος που ενσωματώνει στο πλαίσιο του πεζού λόγου την ποίηση και μάλιστα μια ποίηση που πλησιάζει τον υπερρεαλισμό. :)
Γέλασα με αυτό το σχόλιο! Εύκολο είναι να παραδεχτεί κανείς ότι δεν τελείωσε τις 50 του γκρι αλλά.. Καζαντζάκη..ντροπή και κατακραυγή!Οπότε μπράβο για την ειλικρίνεια!Kωνσταντίνα, πιστεύω ότι είναι θέμα timing και να δώσεις άλλη μια ευκαιρία:)Εγώ πάλι, δεν έχω καταφέρει να τελειώσω το Και με το φως του λύκου επανέρχονται. Ίσως φταίει το ότι το διάβαζα κάπως στο πόδι και έχανα τον ειρμό μου. Θα το ξαναρχίσω πάντως και ελπίζω να το τελειώσω γιατί μου χει μείνει απωθημένο!
Το Και με το φως των λύκων επανέρχονται το έχω διαβάσει δυο φορές με απόσταση 5 χρόνια η μία από την άλλη. Έχεις δίκιο όμως. Είναι ένα βιβλίο που δε διαβάζεται στο πόδι. είναι τόσο ιδιαίτερες οι ιστορίες της Ζατέλη, τόσο ονειρικές που θα πρέπει να δώσεις χρόνο στο διάβασμά σου. Αν το κάνεις είμαι σίγουρη πως θα μαγευτείς!
Ακριβώς το ίδιο ετοιμαζόμουν να πω:Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας! Το πέταξα στην άκρη έχοντας φτάσει στις τελευταίες 50 σελίδες. Είναι το μόνο βιβλίο που έχω πετάξει!Επίσης, όποτε ξεκινώ να διαβάσω το "ύστερα ήρθαν οι μέλισσες" του Ξανθούλη, πάντα κάποιο άλλο βιβλίο μου προκύπτει, οπότε το αφήνω πίσω στη θέση του