#quote#
Ολα αυτά που ήρθαν στη ζωή της Σάρας τα τελευταία δύο χρόνια ήταν, και είναι, το όνειρο κάθε τραγουδίστριας σε ποπ σχήμα: δημοσιότητα σε διεθνή και αξιόλογα μέσα, εξαντλημένοι δίσκοι και κασέτες που έγιναν collector's item, περιοδείες στο εξωτερικό, δυο εμφανίσεις στο πιο μεγάλο μουσικό φεστιβάλ της Αμερικής, το Coachella, κι ένα ντεμπούτο άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε και συζητιέται παντού. Η Σάρα, παρόλη την ξαφνική επιτυχία και όλες τις δυσκολίες που αυτή σέρνει πίσω της, παραμένει παιδί. Ένα μεγάλο παιδί που έχει περάσει από πολλά στάδια για να φτάσει εδώ που βρίσκεται σήμερα. «Έβλεπα τον εαυτό μου μία ως Νάνσυ Σινάτρα, μία ως κτηνίατρο, μία ως δασκάλα σε παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτά ήταν τα κύρια. Τώρα, το πώς κατέληξα να δηλώσω πολυτεχνικές σχολές είναι μια άλλη ιστορία» λέει. «Ούτως ή άλλως, ηθοποιός σπούδασα. Με αυτή την ιδιότητα μπορείς να είσαι πολλά διαφορετικά πράγματα. Κατά περίσταση, βέβαια».
Αυτές τις μέρες οι Keep Shelly in Athens ετοιμάζονται για την τρίτη τους περιοδεία στην Αμερική. Πρόβες, προετοιμασίες, πολλή και σκληρή δουλειά, η εμπειρία που φέρνει ο χρόνος και η χημεία μεταξύ τους έχουν σίγουρα αποδώσει. Το σχήμα απέχει αρκετά από αυτό που ήταν στην αρχή, έχουν γίνει πλέον ένα δεμένο γκρουπ που μπορεί να σταθεί ζωντανά σε οποιαδήποτε σκηνή του κόσμου. Μαζί με αυτό, όμως, έχουν μεγαλώσει και οι προσδοκίες του κοινού τους, όσων τους παρακολουθούν σε κάθε γωνιά της Γης, έτσι το άγχος έχει χτυπήσει τιλτ. Το πρώτο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε από την αμερικανική εταιρεία Cascine είναι μια πολύ ελπιδοφόρα δουλειά και η πιο ολοκληρωμένη μέχρι τώρα. «Είμαστε ομάδα και προετοιμασμένοι για όλα. Οι κριτικές είναι μέρος του παιχνιδιού» λέει. «Τα ακούς όλα, τα διαβάζεις όλα κι έπειτα φιλτράρεις. Πρέπει να έχεις τη διαύγεια να φιλτράρεις. Ο καλλιτέχνης είναι ευαίσθητος. Ναι, έχουμε στενοχωρηθεί κάποιες φορές από κριτικές. Πάντα, όμως, έχουμε στο μυαλό μας πως είναι μία άποψη ενός ανθρώπου. Προβληματίζεσαι όταν όλοι θα σου κάνουν μία συγκεκριμένη παρατήρηση. Αυτό είναι κάτι άλλο. Πιστεύω πως χάρη στις κριτικές, και κυρίως χάρη στη σκληρή αυτοκριτική μας, εξελιχθήκαμε. Επίσης, είμαστε τελειομανείς. Δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσουμε, να παρουσιάσουμε κάτι το οποίο δεν πιστεύουμε. Για να φύγει από τα χέρια μας πρέπει να νιώθουμε πως είναι καλό και αξιοπρεπές. Αυτό είναι κανόνας. Δεν γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους».
«Είμαι πολύ πεισματάρα, και μη μου πεις πως δεν μπορώ να καταφέρω κάτι. Παρ' όλα αυτά, έχω και μια ανασφάλεια, κάπου στην επιφάνεια. Στην πραγματικότητα, μάλλον αυτή είναι η ευκολία μου. Να δείχνω ότι είμαι ανασφαλής. Κι αυτό το συνειδητοποίησα καλύτερα στη σχολή. Στη Δήμητρα Χατούπη. Είχα εξαιρετικούς καθηγητές και συμφοιτητές. Ήμασταν από εκείνα τα έτη που ίσως και να καίγονται στο ζέσταμα. Πολλή δουλειά, πολλές απαιτήσεις και η φιλοδοξία του "τέλειου" – που φυσικά ποτέ δεν θα έφτανες. Ήταν πολύ σπουδαίο σχολείο η Δραματική. Φτάνεις στα όριά σου και, αν είσαι ειλικρινής και τίμιος εργάτης, τα ξεπερνάς.
Η μουσική ήταν πάντα μέσα στη ζωή μου. Οι γονείς μου φρόντισαν γι' αυτό. Δεν νομίζω ότι έχει περάσει μέρα της ζωής μου που να μην έχω ακούσει μουσική. Ξεκίνησα αρμόνιο-πιάνο στο δημοτικό. Νομίζω γύρω στα 14 με 15, όσο ήμουν στην Ελληνογαλλική Σχολή Saint Joseph, ήξερα πλέον με τι ήθελα να ασχοληθώ. Χορωδία και θέατρο ήταν οι δραστηριότητες που γέμιζαν την εφηβική ζωή μου. Κοιτώντας πίσω, ναι, εκείνα ήταν τα πιο ωραία χρόνια.
Την ημέρα που με πήραν τηλέφωνο για να μου προτείνουν να τραγουδήσω σε ένα συγκρότημα που θα ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό πήγαινα στα Παναθήναια να παρακολουθήσω το Πνεύμα του Μελισσιού. Το θεώρησα καλό σημάδι. Αν μη τι άλλο, ήταν σίγουρα συγχρονισμένο. Η κυψέλη μού άλλαξε τη ζωή και με έφερε πιο κοντά σε αυτά που επιθυμούσα. Η κυψέλη απαιτεί δουλειά και αφοσίωση. Της τα διέθεσα.
Φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και όλα θα έχουν καταρρεύσει για κάποιον λόγο. Δεν με φοβίζει μια νέα αρχή, δεν με τρομάζει η αλλαγή. Με τρομάζει να αποκοπώ από αυτό που αγαπώ. Με τρομάζει το να μην μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω. Οτιδήποτε θα μπορούσε να το προκαλέσει αυτό με φοβίζει.
Με εκνευρίζει που, αντί να επιδιώκουμε να βελτιωνόμαστε, κάνουμε τα πράγματα χειρότερα, γιατί είναι πιο εύκολη η βία, το να πληγώσεις τους γύρω σου, να κάνεις κακό, από το να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να παραδεχτείς πως σίγουρα μπορείς και καλύτερα. Πόση υποκρισία, πλέον, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε την αλήθεια! Ξεφτίζουν τα στερεότυπα και οι δικαιολογίες λιγοστεύουν. Μέχρι πότε θα κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Η Ελλάδα έχει τρυπήσει από παντού. Μπάζει! Οι περισσότεροι Έλληνες έπαψαν να την αγαπούν γιατί, για κάποιον λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα, η αγάπη για τη χώρα συνυφαίνεται με κάποιον ακραίο εθνικισμό.
Με τους "Κυψέλη" έχουμε την τύχη να ταξιδεύουμε πολύ. Θα είναι η τρίτη φορά που πηγαίνουμε στην Αμερική τον Οκτώβρη. Στην Ευρώπη έχουμε παίξει κυρίως βόρεια. Είναι υπέροχο να ταξιδεύεις και να παίζεις μουσική. Μπορεί τις περισσότερες φορές να βλέπουμε μόνο τα κλαμπ στα οποία παίζουμε και τα ξενοδοχεία. Μπορεί η μόνη μυρωδιά που θα πάρουμε από την πόλη να είναι μέσα από το βαν. Ακόμα κι αυτό, όμως, έχει μια ιδιαίτερη μαγεία. Δεν μένεις πολύ στο ίδιο μέρος, μόνο για ένα-δυο βράδια. Τόσο, όσο χρειάζεται για να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου στην παράστασή σου και να υποσχεθείς πως θα ξαναγυρίσεις. Όταν είσαι στον δρόμο για αρκετό καιρό, μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι. Ανεξάρτητα από συνθήκες, διαμονή, φαγητό, κρύο, ζέστη, κούραση, εσύ έχεις μια αποστολή. Πρέπει να ευχαριστήσεις τον κόσμο που ήρθε να σε δει. Θέλει πειθαρχία, φυσικά. Θέλει δύναμη και συντονισμό. Δεν είναι εύκολο.
Ως συγκρότημα, μάθαμε να το κάνουμε αυτό. Δεν ξέραμε πώς. Περάσαμε από πολλά στάδια μέχρι να συντονιστούμε. Στην αρχή, για παράδειγμα, ήμασταν πολύ φοβισμένοι. Πιστεύω πως αυτήν τη φορά έχουμε πιάσει το νόημα, τη βρήκαμε τη χρυσή τομή. Ισορροπία μεταξύ του κάνω τη δουλειά μου, αλλά την ευχαριστιέμαι κιόλας. Νομίζω πως φέτος τον Οκτώβρη θα περάσουμε πολύ καλά».
