Δεκαπενθήμεροι πολίτες. Παλιά πράγματα, με τον Παντελή 

 

 

Δεκαπενθήμεροι πολίτες
Αρχείο Παντ. Μ.

 


ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΟΥΝ
καν πού είμαστε. Μου την έστειλε χθες ο Παντελής (Μπουκάλας).

― Μπουζούκια είμαστε; τον ρώτησα.

― Πρέπει να είναι 1984 ή 1985. Στη Νεράιδα; Στη Φαντασία;  Είχαμε πάει στη γιορτή του Ελεύθερου Τύπου, όπου δούλευα τότε διορθωτής. Απο αυτοσαρκαστική περιέργεια...  Απάντησε.

 

Στο ξεκίνημα της ζωής μας. Δουλεύαμε τότε στον Δεκαπενθήμερο Πολίτη. Τον αγαπούσα (και τον αγαπώ) πολύ ― κι αυτόν και τη γυναίκα του, την Σάσα. Σπάνια πρόσωπα, αταλάντευτα, με το παλιό αριστερό έθος που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και το καταρράκωσε. Αυτό το βλέμα που είναι σαν καθαρός αέρας στα ψηλά βουνά.

Εγώ, στη τσίτα, μόνιμα.

 

Παλιά πράγματα πλέον. 

Αλλά ερήμην, υπάρχουν ακόμα τέτοια πρόσωπα, στην Αθήνα.


 

 


 

ξΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ
 
ΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΙΚΑΣΙΑ
ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ
 

 

Εκδόσεις ΑΓΡΑ, Απρίλιος 2021
Αριθμός σελίδων : 160, Τιμή : 13,90 Ευρώ
ISBN: 978-960-505-500-4

 

Μπορεί ο Γεώργιος Καραϊσκάκης να είναι θρύλος ή μύθος, ωστόσο ο ατίθασος Γιος της Καλογριάς, ο βίαια ή τερπνά ελευθερόστομος Γύφτος, είναι και κάτι πολύ ουσιωδέστερο από αυτό. Είναι ιστορία. Βαριά ιστορία. Ο βίος του, ένοπλος από πολύ μικρή ηλικία και έως τον θάνατό του στο Φάληρο, στις 23 Απριλίου 1827, μας κληροδότησε την πυκνότερη και διαυγέστερη σύνοψη του Αγώνα. Τον πολύτροπο άντρα, τον φιλόδοξο κλέφτη, έναν δαιμόνιο, ποικίλο Έλληνα, τον έκανε επαναστάτη η ίδια η Επανάσταση, με τις τεράστιες ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις που απελευθέρωσε.

Το συναρπαστικό όραμα της Επανάστασης –να γίνει πατρίδα ο τόπος, ελεύθερη πατρίδα, και να γίνουν Έλληνες οι Ρουμελιώτες, οι Μοραΐτες, οι νησιώτες, οι ετερόχθονες– στράτευσε από μια στιγμή κι έπειτα κατ’ αποκλειστικότητα τον στρατηγικό νου του Καραϊσκάκη, τα θυελλώδη αισθήματά του, την πανούργα γλώσσα του, που τη χρησιμοποιούσε σαν πολλαπλασιαστή των συντροφικών και πατριωτικών αισθημάτων, σαν όργανο αυθεντικού σαρκασμού και αυτοσαρκασμού ή μεταφορέα του χλευασμού του για τους αντιπάλους του, ομόφυλους και αλλόφυλους. Στράτευσε βέβαια και το σώμα του ο Αγώνας, εξασθενημένο από την πολύχρονη φθίση κι ωστόσο ακμαίο. Επί δεκαετίες, ο ξεγραμμένος από γιατρούς και συντρόφους Καραϊσκάκης περιγελούσε τον θάνατο, τον έκλεβε.

« Ο Καραϊσκάκης δύναται τω όντι να θεωρηθή ως το γνησιώτερον, ούτως ειπείν, προϊόν της Ελληνικής επαναστάσεως » συμπεραίνει αρκετά νωρίς ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, βιογραφώντας τον καπετάνιο, μισό αιώνα μετά τον θάνατό του, για τους υπεύθυνους του οποίου οι μαρτυρίες δεν συμφωνούν. Τα λεγόμενα του ιστορικού τιμούν με την αλήθεια τους έναν παθιασμένο άνθρωπο που δεν δίσταζε να ρίχνεται πρώτος στη μάχη, για να δείχνει εμπράκτως ότι τα αξιώματα υπάρχουν για να υπηρετούμε το κοινό καλό ριψοκινδυνεύοντας, όχι για να απολαμβάνουμε την ασφάλειά τους και τα σαγηνευτικά τους δώρα.

Το μάγουλο της Παναγίας, ένα πεζογράφημα θεατρικής μορφής, αποτελεί μια αυτοβιογραφική εικασία που αρδεύεται εξίσου από τη φαντασία και τις πολλές διαθέσιμες μαρτυρίες, ιστοριογραφήματα, δημοτικά τραγούδια, λαογραφικές αναφορές κ.α.