Τα χθεσινά ρέστα

Άλλο μυστήριο αυτό: Τι απέμεινε από τη χθεσινή μέρα; Δεν μιλάμε για το χαρτοπαίκτη, το τζογαδόρο του χρηματιστηρίου, αλλά για τον πάσα ένα που κουβαλάει το σαρκίο του ζώντας το ανερμήνευτο με όρους καθημερινής κατανόησης. Κοιτάζεται στον καθρέφτη· για να δούμε· φάτσα, μάτια, μύτη στη θέση τους. Ένα το κρατούμενο. Ηθικό; Μέτριο αλλά βιώσιμο. Τα γνωστά πονάκια που τα ξεχνάς αλλά δεν σε ξεχνάνε; Ήπια κι αυτά. Άρα το μαγαζί δεν πάει άσχημα. Το περίεργο με αυτή την καθημερινή επιθεώρηση είναι ότι αντιμετωπίζει το σώμα σαν κάτι «άλλο». Δεν λέμε πονάω στο πόδι, αλλά με πονάει το πόδι μου, πονάει το κεφάλι μου. Άλλος εγώ, που στεγάζομαι στο σώμα και άλλο το σώμα με τα μέλη του. Μήπως και με τα βιώματα συμβαίνει τίποτα διαφορετικό; Μας θυμίζουν μιαν απαράδεχτη συμπεριφορά και απαντούμε ως τρίτοι, λες και πρόκειται για κάποιον άλλον τον οποίο τώρα παρακολουθούμε διά της μνήμης να παραφέρεται. Ο καημός με την αόρατη συνείδηση είναι ότι, ενώ μας συνιστά, μας δίνει άδεια κυκλοφορίας και ταυτότητα, δεν δίνει δικαιώματα στην όραση. Μονίμως αναφέρουμε το εγώ μας, αλλά ουδέποτε το είδαμε. Όσο για τον στραβοδίβουλο λογιστή που συντάσσει τον ισολογισμό της κάθε μέρας, είναι αντιμούτσουνος χωρίς μουτσούνα.